آیت‏الله العظمی منتظری آخرین بازمانده‏ی نسل کهن مجتهدین بود! اوّلین نسل مجتهدین انقلاب سال پنجاه و هفت که از حاج شیخ صادق خلخالی بگیر تا پدر طالقانی و تا خود امام روح‏الله اعضای آن را تشکیل می‏دادند. و البتّه هر کدام شاخص بودند. طالقانی بیشترین آرای نخستین مجلس خبرگان را آورد، موسوی اردبیلی از ارکان دادستانی کلّ کشور بود، منتظری قائم مقام رهبری، مطّهری پرچمدار علوم اسلامی و فقه سیاسی و بهشتی سردمدار حزب جمهوری اسلامی. در همان ابتدا و با شکل‏گیری موج ترورها، عدّه‏ی نسبتاً زیادی و البتّه از شاخص‏ترین‏های آنان حذف شدند. امّا با گذشت زمان، روند به اصطلاح «خودی و غیرخودی» شکل و سرعت گرفت و به آن‏جا انجامید که منتظری شد «مرجع آمریکایی» و از آن سو، شخصی مثل مشکینی، ادّعای ارتباط با امام زمان کرد و رئیس مجلس خبرگان رهبری شد. امّا حال نسل اوّل روحانیونِ مجتهدِ در صحنه همگی رفته‏اند و مسلک آنان مانده.

            شخص آیت‏الله العظمی منتظری آن‏چنان که از رفتار و سابقه‏ی ایشان، چه در زمان قائم مقامی و چه بعد از آن، بر می‏آید روحیه‏ای حق‏طلبانه داشته و چنان که می‏توان دید بارها از حقوق اقشار مختلف مردم، از زندانی گرفته تا اقلّیت‏های مذهبی، دفاع کرده‏اند. در روزهای آغازین انقلاب و پس از حمّام‏های خونی که شیخ صادق خلخالی به راه انداخت، ایشان در انتقاد از عملکرد حاکم شرع دادگاه انقلاب به او تاخت و انتقاداتی از او به عمل آورد. بعدترها و در جریان اعدام‏های دهه‏ی شصت خود ایشان در مصاحبه‏ای می‏گویند که مخالفت کرده‏اند و به حکم آیت‏الله خمینی ایراد گرفته‏اند. خود ایشان گفته‏اند: کسانی که محاکمه شدند، نمی‏شود که آن‏ها را آورد و گفت تو سر موضعی؟! و اگر گفت بله زد تقّی اعدام‏اش کرد! در آن مصاحبه ایشان جریان را کاملاً شرح دادند و گفتند که من در حضور تنی چند از آقایان گفتم حالا ماه محرم است و اعدام نکنید، یکی از آقایان گفت ما هفتصد نفر را آماده‏ی اعدام داریم، اجازه بدهید این‏ها را اعدام کنیم، بعد دیگر اعدام نمی‏کنید. آیت‏الله العظمی منتظری می‏گویند که من اعتراض کردم و گفتم اعدام که دستورش در دین نیامده، می‏توانیم اعدام نکنیم. پس از این رفتارهای ایشان در راستای دفاع از حقوق زندانیان بود که از قائم مقامی رهبری عزل شدند. پس از آن، ایشان به دفاع از حقوق اقلّیت‏های دینی و به خصوص بهاییان پرداختند که این نیز، بر دشمنی نظام و سردمداران آن با آن مرجع عالی‏قدر دامن زد. نقطه‏ی اوج این اختلافات نظام حاکم با آیت‏الله العظمی منتظری، سخنرانی بیست و سوم آبان سال هفتاد و شش ایشان بود. در آن سخنرانی ایشان نسبت به رهبر انتقادات شدیدی ایراد کردند که در پی آن حدود پنج سال حبس و حصر خانگی بر ایشان تحمیل شد. پس از شکست حصر خانگی، ایشان فعالیت‏های خویش را ادامه دادند تا این‏که سرعت فعالیت‏های‏شان پس از انتخابات و آن تضییقاتی که بر مردم رفت، اوج گرفت. فعّالیت‏های بشردوستانه و در راستای حقوقِ بشرِ ایشان، القاب «پدر حقوقِ بشرِ ایران» و «پدر معنوی جنبش سبز ایران» را برای‏شان به همراه داشت. امّا آن‏چه که باید درباره‏ی این روحانی بزرگ در نظر داشت، مردمی بودن ایشان است. آیت‏الله العظمی منتظری از آغازین روزهای انقلاب از وجهه‏ی عمومی بسیار خوبی برخوردار بودند و این وجهه به سبب فعالیت‏های ایشان تا امروز حفظ شده است.

            جدای از مسائلی که گفته شد و بیشتر حالت تاریخچه داشتند، به راستی چرا نبود آیت‏الله العظمی منتظری، فقدانی بزرگ برای جنبش سبز ایران است؟! و این‏که مرگ ایشان، چطور و چگونه توانسته به کمک جنبش سبز آید؟!

            در پاسخ به پرسش نخستین باید گفت، آیت‏الله العظمی منتظری به سبب پایگاهی که در بین عموم مردم داشتند، به نحوی می‏توانستند حتّی آنان که به سیاست علاقه نشان نمی‏دهند و خود را از جریانات دور نگاه می‏دارند، وارد عرصه سازند. هم‏چنین از سخنرانی‏هایی که از ایشان به یادگار مانده، کاملاً بر می‏آید که به راحتی توانایی روشن کردن مردم در بسیاری مسائل را دارا بودند. این که ابتدا خیلِ جمعیتی را روشن کرد، و سپس آن‏ها را وارد عرصه ساخت، به خودی خود بسیار به نفع انقلابیون و به همان میزان به ضرر جناح حاکم است. از سوی دیگر، وجهه‏ی بین‏المللی ایشان به عنوان یک مبارز حقیقی حقوق بشر که به خاطر حفظ آن حقوق، از قائم مقامی رهبری کنار زده شدند، خود کمک دیگری به مقبولیت این جنبش در سطوح بین‏المللی بود. از طرفی دیگر، حضور فقیهی تا این حد آگاه به مسائل فقهی و شرعی و هم‏چنین سیاستمداری با چنین سوابق و البتّه تجربیاتی خود می‏توانست راهنمایی بسیار ارزنده برای این جنبش برخاسته از بطن ملّت باشد و از کج‏روی‏ها و انحرافاتی که امکان پدید آمدن‏شان کم نیست، جلوگیری کند.

            حضور ایشان چنان برای جنبش مهم است که حتّی فقدان عظیم ایشان نیز می‏تواند به نفع جنبش باشد. بودشان هزار سود است و نبودشان یکی. جنبش سبز در شرایطی نسبتاً بحرانی به سر می‏برد. پس از سیزده آبان و این‏که هیچ یک از طرفین نتوانستند اثری عمیق بر جناح مخالف داشته باشند، شانزدهم آذر را داشتیم. روزی که حکومت پاره شدن تصویر آیت‏الله خمینی را دست‏آویزی برای یورش بر جنبش سبز قرار داد. سناریوی پاره شدن عکس، آن‏چنان که باید نتوانست اثر بگذارد و با فراخوان‏های متعدد و بیانیه‏هایی که از طرف سران جنبش سبز صادر می‏شدند، توطئه تا حدّی خنثی شد، امّا به هر روی، اثری بسیار منفی بر جنبش داشت. حمله‏ی نظام به بهانه‏ی آن عکس از سمتی و فاصله‏ی زمانی شانزدهم آذر تا عاشورای حسینی، ششم دی ماه، فاصله‏ی زمانی چندان کمی نیست و می‏توانست خلائی ایجاد کند. این فاصله‏ی زمانی به خودی خود چندان مشکل‏آفرین نبود، چرا که جنبش فاصله‏ی طولانی سیزده آبان تا شانزده آذر را نیز در کارنامه داشته، امّا سناریوی پاره شدن عکس، آتشی بود که در این فاصله‏ی زمانی تقریباً یک ماهه افتاده بود و داشت به دامان سبز ملّت می‏گرفت. رحلت آن بزرگوار، باعث شد از طرفی این دو مسئله، یکی فاصله‏ی زمانی و دیگری پاره شدن عکس، تحت‏الشعاع قرار گیرند و از طرف دیگر، اتّحادی که بین هواداران جنبش سبز و معترضان در حال کمرنگ شدن بود، جانی تازه بگیرد. تا جایی که به واسطه‏ی درگذشت ایشان، جمعیتی چند صد هزار نفری گرد آمدند. تا آن‏جا که مراسم تشییع پیکر آن بزرگوار در راستای تظاهرات تاریخی بیست و پنجم خرداد قرار گرفت و یکی از دو گردهمایی بزرگ سبزها شد. رحلت آیت‏الله العظمی منتظری آن‏چنان عظیم و مؤثر بود که نه تنها اثر آن فتنه را خاموش کرد، بلکه خود رعشه‏ای دیگر بر پیکر این نظام در حال فروپاشی انداخت.  تا آن‏جا که رهبر، در پیام تسلیت الفاظی را به کار برد که شعار «تسلیت کینه‏ای، نمی‏خوایم، نمی‏خوایم»، هو کردن و الله اکبر گفتن‏ها را به جان خود خرید. مرگ آیت‏الله العظمی منتظری، آخرین پایگاه حکّام زمانه را به لرزه انداخت. قم، شهر خون و قیام، زادگاه انقلاب، قطعاً به مدفن آن نیز بدل خواهد شد. و این اسطوره‏ی آخرین مردِ مقاوم است. کسی که با مرگِ خویش، آخرین سنگر مستحکم جبّاران را فتح کرد.

            پی‏نوشت1: امروز سوّم آن بزرگوار بود. در مراسم ختمی که شده بود مراسم روضه‏خوانی حضور پیدا کردم. خیلی وقت بود شعری نشنیده بودم که برای امام حسین بخوانند و جلف نباشد! اشعار عمیق و خوبی خوانده شد که از نیش و کنایات بانمک و ریز سیاسی سرشار بود.

