هر جاي دنيا، تقريباً از هر وسيله و ابزاري براي اعلام اعتراض استفاده مي­شود. بيلبورد، پلاكارد، پارچه­نوشته، كاغذ­نوشته، انواع لباس­ها، اشيايي به رنگ­هاي مختلف و بسياري موارد ديگر. در بين اين ابزار كه انزجار شخص معترض را فرياد مي­كنند، بعضي چيزها به قول معروف، نسبت به باقي وسايل، جيغ­تر هستند و بيش از باقي موارد توي چشم و در معرض عموم­اند. لباس يكي از آن موارد است. لباس اعم از پيراهن، تي­شرت، مانتو، جليقه يا حتّي البسه­ي رسمي­تر مثل كت، خيلي چيز­ها را مي­توانند فرياد بزنند. رنگ لباس و طرح يا نوشته­ي روي آن هم زباني است كه آن تكّه پارچه، با آن فريادش را سر مي­دهد. در همين شلوغي­هاي اخير ايران خودمان، رنگ نقش موثرتري داشت. ابتدا سبز و سفيد، و بعد سياه. جالب مي­شود اگر كسي اين تلخي سياه­پوشان را با شوخي گزنده­اي در آميزد تا هم اعتراضش را فرياد زده باشد و هم ناراحتي­اش را منكر نشده باشد. همه­ي اين­ها را گفتم كه برسم به اين تي­شرت: 

رويش را كه حتماً خوانديد. اگر موفّق به خواندنش نشديد، روي آن نوشته شده:

I DON'T NEED SEX

THE GOVERNMENT FUCKS ME EVERY DAY

اين همان شوخي گزنده­اي بود كه از آن گفتم... طنزي به رنگ سفيد، نقش بسته بر تن­پوشي سياه. حال ديگر از رابطه­ي بين معناي جمله و رنگ­بندي چيزي نمي­گويم تا خود حديث مفصّل بخوانيد از اين مجمل!

سكانس اوّل: روايتي از وطن

-          عزيز من، چرا مي­زني؟!

-           چون... ساكت... بايد بزنم...

-          من و تو چي هستيم؟!

-          دشمن!

-          نه!

-          پس چي؟!

-          برادر...

-          ساكت شو... با اين حرف­ها وجدان من رو به درد نيار، من بايد تو رو بزنم...

-          اصلاً اشتباه كردم... برادر نيستيم...

-          پس قبول كردي كه دشمنيم؟!

-          نه...

-          پس چي هستيم؟!

-          هم­وطن...

-          ...

سكانس دوم: روايتي از دانش

-          زور بزن... يا الله...

-          كم نياريد بچّه­ها... الآنه مي­شكنه

-          آقا ببخشيد اين­جا كجاست كه داريد درش رو مي­شكنيد؟!

-          من خبر ندارم... فقط بهم گفتن بيا...

-          آقا ببخشيد، اين همكارتون جوابمو نداد، در كجا رو داريد مي­شكنيد؟!

-          در دانشگاهه...

-          خب چرا داريد اين كار رو مي­كنيد؟!

-          چون توش دانشجوئه...

-          مگه دانشجو بده؟!

-          دانشجو... بد؟!... هه... دانشجو مزدور بيگانه است...

-          نه... دانشجو سازنده­ي اين مملكته...

-          اصلاً انگار قيافه­ات به دانشجو مي­خوره... برادر محسن بيا دستگيرش كن...

-          ...

سكانس سوم: روايتي از آرمان

-          آقا نزن... خواهش مي­كنم نزن... دردناكه...

-          خفه شو، ما بايد بزنيم...

-          آقا شما لطف كن نزن... اين همكارت كه كوتاه نمياد...

-          حق داره كوتاه نياد، مي­زنيمت تا ديگه از اين غلط­ها نكني...

-          كدوم غلط­ها؟ مگه چي كار كردم؟!

-          نظام مقدّس رو به خطر انداختي...

-          مي­بخشيدا... من فرزند شهيدم...

-          ...