            پی‏نوشت2: امشب یکی از رفقا درباره‏ی وقایع روز تشییع و آن زمانی گفت که کوچه را بسته بودند! آن عزیز گفت که وقتی نیروی انتظامی برای خروج عزاداران داخل بیت، مسیری را باز کرده، با دوربین از آن مسیر فیلمبرداری کرده است و عنقریب سراغ تک تک آن عزاداران خواهد رفت!!! اگر ناگهان دیدید این وبلاگ دیگر آپ نشد، حلالم کنید!

            پی‏نوشت3: وعده‏ی دیدار ما، تاسوعا، عاشورا...

            پیش‏نوشت بسیار مهم: لطفاً اگر به جغرافیای قم آشنا نیستید، ابتدا صبر کنید تا تمامی عکس‏ها کاملاً نمایش داده شوند و بعد وقایع را بخوانید.

            شب ساعت یازده و نیم، دوازده بود. شاید هم یک. تلفن را برداشتم و زنگ زدم به «هـ.». قرار شد صبح روز بعد ساعت هفت و نیم همدیگر را در میدان شهید مطهّری ببینیم.  حدود بیست دقیقه بعد از قطع تلفن، رفتم سراغ کتابخانه. چهار جلد کتابی را که شادروان شش ماه و ده روز پیش به من هدیه داده بود را در آوردم. ورق‏ زدم‏شان و چند خطّی و چند صفحه‏ای از هر کدام خواندم. ساعت یک و نیم، بیست دقیقه به دو که بود، سررسید سبز و تقریباً کوچکم را آوردم. بعد از چند ماه ننوشتن هیچ خاطره‏ای، شروع کردم به نوشتن. نوشتم که درست شش ماه و ده روز بعد از آن ملاقات، آیت‏الله العظمی منتظری دار فانی را وداع گفته. این‏که آن روز، یکشنبه، رفته بودم به دفترش و هر کاری کرده بودم که حاج احمد، پسرش، را ببینم و شخصاً تسلیت بگویم نشده بود. و این‏که بابت فردا مانده‏ام گیج و گنگ که چه خواهد شد؟!

            ساعت را کوک کرده بودم که پنج و نیم بیدارم کند. نکرده بود! شش و نیم که بیدار شدم، دست و رو نشسته زنگ زدم به «هـ.» که از خواب بیدارش کنم. رفتم توی اتاق، پارچه‏ی سبز را برداشتم و گذاشتم توی جیب پیراهن راه راهم. راه راه سبز و سفید. آمدم صبحانه را خوردم و راه افتادم. ساعت هفت شده بود. هفت و پنج دقیقه، ده دقیقه، میدان بودم. ایستادم تا هفت و نیم. «هـ.» نیامد که نیامد. آن چند دقیقه‏ای که آن‏جا ایستاده بودم دو تا از رفقا را دیدم که داشتند می‏رفتند پی کار و کاسبی خودشان. وقتی به هر کدام‏شان گفتم که قرار است بروم تشییع، هر دو تعجّب کردند!!! و من علی‏رغم تعجّبشان، از آن‏ها برای حضور در مراسم دعوت کردم. ساعت حدوداً هفت و بیست و پنج دقیقه بود که آقایی با دختر کوچک‏اش آمد و پرسید که حرم کجاست؟ آدرس را که دادم، پرسیدم: برای مراسم تشییع تشریف آوردین؟! گفت بله. و در پاسخ این پرسش که «از کجا؟»، گفت که دیشب ساعت سه بامداد از نجف‏آباد راه افتاده‏اند و تازه رسیده‏اند.  آدرس حرم و منزل تازه در گذشته را که گرفتند، راهی شدند. و من باز هم ایستادم به انتظار «هـ.». چند دقیقه بعد که دیدم «هـ.» نیامد، راه افتادم سمت حرم. آن‏جا آن آقا و خانواده‏اش را دیدم. خودم را به آن‏ها رساندم و بقیه‏ی راه را تا بیت آیت‏الله العظمی منتظری را با آن‏ها بودم. وقتی داشتیم از خیابان کنار شبستان امام خمینی (؟) می‏گذشتیم، تعداد زیادی سپاهی و بسیجی دیدیم که داشتند از انتهای خیابان به سمت خیابان ارم می‏رفتند. تعدادشان حدوداً اندازه‏ی سه اتوبوس می‏شد!!! جمعیت از همان زمان جمع شده بود. بالاخره جناب «هـ.» زنگ زد! آدرس خانه‏ی آیت‏الله منتظری را که به‏اش دادم گفت به زودی آن‏جا خواهد بود.

ساعت تقریباً هشت بود که همدیگر را پیدا کردیم. از کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی رفتیم داخل و دو کوچه آن طرف‏تر وارد بلوار شهید محمّد منتظری شدیم و در انتهای خیل جمعیت قرار گرفتیم. شعارها از همان لحظه شروع شده بود. «الله اکبر» گفتیم. «یا حسین، میرحسین» که جزو شعارهای اصلی بود. و البتّه شعارهای «مرگ»دار! «مرگ بر دیکتاتور»! هر چه‏قدر گفتم: آقا، مرده باد و زنده باد نگین!!! رژیمی که با مرده باد و زنده باد بیاد رو کار، با مرده باد و زنده باد هم می‏ره! گوش ندادند که ندادند! آخرش ما هم به خیل ایشان پیوستیم و آن‏چنان «مرده باد» و «زنده باد» کردیم که بیا و ببین! البتّه اوّل‏اش می‏ترسیدیم. از وجود لباس‏شخصی‏ها، بسیجی‏ها و سپاهی‏های استتار کرده! کمتر شعار می‏دادیم. همین که «هـ.» گفت: پسر، پشت سرو! چه‏قد جمعیت جَم شده! بالای پشت‏بام‏ها زیاد بودند دیده‏بان‏ها! دوربین به دست‏ها. جمعیت منفجر شد: «ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما». صدای بلندگو هم‏چنان «الله اکبر» می‏گفت. دوربین به دست، دوربین‏اش را روی کول‏اش گذاشت و رفت! پارچه‏ی سبزی که دقایقی پیش با کمک «هـ.» روی مچ راستم بسته بودم، حالا توی هوا تکان می‏خورد. ساعت نزدیک نه شده بود. مرد بلندگو به دست پیام تسلیت حاج احمد آقا را خواند. بعد از آن هم پیام شفاهی‏اش را گفت. مضمون کلّی پیام شفاهی این بود که شعار سیاسی ندهید!!! تمام که شد، وانتی که چند متری عقب‏تر از ما بود شروع کرد به پخش قرآن. مردم بی‏وقفه شعار می‏دادند. قرآن که شروع شد، کمی ساکت شدند. خانم میانسالی که کنار من ایستاده بود غرغری کرد که: این هم از نقشه‏هایشان است! شروع کرد به سر دادن شعار. خانم دیگری به او توپید که: مگر مسلمان نیستی؟! قرآن دارد خوانده می‏شود! این کشمکش ادامه داشت تا این‏که کمتر از پنج دقیقه بعد، مردم حلقه‏ای خالی کردند و یک نفر وسط آن حلقه سینه می‏زد. آن بخش از جمعیت یک‏صدا فریاد می‏زد: قرآن سر نیزه همینه، همینه! قرآن سر نیزه همینه، همینه! سرم را که گرداندم، توانستم بلندگوی قرآن‏پخش‏کن را ببینم که داشت تکان می‏خورد. مردم به آن وانت حمله کرده بودند! جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می‏شد و عقربه‏ها لحظه به لحظه به ساعت نه نزدیک‏تر. نه و پنج دقیقه بود که پیکر آن فقیه عزیز را آوردند.

پارچه‏نوشته‏ای بر سردر کوچه بود که آن را فوراً پایین انداختند. عدّه‏ای تلاش کردند که نگذارند حفاظ فلزّی پارچه‏نوشته توی سر مردم بخورد! دستشان درد نکند! سیل جمعیت جاری شد. صداها لحظه‏ای خاموش نمی‏شدند:«عزا عزاست امروز، روز عزاست امروز، ملّت سبز ایران صاحب عزاست امروز.»، «منتظری زنده است، رهبر پاینده است.» و «یا حجّت‏ابن‏الحسن، ریشه‏ی ظلمو بکن!» بیشترین همنوایی‏های مردم بودند. چند متری جلوتر از کوچه‏ی ایشان، باز هم دوربین‏به‏دست‏ها پرسه می‏زدند! فریاد سر دادیم:«ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما.» صدایی از سمت راستم آمد که مردم را به سکوت فرا می‏خواند و آن‏ها را تشویق می‏کرد که شعارهای سیاسی ندهند. نگاه‏اش که کردم دیدم عمادالدّین باقی است! به «هـ.» گفتم: هی، عماد!!! و رفتیم طرف‏اش. با آقای باقی که دست دادم، باز هم توصیه و تأکید کرد که شعارهای سیاسی ندهیم! و این‏که روز عزاست امروز!!! چند قدمی جلوتر کسی را دیدم که خبر داشت کروبی و موسوی قم هستند!!! کوچه‏ی بن‏بستی بین کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی و شادروان آیت‏الله العظمی منتظری است که فکر کردیم شاید موسوی آن‏جا باشد. وقتی که سعی کردم از زنجیره‏ی انسانی جلوی کوچه بگذرم، «هـ.» سقلمه زد که: بیا برویم! آن طرف‏تر گفت که: چند تایی از کسانی که آن‏جا بودند، سپاهی بوده‏اند و آن‏ها را به اسم می‏شناسد!!! سر چهار راه رسیده بودیم که شعارها باز هم سیاسی شد! گفتم: شعار سیاسی ندین! آقای باقی اون طرف‏تر، چن متر بالاتر گفتن شعار سیاسی ندین! خانمی با تعجّب نگاهم کرد و پس از گفتن یک «وا»ی جانانه، اضافه کرد: هفته پیش آقای باقی‏و دیدم! چرا شعار ندیم؟! و پیش از این‏که علّتی را که شاید می‏خواستم توضیح دهم، گوش کند، دور شد!!! دوستم گفت به خاطر قیافه‏ی شبه‏اطلاعاتی‏ام بوده!!! راست می‏گفت!!! ته‏ریشم را نزده بودم. اذیت می‏کرد، ولی به حرمت آن عزیز تازه در گذشته نزدم‏اش. و با آن سر و وضع، کاپشن سیاه تقریباً بلند و پوستری که نیمی از صورتم را پوشانده بود، به آن خانم حق می‏دهم! 

            از آن چهار راه رفتیم به سمت میدان شهداء (بیمارستان) و در طول راه هم‏چنان شعار دادیم! «یا حسین، میرحسین» اصلی‏ترین شعار این قسمت از مسیر بود! حالا پوستر آیت‏الله العظمی منتظری را گذاشته بودم توی کاپشنم تا یکی از دست‏هایم آزاد باشد. ساعت حدود نه و بیست دقیقه، نه و نیم بود که رسیدیم به میدان بیمارستان و رفتیم سمت حرم. نمی‏دانم چه شد که مردم یاد آن شصت و سه درصد افتادند و شروع کردند به گفتن «دروغگو، دروغگو، شصت و سه درصدت کو؟!» و هم‏چنین نمی‏دانم از کجا عکس خمینی را دیدند که گفتند «اونی که تقلّب کرده، عکسا رو پاره کرده!» در مسیر رفت مصباح عزیز را هم مورد عنایت قرار دادیم:«ما اشک تمساح نمی‏خوایم، دولت مصباح نمی‏خوایم!» رسیدیم به ساختمان کتابخانه‏ی آیت‏الله العظمی مرعشی نجفی که دو تا بیلبورد بزرگ، یکی بنیان‏گزار کبیر و دیگری فرزانه‏ی معظم و معزز از دیوار بلند‏ش آویزان بود! خواندیم«محمود خائن، آواره گردی، خاک وطن را، ویرانه کردی، کشتی جوانان وطن، اللّه اکبر، کردی هزاران در کفن، اللّه اکبر» و این شعر را با چهار فریاد «مرگ بر تو» که آخری‏اش بلندتر از بقیه بود ادامه دادیم! وقتی این «مرگ بر تو» ها را می‏گفتیم، دست‏هایمان را نشانه رفته بودیم طرف معظّم! جلوتر که رفتیم، سپاهی‏ها و بسیجی‏هایی که گله به گله بالای بام‏ها بودند، مردم را به صرافت آن انداختند که یک‏‏صدا فریاد بزنند:«بسیجی واقعی، همّت بود و باکری» و با همین شعارها ادامه دادیم تا رسیدیم به حرم.

تازه رسیده بودیم که صدای بلندگو در آمد که می‏خواست پیام تسلیت معزز را بخواند! اوّلین کلمه‏ای که به مغزم رسید «عقده‏ای» بود! ولی فوراً با مردم هم‏صدا شدم! همگی رهبر معظم و معزز انقلاب، عالم فرزانه و فقیه بزرگوار را هو کردیم!!! همین‏طور داشتیم شعار می‏دادیم که یک عنصر معلوم‏الحال ذوب در ولایت از میان جمعیت رد شد! و ملّت بدرقه‏اش کردند و گفتند:«مزدور برو گمشو»! چند دقیقه بعد هم نماز میّت را خواندیم. ساعت حدود ده و ده دقیقه یا ده و ربع بود. شعارها بلافاصله بعد از نماز شروع شد! عدّه‏ای رفتند به طرف سه راه بازار. صدای بلندگو آمد که از مردم درخواست می‏کرد متفرق شوند! خندیدم! همان‏جا به شعار دادن ادامه دادیم تا حدود ده و نیم، یا ده و چهل و پنج دقیقه. چند نفری آمدند و گفتند برگردید طرف بیت! ماندیم دو دل! گفتیم نکند می‏خواهند تفرقه بی‏اندازند؟! نکند می‏خواهند جدایمان کنند؟! به هر ترتیب بود راهی بیت آن بزرگوار شدیم. سپاهی‏هایی با چهره‏های بس معلوم‏الحال جلوی شبستان ایستاده بودند. از آن‏جا که رد می‏شدیم همگی فریاد می‏زدیم:«بسیجی واقعی، همّت بود و باکری» سرعت جمعیت در حال برگشت گویا کمتر از سرعت جمعیت در حال رفت بود!!! مسیری را که یکی دو ساعت پیش رفته بودیم داشتیم بر می‏گشتیم، ولی کندتر! شعارها جدیدتر شده بودند!!! «نه غزّه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را هم بالاخره گفتند! سر همان خیابانی که کنار شبستان بود و صبح سپاهی‏ها را در انتهایش دیده بودیم، تعدادی علاقه‏مندان آقا ایستاده بودند به شعار دادن! پاسخ‏شان را دادیم:«مزدور برو گمشو!» بعضی‏ها پول در آوردند و پول به دست شعارشان را دادند! معظّم را هم رأساً مورد خطاب قرار دادیم:«تجاوز، جنایت، مرگ بر این ولایت!» و احمدی‏نژاد را هم بردیم زیر سئوال:«اون که می‏گن عادله، دروغ می‏گه، قاتله!». یادی هم از آن روانشاد کردیم:«دیکتاتور ننگت باد، منتظری روحت شاد.» خیلی از این شعار خوشم آمد.

کمی جلوتر، من که دلم هوای شعارهای تند کرده بود فریاد زدم «سیّد علی پینوشه، ایران شیلی نمی‏شه»! «هـ.» و آقایی که جلوی من راه می‏رفت برگشتند و با تعجّبی همراه با کمی ترس نگاهم کردند! با خنده نهیبم زدند که در لفافه بگو، نه این‏قدر مستقیم. صدایمان گم شد بین «یا حجّت‏ابن‏الحسن، ریشه‏ی ظلمو بکن». ساعت حدود یازده و نیم، یازده و بیست و پنج دقیقه بود که رسیدیم مقابل پاساژ قدس! دی‏وی‏دی پرت می‏کردند هوا! نصیب ما که نشد!!! اگر نصیب شما شد و دیدید به ما هم بگویید چه بود! گویا مردم خیلی به آن شعر «محمود خائن» علاقه داشتند! چون حداقل بیست بار آن را خواندند! «هـ.» با این‏که گلوی‏اش گرفته بود، «مرگ بر تو»ی آخری را بلندِ بلند می‏گفت! من همه‏اش را می‏گفتم!!!

نزدیکی‏های میدان بیمارستان بودیم که با خودم گفتم: واویلا، عزاداری آن عزیز است و ما همه‏اش شعارهای دیگر می‏دهیم!!! فریاد زدم «عزا عزاست امروز...» بخش دوم‏اش یادم رفته بود!!! آقای جلویی گفت:«روز عزاست امروز» و من ادامه دادم «ملّت سبز ایران، صاحب عزاست امروز». حالا ملّت همراهی می‏کردند. همین برای من بس بود که دوباره یاد آن بزرگوار را برای عزادارن و معترضان زنده کنم. «ش.» زنگ زد! «هـ.» موبایل را توی هوا گرفت! گفتم به «ش.» بگو جای‏اش خالی! گفت و دوباره گوشی را گرفت توی هوا! بعد آن را داد به من و من فریاد زنان آن موبایل را بالا گرفتم تا «ش.» بشنود. کمی جلوتر که رفتیم این شعار افتاد سر زبان‏ها:«تجاوز، جنایت، مرگ بر این ولایت.» تا چند دقیقه‏ای این شعار را فریاد زدیم و بعد دوباره شعر «محمود خائن» را خواندیم!

از میدان بیمارستان که به طرف بیت آن شادروان می‏رفتیم، باز هم یکی از آن ذوب‏شدگانِ در ولایت، نزدیکی‏های «خانه‏ی کتاب» با یک پوستر ایستاده بود و فریاد می‏کشید!!! ملّت پاسخ‏اش را داد! جلوتر فریاد زدند:«نیروی انتظامی، تشکّر، تشکّر!» به کناردستی‏ام گفتم: اگه می‏تونستن می‏زدنمون‏ها!!! خندید. تقریباً رسیده بودیم به چهارراه که فریاد زدم:«دیکتاتور، دیکتاتور، این آخرین پیام است، جنبش سبز ایران، آماده‏ی قیام است.» ملّت همراهی کرد. تقریباً رسیده بودیم جلوی کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی. دوباره شعارهای روحانی‏محور اوج گرفت:«روحانی واقعی، منتظری، صانعی» و «صانعی، صانعی، تسلیت، تسلیت!». شعاری که طی یک ساعت گذشته چند دقیقه به چند دقیقه می‏آمد و نقل زبان‏ها می‏شد و می‏رفت «ایرانی می‏میرد، ذلّت نمی‏پذیرد» بود و مردم باز این شعار را سر دادند. ساعت حدود یازده و نیم بود. «هـ.» رفت چند تایی عکس بگیرد! ناکام ماند! دوربین‏اش خراب بود. به من گفت که حالش بد شده. دلش درد می‏کند. باید جایی بنشیند و آبی به سر و صورتش بزند. دستش را گرفتم و از وسط آن ازدحام، کشیدمش طرف بیت آن مرحوم.به زور رفتیم داخل. رفت و آبی به سر و صورتش زد. در همان فاصله‏ای که «هـ.» نبود، آقای ادیب را آن‏جا دیدم. دست دادیم و به به و چه چه و زنده کردن خاطرات و تحویل گرفتن‏ها همگی در کوتاه‏ترین زمانی که می‏شد انجام شد! گفتم: آقای ادیب منو به جا می‏آرین؟! گفت: بله... توی ستاد خدمتتون بودیم. گفتم: خدمت از ما بود. لطف داشتین. یک گردنبد طبّی بسته بود. نگران‏اش شدم، فکر کردم نکند بعد از انتخابات برده‏اندش و این حاصل همان دستگیری است؟! آقای ادیب مسئول ستاد موسوی در استان بود. وقتی «هـ.» آمد بیرون و نشسته بود، آب جوش می‏خورد، من پرس و جو کردم. فهمیدم حاج احمد آقا توی آن اتاق آخری هستند. در زدم و رفتم داخل. گفتم حاج آقا، من همانم که شش ماه و ده روز پیش مزاحم‏تان شدم. شناخت من را، از این‏که شناختم خوشحال شدم. تسلیت گفتم و تشکر کردم که آن موقع من را پذیرفته. آمدم بیرون و «هـ.» را دیدم. که نشسته بود. گفت: سئوالتو پرسیدی؟! گفتم: نه! فقط تسلیت گفتم! دوباره خواستم بروم داخل و از او درباره مراسم هفتم بپرسم که نزدیک نماز ظهر بود. صبر کردم تا از اتاق بیاید بیرون. پرسیدم که مراسم هفتم کی برگزار می‏شود و آیا عاشوراست؟! گفت بله. باز هم تشکر کردم و تسلیت گفتم و با «هـ.» زدیم بیرون. قبل از این‏که بیرون برویم، نماز ظهر به امامت حاج احمد آقا شروع شده بود.

حزب‏اللهی‏ها در حال اجتماع بودند. سبزها کم شده بودند. و پلیس‏ها، سپاهی‏ها و اعضای یگان ویژه به طور محسوسی زیاد شده بودند. حزب‏اللهی‏ها وسط خیابان نمازشان را خواندند. بیشترشان یک پوستر بزرگ و رنگی از معزز و تحفه در دست داشتند. رفتیم سمت بانکِ سر چهارراه. آن‏جا قدری نشستیم. «هـ.» به «ش.» زنگ زد. بعد موبایل را داد دست من که گزارش کامل را به «ش.» بدهم! بعد از این‏که صحبت کردیم، «هـ.» خداحافظی کرد و رفت خانه. من هم دوباره راهی بیت شدم. حالا لباس‏شخصی‏ها، بسیجی‏ها و حزب‏اللهی‏ها که تعداد متنابهی‏شان از مدرسه حجّتیه آمده بودند، جو را در اختیار داشتند. جلوی کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی فریاد می‏زدند:«اگه بسیجی نبود، الآن ناموسِت نبود!» از این شعارشان چندشم شد! کوچه‏ی ایشان را که رد کردم و کوچه‏ی بن‏بست را، چند متری مانده به کوچه‏ی آیت‏الله العظمی منتظری یکی از یگان ویژه‏ای‏ها هشدار داد که برگردم و به آن طرف نروم! دورش زدم! چند متری رفتم عقب، وارد خیابان شدم و به جمعیت حزب‏اللهی‏های جلوی کوچه پیوستم! فریادهایی می‏زدند مبنی بر رهبر بودن خامنه‏ای! امیدم این بود که از وسط جمعیت آن‏ها خودم را به بیت براسنم. ناکام ماندم. وسط آن شلوغی‏ها، وقتی توی کوچه بودم، بین آن‏ها و در حال له شدن، شنیدم که یکی گفت: بریم دفترشو بگیریم! اندکی جلو رفته بودیم که نمی‏دانم چه کسی هل‏مان داد عقب! اگر نیروی انتظامی بود، واقعاً «تشکّر، تشکّر»! برگشتیم! از آن‏ها جدا شدم. رفتم سمت چپ. یگان ویژه خیابان را سد کرده بود! با سپر و باتوم و کلاه! لباس گروه‏های ضد شورش! راهم ندادند بروم! رفتم سمت دیگر خیابان! آن‏جا بدتر بود! برگشتم طرف کوچه آیت‏الله العظمی صانعی. بسیجی‏ها شعار می‏دادند: «مرگ بر دیکتاتورِ بی‏بی‏سی!» توی کوچه آخرین گروه سبزها داشتند شعار می‏دادند. وقتی شعارهایشان را شنیدم، خوشحال شدم! زیر لب گفتم: سلام همسنگرا! از ته کوچه رفتم سمت بیت. وارد بیت که شدم، خیلی شلوغ بود. داشتند غذا می‏دادند. چند دقیقه‏ای نشستم به خستگی در کردن. خواستم بروم که شنیدم دو طرف کوچه را حزب‏اللهی‏ها و نیروهای نظامی بسته‏اند! محبوس شده بودیم! در اصلی بیت باز بود. که آن را هم چند دقیقه بعد بستند. نشسته بودم بین آن ازدحام. رفتم به سمت انتهای ساختمان. آن‏جا خلوت‏تر بود. توی راهرو نشستم. غذایی گرفتم و همین‏طور دنبال قاشق می‏گشتم، که کسی از بلندگو اعلام کرد کسانی که بخواهند، می‏توانند با آرامش، بدون دادن شعار و با امنیت از سمت انتهای کوچه خارج شوند.

نهارم را که خوردم، راه افتادم که بروم. از یکی از آقایان پرسیدم: حاج آقا سعید کجا تشریف دارن؟! گفت که توی کوچه است. حاج آقا سعید پسر بزرگ‏تر مرحوم آیت‏الله العظمی منتظری بود. توی کوچه دیدم‏اش. فکر می‏کردم معمّم باشد! ولی نبود! ریش پروفسوری کم پشت داشت و عینک فتوکرومیک زده بود! بر خلاف برادرش احمد نسبتاً چاق بود و یک کت و شلوار سرمه‏ای به تن کرده بود. داشت با کسی حرف می‏زد. تا من به‏اشان برسم صحبت‏اش تمام شد و آن مرد رفت. سلام کردم و دست دادیم. تسلیت گفتم. از او درباره‏ی مراسم سوم و هفتم پرسیدم. گفت: اصلاً معلوم نیست بذارن...! در صدای‏اش لحن غم‏انگیزی بود. رفتم طرف انتهای کوچه. از آن‏جا رفتم سمت چپ و از کوچه‏ی بعدی آمدم توی بلوار شهید محمّد منتظری. تا حرم آمدم، از پل آهن‏چی گذشتم و سوار اوّلین تاکسی که آمد، شدم.

امروز، وسط آن مراسم پرشور ناگهان یادم افتاد که امشب، شب یلداست! طولانی‏ترین و سیاه‏ترین شب سال. ولی به خودم امید دادم... فردا، صبح دیگری خواهد دمید.

شِمای کلّی منطقه

فوری: آیت‏‏الله العظمی منتظری به ملکوت اعلی پیوست.‏‏‏

آیت‏‏الله العظمی منتظری دار فانی را وداع گفت... به ملکوت اعلی پیوست... رخ در نقاب خاک کشید... مُرد! آخ که دلم برای‏اش تنگ شده... آه... آه و آه... انگار همین دیروز بود که رفتم و دیدم‏اش. پذیرفتم... چه آسان. و چه آسان شوخی کرد با من... و چه ساده پذیرفت که جلوی دوربینم بنشیند... نه... نه... چه آسان اجازه داد که دوربینم و خودم جلوی او چهارزانوی ادب بزنیم!!! انگار نه انگار روزی قائم مقام رهبری بوده. انگار نه انگار که اصلی‏‏ترین ایدئولوگ ولایت فقیه بوده. انگار نه انگار چند دهه از من بزرگ‏‏تر بود. انگار نه انگار در زمانی که خیلی‏‏ها هنوز «این‏طرفی» نبودند، بیرق را برافراشت. هنوز یادم نرفته بعد از شش ماه... و مطمئنم دیگر از یادم نخواهد رفت.

خبر را که شنیدم اوّل باورم نشد... گفتم لابد از همان شایعاتی است که شش ماه پیش هم مطرح شد. و قبل از آن باز هم مطرح شده بود. همان موقعی که رفتم حضرت آیت‏الله را ببینم، به یکی از کسانی که در بیت‏شان کار می‏کرد پرسیدم: شایعه شده حضرت آقا مُردن! خندید و گفت: از این شایعات همیشه بوده. امروز هم که شنیدم، اوّلش گفتم کاش باز هم از آن شایعات باشد. ولی... کمتر از دو دقیقه‏ی بعد... «آیت‏الله منتظری درگذشت.» باز هم سعی کردم باور نکنم!!! سعی کردم حرص نخورم. سعی کردم عصبانی نشوم. غمگین هم. شماره دفترش... آخرین پرتو امید... مشغول بود... مشغول بود... مشغول بود.

- سلام آقا، دفتر حضرت آیت‏الله منتظری؟!

- بله بفرمایید.

- ... خبر... درسته...؟!

- بله. آیت‏الله منتظری به ملکوت اعلی پیوستند. مراسم تشییع فردا صبح ساعت نه از منزل ایشون به طرف حرم مطهره...

و بوق اشغال ماند و کوهی از اندوه. و خاطره‏ای از او... خاطره‏ای که خوشبختانه چند دقیقه‏ایش را ضبط کرده‏ام...

پی‏نوشت: آقای فرزانه‏‏ی معظّم و معزز انقلاب، آقای معجزه‏ی هزاره‏ی سوم، آقای مطهری زمان، نظام مقدّس جمهوری اسلامی، تبریک می‏گویم...

تصویر: یک عکس از فیلمی که در دیدار با شادروان آیت‏الله العظمی منتظری از ایشان گرفتم.

+

آخ که دلم لک زده...

+

نمی‏دانم چرا از وقتی که قرار شد تصویرت را در ذهنم نگه دارم، قابت کنم به دیوار فکرم، ذهنم شده شبیه پیکاسو! اجزای چهره‏ات تغییر می‏کنند... جا به جا می‏شوند... کوچک و بزرگ نیز. ولی... تو همیشه اسکارلتی، حتّی اگر از نظرت اسکارلت زشت باشد! و من همیشه رت (با دو تلفظ. یکی به کسر «ر» و دیگری به فتح همان حرف) هستم. و البتّه با این نظرت مخالف... که اسکارلت زشت بود. ولی واقعاً نه تو اسکارلتی و نه من رت... تو همانی که گفتم «والاتر از همه»... و من همانم که هنوز هم نمی‏دانم کی‏ام!؟

تصویر: بخشی از تابلوی «The Reader» اثر «ژان اونوره فراگونارد».

1. ميليتاريزه كردن آخرين تير تركش؟

            جوّ كشور بنا به دستور سردم‌داران حكومت در حال ميليتاريزه شدن است. اين نظامي‌سازي و امنيتي كردن فضا هر روز سريع و سريع‌تر مي‌شود. و البتّه در قالب‌هاي مختلف خود را نشان مي‌دهد. چه با انتصاب سردار «نقدي» با آن كارنامه‌ي درخشان به فرماندهي بسيج و چه با پست‌هاي ايست و بازرسي بعد از نيمه‌شب در سطح شهر. جدا شدن معاونت اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامي و تبديل شدن‌اش به «سازمان» اطلاعات هم يكي ديگر از وجهه‌هاي اين حركت است. حتّي رئيس سازمان مذكور، «حسين طائب»، نيز با آن سابقه‌ي پرافتخارش يكي از نشانه‌هاي اين حالت مي‌باشد. در رده‌هاي بالاتر و آن‌ها كه بيشتر در معرض ديد عموم‌اند ما سردار «وحيدي» خوش‌سابقه را داريم كه شده است وزير دفاع و البتّه جناب «نجّار» كه در دوره‌ي دوم وزارت خود، وسايل‌شان را از وزارت دفاع جمع كرده‌اند و كوچيده‌اند به وزارت كشور!

            اين وضع در دور قبل رياست جمهوري دكتر هم وجود داشت. منتهي به اين حد ملموس و محسوس نبود. طرح ارتقاي امنيت اجتماعي با آن پيامدها كه ديديم و شنيديم و خوانديم و وزير كشوري كه پيش از اين سردار بوده، هر دو از نشانه‌هاي اين حركت در چهارساله‌ي نخست رياست جمهوري «معجزه‌ي هزاره‌ي سوم»‌اند!

            به هر روي اين حركت در حال تسريع است. امّا آن‌چه واضح است، افزايش سرعت ايجاد شكاف بين اعضاي اين قشر است كه رابطه‌ي مستقيمي با سرعت خود روند ميليتاريزه‌كردن دارد. استفاده از بسيج دانش‌آموزي و زمزمه‌هاي تشكيل «بسيج نونهالان»، هم‌چنين عدم هماهنگي منش و رفتار نيروهاي مختلف نيروهاي مسلّح نسبت به هم‌ديگر و البتّه پرطنين‌تر از هر چيزي، بيانيه‌ي اخير جمعي از ارتشيان به خوبي اين شكاف در حال عمق يافتن را بين نيروهاي مسلّح به نمايش مي‌گزارد.

            جواهر لعل نهرو در كتاب «نگاهي به تاريخ جهان» مي‌گويد كه هر گاه حاكمي در سراشيب سقوط قرار مي‌گيرد، سرعت انجام اشتباهات‌اش افزايش مي‌يابد و هر تصميمي مبني بر رفع اشتباه پيشين مي‌گيرد، منجر به اشتباهي ديگر مي‌شود كه اين اقدامات اشتباه در پايان موجب سقوط آن حكومت خواهد شد. نهرو توضيح مي‌دهد كه حاكم، از آن‌جا كه مي‌بيند هر تصميم او اشتباه از آب در مي‌آيد، بنابراين مشوّش‌تر از پيش، تصميمي اشتباه‌تر مي‌گيرد تا اين‌كه بالاخره خود، قرباني اشتباهات خويش خواهد شد.

2. پارچه‌ي سبز روي مچ راست!

            طرف‌دار موسوي نبودم! مي‌گفتم «سگ زرد برادر شغال است»! البتّه اذعان داشتم كه «هر سگ زردي، بهتر از اين شغال است»! ولي مچ‌بند سبز نمي‌بستم. تا پيش از انتخابات و حتّي بعد از آن. تحريمي بودم! اين كه نبايد رأي بدهيم!!! و اين‌كه اگر رأي بدهيم، بنا به گفته‌ي سيّد علي، اوّل نظام را تأييد كرده‌ايم و بعد در وهله‌ي دوم به كانديداي مورد نظر رأي داده‌ايم! معترض بودم!!! البتّه هنوز هم هستم! بحث آن روزها را مي‌كنم. انتخابات رفت و رو سياهي به تحفه و جنّتي و فرزانه و بقيه‌شان ماند! ولي من هنوز هم سبز نبودم! چرا؟! چون پارچه‌ي سبز نبود!!! حالا مي‌خواستم سبز شوم. سبز يعني معترض. سبز شده بود نماد معترض و معترض سبز شده بود. گذشت و گذشت و گذشت. معترض ماندم. معترض‌تر شدم. ولي سبز نشدم! يعني قضيه‌ي همان نبودن و نشدن است! سعي مي‌كردم روحيه‌ي اعتراضي‌ام را حفظ كنم. البّته نيازي به سعي نداشت! روز به روز بيش‌تر خونم به جوش مي‌آمد. هر وقت مي‌ديدم كه برادرم را در دياري كتك زده‌اند و خواهرم را در شهري كشته‌اند عصباني‌تر مي‌شدم. من طبق تعريفم از سبز، از نظر ذهني سبز بودم ولي چيزي كم بود. چيزي كه به هم‌رزمان بگويد اين هم‌سنگر شماست، نه مخالف شما و به دشمنان بگويد اين مخالف شماست، نه معاند شما! يادم نمي‌رود شبي پيش از انتخابات، يكي از رفقا يكي از آن مچ‌بند‌هاي سبز را آورد و من به عزيز ديگري رو كردم و گفتم: Deceiving Tool. ولي حالا، بعد از انتخابات، وقتي ديدم آن Deceiving Tool براي گول زدن نبوده، نظرم عوض شد. و حالا كه يكي از عزيزان پارچه‌ي سبزي به من داده، با ذوق و شوق آن را مي‌بندم تا اعلام كنم كه... ما بي‌شماريم.

            پي‌نوشت1: دكتر شريعتمداري حرف بانمكي زد. گفت: آقاي مهندس موسوي يه تيكّه از حرف‌اش رو يادش رفته بگه. جمهوري اسلامي نه يك كلمه زياد نه يك كلمه كم... دوام نمي‌آورد! اين دوام نمي‌آورداش رو يادش رفته بگه!

            پي‌نوشت2: يكي از آشنايان گفت: الآن پارچه سبز مي‌بندي؟! حيف كه نمي‌داند سبز بودن مربوط به امروز و ديروز و فردا نيست. حيف كه نمي‌داند سبز، همان مجاهد خلق تابستان گرم 67 است. حيف كه نمي‌داند سبز، قائم مقام رهبري، آيت حق منتظري است. حيف كه نمي‌داند سبز بوده و هست و خواهد بود، تا زماني كه اين دوال‌پا¹ رخت از اين خانه بر بندد.

 پاورقي:

1: دوال‌پا موجودي افسانه‌اي است كه در شكل شخصي فقير و بي‌نوا ظاهر مي‌شود. او در مسير مسافران مي‌نشيند و از آنان تقاضاي كمك مي‌كند. هنگامي كه مسافر مي‌خواهد به اين موجود كمك كند، دوال‌پا كه پاهاي بسيار درازي دارد و آن‌ها را زير خود پنهان كرده، روي شانه‌ي شخص بي‌چاره پريده و او را اسير خويش مي‌سازد. و بعد از آن، شخص بايد هر آن‌چه دوال‌پا مي‌گويد انجام دهد و هر جا كه دوال‌پا مي‌خواهد برود.

نقّاشي زير اثري است از يك نقّاش اوكرايني‌الاصل ارمني به نام «ايوان آيوازوفسكي». اين اثر «نهمين موج» نام دارد. به اين نقّاشي دقّت كنيد. رنگ موج بزرگ را نظاره كنيد. و آن بي‌چارگان مانده بر تخته‌پاره را كه هم خودشان و هم ما مي‌دانيم به زودي غرق خواهند شد.

به عنوان مقدّمه: آزادِ عزيز براي اين پست كامنتي گزاشت كه شايد بهترين مقدّمه­اي باشد كه بتوانم بنويسم. او نوشت:«کسی که سینما دوست داشته باشه خوب می فهمه تدوین با چیزای نامربوط چه ها که نمی کنه!»

Flash Back #1

نفر وسط: محسن ميردامادي- سال 1358- اندكي پس از تسخير سفارت آمريكا، در حال مصاحبه­ي خبري به عنوان يكي از رهبران اين عمليّات

Flash Forward #1

محسن ميردامادي- سال 1388- پس از انتخابات، داخل دادگاه به اتّهام انقلاب مخملي عليه نظام مقدّس جمهوري اسلامي

Flash Back #2

نفر اوّل از سمت چپ: بهزاد نبوي- وزير مشاور در دولت سيّد علي خامنه­اي

Flash Forward #2

بهزاد نبوي- در دادگاه به اتّهام براندازي و انقلاب مخملي

به عنوان مؤخره: قبل­ها شنيده بودم كه اين نظام به وفادارنش وفا نمي­كند... باقي­اش را ول كنيد! اگر بنويسم، ممكن است كامنت­ها پر شوند از فلان و بهمان چيز كه گوشم ازشان پر است!

سكانس هفتم: روايتي از فراموشي

-          هي مرد، به چيت مي­نازي؟

-          اوّل تو بگو...

-          ساكت شو... دست رو ناموست بلند مي­كني بي­غيرت؟!

-          بي­غيرت همه...

-          ببند دهنت رو... اين غيرته؟!

-          غيرت نيست پس چيه؟!

-          اگه غيرته پس حاشا به غيرتت... يادت نيست ديروز رفتي جبهه اجازه ندي عراقيا دست رو ما بلند كنن؟! حالا خودت... از اون­ها... حاشا به غيرتت... حاشا به شرفت...

-          ...

سكانس هشتم: روايتي از نامردي

-          نالوطي، اين رسمشه؟!

-          چي؟! با كي هستي؟! چي مي­گي؟! رسم چي؟!

-          ده آخه پست فطرت، اگه مي­خواي تو روي زن و بچّه­ي مردم وايسي اين دودوزه بازي­ها چيه؟!

-          دودوزه باز تويي و هر كي با توئه!

-          منم؟! نذا بگم كيه...

-          بگو... چي مي­خواي بگي؟! من پاك پاكم...

-          آي ايّها الناس... اين يارو لباس شخصيه... آي مردم... اين لباس شخصيه زير پيرهنش كلت داره...

-          ...

سكانس نهم: روايتي از هم­دردي

-          دخترم چرا رو زميني؟!

-          ولم كن آقا...

-          تو جاي دختر من هستي، چي شده؟

-          چي بگم؟ نامردها...

-          گريه نكن... پاشو... پاشو... دختر منم الآن بين جمعيته...

-          خدا خيرت بده حاج آقا...

-          نمي­دوني الآن كجا تظاهراته؟!

-          براي چي؟

-          منم مي­خوام برم شعار بدم...

-          ...

سكانس چهارم: روايتي از ننگ و رنگ

-          هي... روزگار... پير شديم... ديروز مي­رفتيم رو ديوار شعار مي­نوشتيم، ميومدن پاكش مي­كردن... هه... ما مي­گفتيم ننگ با رنگ پاك نمي­شود... امروز... اي خدا... اون سري ما انقلاب كرديم و گفتيم پاك كردنتون الكيه، الآن خودمون شديم پاك كن... هــــــي...

سكانس پنجم: روايتي از اتّحاد

-          من تنها اينجا نيستم...

-          نه داداش... منم كنارتم...

-          آقايون منم پشتتون هستم...

-          آبجي دمت گرم... صفاتو...

-          شما خيلي لطف كرده­ايد آمده­ايد... اتّحاد ما را ضربه ناپذير مي­كند...

-          آره دادا تو راس مي­گي... خدا بيامرز بابام مي­گفت سي سال پيش هر جا ميرفتن گروهي ميرفتن و از هم جدا نميشدن...

-          آگا ايلده اينجا كجاس؟!

-          ميدون آزاديه عزيز... از كجا اومدي؟

-          مهمّه؟! ما همه­مون ايراني هسيم...

-          نه دادا اينطوري كه تو ميگي اصن مهم نيست...

-          خواهر وقتشه بلند شو...

-          ما قبل از تو بلند شديم برادر...

-          ...

سكانس ششم: روايتي از استبداد

-          مهم نيست... من مخالف جمهوريم... من فقط موافق اسلامم... من مخالف هر كسي هستم... من فقط موافق خودم هستم... ما ابرقدرت هستيم... ما اوّل و آخر دنياييم... و «من» رئيس جمهور اين «ما» هستم... من... من... من...

سكانس اوّل: روايتي از وطن

-          عزيز من، چرا مي­زني؟!

-           چون... ساكت... بايد بزنم...

-          من و تو چي هستيم؟!

-          دشمن!

-          نه!

-          پس چي؟!

-          برادر...

-          ساكت شو... با اين حرف­ها وجدان من رو به درد نيار، من بايد تو رو بزنم...

-          اصلاً اشتباه كردم... برادر نيستيم...

-          پس قبول كردي كه دشمنيم؟!

-          نه...

-          پس چي هستيم؟!

-          هم­وطن...

-          ...

سكانس دوم: روايتي از دانش

-          زور بزن... يا الله...

-          كم نياريد بچّه­ها... الآنه مي­شكنه

-          آقا ببخشيد اين­جا كجاست كه داريد درش رو مي­شكنيد؟!

-          من خبر ندارم... فقط بهم گفتن بيا...

-          آقا ببخشيد، اين همكارتون جوابمو نداد، در كجا رو داريد مي­شكنيد؟!

-          در دانشگاهه...

-          خب چرا داريد اين كار رو مي­كنيد؟!

-          چون توش دانشجوئه...

-          مگه دانشجو بده؟!

-          دانشجو... بد؟!... هه... دانشجو مزدور بيگانه است...

-          نه... دانشجو سازنده­ي اين مملكته...

-          اصلاً انگار قيافه­ات به دانشجو مي­خوره... برادر محسن بيا دستگيرش كن...

-          ...

سكانس سوم: روايتي از آرمان

-          آقا نزن... خواهش مي­كنم نزن... دردناكه...

-          خفه شو، ما بايد بزنيم...

-          آقا شما لطف كن نزن... اين همكارت كه كوتاه نمياد...

-          حق داره كوتاه نياد، مي­زنيمت تا ديگه از اين غلط­ها نكني...

-          كدوم غلط­ها؟ مگه چي كار كردم؟!

-          نظام مقدّس رو به خطر انداختي...

-          مي­بخشيدا... من فرزند شهيدم...

-          ...

اميدوارم كابوسي كه چهار سال گذشته را در آن به­سر برديم، دوباره تكرار نشود. كابوسي با نام «کابوس خیابان­هاي ايران»... کابوسی با نام محمود احمدی­نژاد...

1.       در دوره­ي دهم انتخابات رياست جمهوري، چه كساني رقيب احمدي­نژاد هستند؟!

الف) كروبي. رضايي. موسوي

ب) رضايي. كروبي. موسوي

ج) موسوي. رضايي. كروبي

د) همه­ي اين­ها بازيچه­اند، محوريت با هاشمي­رفسنجاني است.

2. طبق گفته­ي احمدي­نژاد، ميرحسين موسوي اطلاعات خود را از كدام منبع تهيه مي­كند؟!

الف) از منبعي كه به علت ذيق وقت نامش فاش نمي­شود

ب) منبع آب

ج) منبع انرژي

د) احمدي­نژاد نمي­دانست او اطلاعاتش را از كجا آورده، بنابراين به منبع آن اشاره نكرد.

3.       طبق گفته­ي احمدي­نژاد چند دولت پي­در­پي در مقابل او صف كشيده­اند؟!

الف) يك دولت

ب) دو دولت

ج) دولت چيست؟!

د) دولت مهرم و از هر دو جهان آزادم

4.       احمدي نژاد: انتخابات عرصه­ي بسيار مهم ... است!

الف) رقابت

ب) صلابت

ج) عدم حضور نجابت

د) به لجن كشيدن دولت­هاي پيشين

5.       بنا بر سخنان محمود احمدي­نژاد دولت­هاي پيشين قدرت رقابت با دولت نهم را در چه زمينه­هايي ندارند؟!

الف) سركوب جوانان

ب) خنداندن خلق­الله

ج) مثبت بودن و سازندگي

د) دروغگويي و نشر اكاذيب

6.       با توهين شدن به ملّت بزرگ ايران، چه حسّي به احمدي­نژاد غالب شد؟!

الف) سرور و شادي، چون ديد كه ملّت نسبت به دروغ و توهين طي 4 سال آداپته شده­اند.

ب) غصّه و ناراحتي، چون شاهد بود كه در زمينه­ي توهين به ملّت، از خودش قدرتمندتر هم هست.

ج) بهت و تعجب، چون فكر مي­كرد بعد از وقايع اين چهار سال، بايد آستانه­ي تحريك مردم ايران نسبت به توهين بالاتر رفته باشد.

د) هيچ احساسي

7.       احمدي­نژاد معتقد است سيستم­هاي اداري شكل گرفته در دولت­هاي پيشين، دولت را نسبت به انقلاب ... است.

الف) دور كرده

ب) نزديك كرده

ج) ترسانده

د) خندانده

8.       بنا بر سخنان محمود احمدي­نژاد چه كسي در انتخابات قبل بر هاشمي غلبه كرد؟!

الف) سيد علي

ب) امام زمان

ج) هاله­ي نور

د) ملّت

9.       احمدي­نژاد با نام بردن از هاشمي­رفسنجاني و ناطق­نوري عملاً چه كرد؟!

الف) هيكل آن­ها را به لجن كشيد.

ب) هيكل خودش را به لجن كشيد.

ج) كار خاصي نكرد، همه از آن مسايل خبر داشتند.

د) قبر خودش را كند.

10.   اگر احمدي­نژاد كانديدا نبود، آن سه عزيزي كه كانديدا هستند چه مي­خواستند به مردم بگويند؟!

الف) حرف مفت

ب) وعده­ي سرخرمن

ج) حرفي كه مردم نفهمند، چون مردم هر چه را نفهمند تاييد مي­كنند

د) جديدترين جوك­هاي احمدي­نژادي

11.   مناظره­ي كروبي و رضايي، از نظر احمدي­نژاد چه بود؟!

الف) براي وقت پر كردن بد نبود

ب) از 90 شبي بهتر بود

ج) اصلاً مناظره نبود

د) تله­تئاتر بود

12.   آقاي هاشمي و آقاي خاتمي از نظر ميرحسين موسوي چه كساني هستند و چه ربطي به او دارند؟!

الف) اصلاً عددي نيستند و رابطه­اي ندارند

ب) انسان­هاي بزرگي هستند و رابطه­اي ندارند

ج) انسان­هاي بزرگي نيستند و رابطه­اي دارند

د) كلّه­گنده و حامي او هستند

13.   احمدي­نژاد پرسيد:«پسران آقاي هاشمي چه كار مي­كنند؟!» پاسخ او چيست؟!

الف) كار خاصي نمي­كنند

ب) كار يدي مي­كنند

ج) به تو چه اصلاً؟!

د) آسّه برو، آسّه بيا كه پسران آقاي هاشمي شاخت نزنن!

14.   با توجّه به سخنان احمدي­نژاد درباره­ي فساد مالي هاشمي­رفسنجاني و ناطق­نوري، رابطه­ي اين دو در مقابله با احمدي­نژاد طبق كدام گزينه تعريف مي­شود؟!

الف) مي­كشم، مي­كشم، آن­كه برادرم كشت

ب) تا خون در رگ ماست، احمدي دشمن ماست

ج) دشمن ِ دشمن ِ من، دوست من است

د) براي نابود كردن احمدي­نژاد با شيطان هم دست مي­دهم

15.   شعارهاي احمدي­نژاد با عمل او از نظر موسوي، چه رابطه­ي دارد؟!

الف) مشروع

ب) نامشروع

ج) رابطه­اي ندارند، انگ بي­خود نزنيد

د) رابطه­ي پنهاني

16.   اگر وقت مناظره بيشتر بود، احمدي­نژاد پرونده­ي چه اشخاص ديگري را رو مي­كرد؟!

الف) فائزه هاشمي­رفسنجاني

ب) فاطمه هاشمي­رفسنجاني

ج) كردان

د) همه­ي زاد و رود ناطق­نوري و هاشمي­رفسنجاني

17.   احمدي­نژاد چه رفتاري از خود نشان داد؟! چرا؟!

الف) رفتار خصمانه، با توجّه به بردن نام هاشمي­رفسنجاني و ناطق­نوري

ب) رفتار دوستانه چون چندين بار اعلام كرد ميرحسين موسوي براي او عزيز است

ج) رفتار بچّه­گانه چون وسط حرف ميرحسين پريد

د) اين بشر اصلاً مي­داند رفتار يعني چه؟!

18.   احمدي­نژاد چه چيزي با خود آورده بود؟!

الف) ليست مفسدان اقتصادي كه در جيب كتش بود.

ب) پرونده­ي زهرا رهنورد كه روي ميز بود.

ج) آرشيو تيترهاي چهارسال گذشته­ي مطبوعات كه كنار دستش بود.

د) چه چيزي با خود نياورده بود؟! چيزهايي كه آورده بود، بار چهار شتر مي­شد.

19.   رابطه­ي سفر به احمدي­نژاد، مثل رابطه­ي سفر است به...

الف) ناصرالدين شاه

ب) ماركوپولو

ج) ماژلان

د) ناصرخسرو قبادياني

20.   آن مرد با ... آمد!

الف) پرايد سفيد

ب) مشاور مطبوعاتي، وزير صنايع و معادن و تني چند از اطرافيانش

ج) متانت و لبخند

د) سر و صدا

سئوال ويژه (داوطلبان محترم، اين سئوال امتياز ويژه­اي دارد): با توجّه به آن­كه سرعت شنا و تيزي دندان كوسه، به مراتب بيشتر از انسان است، عاقلانه­ترين گزينه كدام است؟!

الف) انسان در آب­هاي داراي كوسه شنا نكند.

ب) انسان در خشكي­هاي داراي كوسه شنا نكند.

ج) انسان اصلاً شنا نكند برايش بهتر است.

د) ربطي به شنا ندارد. انسان نبايد از كوسه در تلويزيون ملّي حرف بزند.

پايان دفترچه­ي اوّل تست­هاي مناظره­اي

- ببين، مملكت داره به قهقرا مي­ره، هر سگ زردي بهتر از اين شغاله!

پ.ن: هر گونه برداشتي از اين پست بر عهده­ي مخاطب مي­باشد و نويسنده­ي آن هيچ مسئوليتي را نمي­پذيرد.

Dr. Juvenal Urbino: I love you above all else. More than anyone else in the world. The important thing in marriage is not happiness but stability.

Fermina Urbino: And love. Nothing is more difficult than love.

جنبش وبلاگي حمايت از «میر محسن کروبی نژاد»

<<div style="position:fixed;_position:absolute; left:0px; top:0px;"><a target="_blank" href="http://kzblog.blogfa.com"><img border="0" alt="مير محسن كروبي نژاد" src="http://cinema.paradiso.m.googlepages.com/Mir-Mohsen-Karubi-Nejad.gif" /></a></div> >

شما هم منقرض شدين  ِ هفته

            بالاخره ببرهاي تاميل هم منقرض شدند!!!!! بعد از بيست و شش سال جنگ داخلي، و با پشتكار وصف­ناشدني ارتش سريلانكا، اين گونه از معدود گونه­هاي آزادي­طلب منقرض شدند. آن­ها روز دوشنبه­ي هفته­ي گذشته، بيست و هشتم اردي­بهشت، در پايگاه اينترنتي خود، تاميل­نت، نوشتند: «غیرنظامیان تامیلی قربانی بمباران، بیماری و گرسنگی می‌شوند. راه دیگری پیش روی ما نیست، جز اینکه سلاح‌هایمان را زمین بگذاریم.» بيچاره ببرهاي آزادي­بخش تاميل! بيست و شش سال جنگيدند كه شمال سريلانكا را براي اقلّيت تاميلي جدا كنند، كه بالاخره ديديد نشد! دلم برايشان مي­سوزد.

            امّا با وجود زمين گذاشتن سلاح از سوي اين ببرهاي نه­چندان مهربان، ارتش سريلانكا هيچ عكس­العملي از خودش بروز نداده! گويا عاليجنابان مصمم­اند همه را از بيخ و بن براندازند و كمر به قتل­عام تاميلي­ها بسته­اند. چون به هيچ گروه خبرنگاري يا امدادي اجازه­ي ورود به منطقه را نمي­دهد.

ماجراجويي­هاي شيخ اصلاحات  ِ هفته

            مهدي آقا هفته­ي شلوغي را از سر گذراند. به نامه­ي اتحاديه­ي ناشران و كتاب­فروشان تهران جواب داد، سخنراني­هاي متعددي كرد و البّته به ماشينش حمله شد! مهدي جان در نامه­اي كه به اتحاديه­ي مذكور نوشت، اعلام داشت كه با مميّزي كتاب آن­هم به وسيله­ي وزارت فرهنگ و ارشاد برخورد خواهد كرد. حال چگونه قرار است اين كار را بكند، توضيح چنداني نداد. ما كه حدس مي­زنيم قرار است كلّهم اجمعين در تمامي انتشاراتي­ها را گل بگيرند تا ديگر كتابي چاپ نشود. با چاپ نشدن كتاب، برادران عزيز و زحمت­كش وزارت فخيمه­ي فرهنگ و ارشاد اسلامي هم دچار دردسر و زحمت خواندن نمي­شوند.

            اين از حكايت نامه. باقي مي­ماند ماجراي حمله­ي تني چند از مزدوران ناشناس به ماشين حامل آقا مهدي. امّا آن­چنان كه به نظر مي­رسد ضاربان به كاهدان زده­اند! چون درست همان وقتي كه با آجر (بله، با آجر حمله كردند!!!!!!!) به سمت تيم حفاظتي مهدي آقا و ماشينش حمله­ور شدند و آن دو آجر مذبور را به سمت هدف پرتاب كردند، آقا مهدي با طيب خاطر در استوديو مشغول ضبط برنامه­ي خودش بود! گفتني است موتورسوران آجر به دست فراري شدند و دست تيم حفاظتي، فرزند آقا مهدي و ايضاً خودش را در پوست گردو گذاشتند!

مشتلق منو بده بياد  ِ هفته

            به­به، چه از اين بهتر؟! چقدر خوب شد! خيلي واقعاً خوشحالم من! سر از پا نمي­شناسم! بني­بشر كه دم ندارد، ولي مشكلي نيست، با چكّش گردو مي­شكنم در اين خوشي! نمي­دانيد چه شده؟! مگر مي­شود ندانيد؟! كانديداهاي عزيزمان تاييد صلاحيت شدند! نام كانديدهاي تاييد صلاحيت شده، به ترتيب حروف الفبا، به اين شرح است:

1-       محمود احمدي­نژاد

2-       محسن رضايي

3-       مهدي كروبي

4-       ميرحسين موسوي

واقعاً با اين كانديداهاي عزيزتر از جان هيچ نمي­توان گفت جز اين بيت:

راي مرا، صندوق مرا، كانديد ريش اندود مرا

راي تويي، كانديد تويي، رهبر نگه دار مرا

عزيزم خودتو كنترل كن  ِ هفته

            حسين جان، كمي كوتاه بيايي بد نمي­شود! به پشتوانه­ي نظام مقدّس و زورنامه­ات، خوب داري به همه مي­تازي! البّته حق داري! هر چه نباشد، تو پول مي­گيري كه اين چيز­ها را بنويسي! اگر ننويسي پولت حرام مي­شود! ولي خودمانيم، چه چيزهاي جالبي گفته­اي ها!!!!!! بله ديگر، به عبدالكريم هم كه مي­گويي قلم­به­مزد! ولي بالاغيرتاً من مانده­ام اين چيز­ها را از كجايت در مي­آوري و به­هم مي­بافي؟!

            آخر حسين جان، قسم حضرت محمود را باور كنند يا دم شريعتمداري را؟! خوب است خودت مي­گويي اين ادعاها در كيهان مطرح شده است! آخر عزيز دلم، بر منكر آن­­كسي لعنت كه بر مالكيت شما بر كيهان شك بكند! و همين­طور هر­آن­كه به وابستگي جنابعالي به دولت معترض شود! وقتي اين دو تا مورد قبول باشند، ديگر ادعاي اين­كه اصلاحاتي­ها با مامور سيا در ارتباط­ هستند يك مقداري مضحك به نظر مي­رسد.

            حالا حسين عزيز، خودت را ناراحت نكن، برو يك ليوان آب خنك بخور. آن­طور كه به نظر مي­رسد در حال حاضر شما هستي كه به سيم آخر زده­اي، نه اصلاحاتي­ها!

اينجا شعبه­ي 2 سيسيله­ي  ِ هفته

            پارسال محمود جان رفت قم و گفت مافياي اقتصادي بدجوري دارد فعاليت مي­كند. البّته آن موقع فقط درباره­ي عملكردهاي اين مافيا در زمينه­ي سيگار خبر داد! همين چند روز پيش بود كه باز محمود جان گفت افشا مي­كند اسامي مافياي اقتصادي را! در راستاي رو كردن همينطوركي اعضاي مافياهاي متعدد كشور، آقاي محرابيان، وزير صنايع و معادن نيز خبر از يافت شدن شعبي از مافيا در زمينه­ي صنعت و معدن با خلوص بالا خبر داد!!!! ما مانده­ايم با اين همه باند­هاي مافيايي، چطور الآن زنده­ايم؟! ماشاالله دست كازانوسترا را از پشت بسته­ايم با تعدد باندهايمان! يك لولوي سر خرمني هم آورده­اند كه اسامي­تان را رو مي­كنيم! جالب است ها!!!!! با توجّه به مافيا در زمينه­ي سيگار و صنعت و معدن، پيش­بيني مي­شود كه به زودي از اين باندها پرده برداري خواهد شد!

            مافيا در زمينه­ي قاچاق تخم شترمرغ

            مافياي خريد و فروش كوپن به صورت گسترده

            مافياي شيرفلكه، شلنگ گاز، پيچ و بست، لوله، لوله پوليكا و...

            مافيا در زمينه­ي قاچاق سيب­زميني و پرتقال مازاد بر نياز به خارج از كشور

            مافياي واردكننده­ي پرتقال­هاي اسرائيلي به صورت عمده

            و...

روحت شاد  ِ هفته

            در هفته­اي كه گذشت يكي از نشانه­هاي بزرگ خدا، آقاي بهجت چهره در نقاب خاك كشيد. روحش شاد. بر اساس شنيده­ها ايشان با نظام مقدّس رابطه­ي چندان خوبي نداشتند. مي­گويند وقتي با ايشان در رابطه­ي هاله­ي نور پرزيدنت منتخب و مردمي، دكتر محمود جان، صحبت كردند، ايشان گفتند: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم! ولي با فوت شدن ايشان و در روز خاكسپاري، آقاي دكتر به مراسم آمد كه كاش نمي­آمد! شنيده­ايم كه محمود جان ده دقيقه آمده و بعد گذاشته رفته! حين رفتن مراسم عزا را تبديل به تريبون انتخاباتي كرده است!!!!! جاي بسي تاسف!

براي تنوع بد نيست  ِ هفته

            توجّه شما را به ترجمه­ي بيت اوّل يكي از آهنگ­هايي كه اخيراً گوش مي­دهم، جلب مي­كنم:

Children are sweet taste of life

All of them flowers of peace garden

            متوجه شديد؟! نه؟! بسيار خوب، فارسي آن را برايتان مي­نويسم:

            بچّه­ها شيريني زندگين

                                    همه­ غنچه­هاي باغ آشتين

            دنيايي است براي خودش اين موسيقي به اصطلاح «كوچه­بازاري». اين­كه كسي «جواد يساري» يا «عبّاس قادري» گوش كند، تا چندي پيش برايم اسباب خنده بود! امّا حالا چند روزي است كه خودم مدام اين چنين آثاري را گوش مي­دهم. هر چه باشد، به هرحال بخشي از موسيقي ايراني است و البته طرفداران خاص خودش را دارد. به نظر من ارزش گوش دادن دارند. كمترين اثرشان، شاد كردن مخاطب است و همين يكي براي من، دليل بسيار خوبي است. شما را نمي­دانم.

اين دو لينك هم براي كساني كه شايد بخواهند آثار اين دو هنرمند (؟!) را گوش بدهند:

فول آلبوم جواد يساري و  فول آلبوم عباس قادري

آخرش راحت شدي آزادت كردن  ِ هفته

            به به، به سلامتي، مبارك است ان­شاء­الله، به ميمنت و خوشي، به مباركي! حالا ديگر آزاد شدي! خيالت راحت شد؟! البّته خيال خودت كه يحتمل حالا راحت راحت است. لابد خيلي هم خوشحالي هستي كه آزاد شده­اي! مي­دانم، آن­قدر كيفور شدي كه به پنج روز نرسيده، راه افتادي رفتي آمريكا تا خيال حسين و هيلاري هم آرام بگيرد. خدا خيرت بدهد كه داري مي­روي از نگراني درشان بياوري. خدا اين قوّه­ي قضاييه­ي ما را هم رحمت كند كه با رأفت اسلامی با تو برخورد كرد! مي­گويم ركسانا خانم، به حسين و هيلاري بگو آن­ها كه مستجاب الدعوه­اند، و تا دعا كردند، تو آزاد شدي، يك گوشه­چشمي هم به اين عبّاس آقاي اميرانتظام داشته باشند كه از سال 58 تا حالا دارد آب خنك مي­نوشد! من نمي­دانم اين­همه آب را كجا جا داده! به هر حال تا آب­هاي پشت سدها كمتر از اين نشده، به هيلاري و حسين آقا بگو يك فكري بكنند! نمي­شود كه اين­طور شود! سي سال است داريم آب خنك مي­دهيم بهش! راستي، ركسانا خانم، شعري هم براي شما گفته­ام به مناسبت آزاد شدنت از زندان و بازگشت دوباره­ي غرور آفرينت، به مام ميهن جهان­خوار، آمريكا! شعرم را بخوان ببين خوشت مي­آيد يا نه!!!

اي پرنده­ي مهاجر، سفرت سلامت امّا

به كجا مي­ري عزيزم؟! «اوين»ـه تموم دنيا!

بازم تو سليطه­ي  ِ هفته

            چهارشنبه در دانشگاه فردوسي مشهد برنامه­اي برپا بوده با نام «مرد سه هزار چهره»! القصّه در اين برنامه، سليطه­ي نظام مقدّس، فاطمه رجبي هم شركتي پر­رنگ داشته­اند و همان­طور كه مي­توانيد تصوّر كنيد همه­كس هرچه اصلاحاتي و اصلاح­طلب را آورده­اند جلوي چشم­شان! حيّ و حاضر! البتّه ما كه نشنيده­ايم فاطمه سليطه چه گفته است، امّا چيزي جز اين نمي­تواند باشد! بخشي از سخنراني سليطه را با هم مي­شنويم! اين قسمت سانسور شده است!!!

سليطه: آقايان اصلاحاتي ‍[...]، در دهه­ي 60 و هشت سال حكومت خاتمي ِ [...] در دهه­ي 70، مردم شاهد بودند كه شما به آمريكا [...]! بياييد و دست از [...]بازي برداريد! [...] همه­ي اصلاحاتي ها!

مجري: به ياد امام راحل سه عدد صلوات تلاوت بفرماييد!

حضّار: اللّهم صلّ علي محمود و آل محمود، اللّهم صلّ علي محمود و آل محمود، اللّهم صلّ علي محمود و آل محمود...

چند تن از بچّه­بسيجي­هاي جمع: الله اكبر، احمدي رهبر... الله اكبر، احمدي رهبر!

            لازم به ذكر است كه اين مراسم، با اين عبارت شروع شد: «به نام صراحت ، به نام صداقت ، به نام عدالت، به نام محمود احمدي نژاد» ما كه هرچقدر اين عبارت را خوانديم، نامي از خدا، الله يا هر چيز مشابه در آن نيافتيم! از يابنده تقاضا مي­شود آن را به آيت­الله جنّتي تسليم كند! ضمناً، در اين مراسم «موحدّانه» اصلاً و ابداً از چيزي غيرمقدّس مثل «قرآن» و «قرآن­خواني» خبري نبود!!!!!!! و همان­طور كه مستحضريد، مراسم با نام مقدّس (؟!؟!؟!) «محمود احمدي­نژاد» آغاز شد!!!!

ساكت مي­شي يا ساكتت كنيم  ِ هفته

            اين چه مدل گربه­رقصاني است؟! نكند تو هم از طرف ضدانقلاب خط مي­گيري؟! نكند تو هم برانداز نرم هستي؟! يا شايد جاسوس هستي و رو نمي­كني؟! هان؟! زود، تند، سريع اقرار كند! اگر بي­گناه هستي، اين چه كاري است كه تو كرده­اي در آستانه­ي انتخابات؟! مي­آيي استعفا مي­دهي، بعد كه تلويزيون نظام مقدّس خبر استعفاي جنابعالي را تكذيب كرد، مي­گويي: «از دولت زنگ زدن گفتن تو ساکت باش، خودمون یه خبر به نقل از تو به رسانه‌ها می‌دهیم.»! اين چه وضعش است جناب؟! مي­خواهي بروي؟! استعفا بدهي؟! باشد، بفرما! خوش­آمدي! ولي از من مي­شنوي پند بگير! عبرت بگير از پيشينيان خودت! از آن آقاي «فرهاد رهبر»! نديدي چه بلايي سر اداره­اش آمد؟! خودش كه استعفا داد مثل جنابعالي، ولي بعدش، سازمانش را منفجر كردند! يعني منحل كردند! الآن كو آن سازمان برنامه و بودجه­ي قديم؟! با آن يال و كوپالش؟! ببين جناب «بهمني»، هر كه با دولت مهرورز در افتاد، ور افتاد! بيا و استعفايت را پس بده! صدايش را هم بالا نياور كه از طرف دولت دستور سكوت به تو داده­اند! مي­آيي و مثلاً مي­گويي برداشت بي­حدّ و حساب از صندوق ذخيره­ي ارزي دليل استعفايت است! بسيار خوب، باشد! حالا مگر چقدر برداشت شده از اين صندوق كذايي؟! همه­اش 15 ميليارد دلار منفي موجودي دارد! چيزي نيست كه! ان­شاء­الله يكي از آن پول­هاي نفت قلمبه گم مي­شود و به طبع آن، صندوق شما بحمدالله پر خواهد شد ان­شاء­الله تعالي!!!!

برو جلو، ترسِت نباشه­ي  ِ هفته

            احمدي جان، اين­طوري كه شما داري پيش مي­روي سلسله­ي «احمدي­نژاديان» را هم راه مي­اندازي، چه برسد به مادام­العمر كردن رياست جمهوري!!!! اگر خدا هم خواسته­هاي تو را بخواهد و بزند پس كلّه­ي اين نمايندگان زبان­نفهم كه دست ببرند در قانون اساسي، مي­تواني با طيب خاطر N سال به رياست جمهوري­ات ادامه بدهي! ديگر در آن صورت «هاشمي­ثمره» ي عزيز و الهام جان و اسفنديار آقا، پدر عروست، هم جاي­پايشان قرص و محكم مي­شود! مي­تواني اگر خواستي كردان جان را هم برگرداني!!!! خلاصه اينكه شما كه فعلاً با همياري الهام، هاشمي­ثمره و رحيم­مشايي يك جلسه براي تغيير قانون اساسي ترتيب داده­ايد، تا جلسه­ي دوم را برگزار كنيد، تو باز هم مي­شوي رئيس جمهور و بعدش قانون اساسي را عوض مي­كني!!!!! البته بين خودمان باشد، خيلي خيالت از رئيس جمهور شدن تخت است كه مي­گويي: « برنامه انتخابات رياست جمهوري دوره دهم به گونه يي مديريت شده است كه پيروزي ما درآن قطعي است و ما اهدافي بسيار فراتر از اين انتخابات درايم كه از جمله آن به دست گرفتن برخي مراكز مالي مهم نظير … است چرا كه هيچ دليلي ندارد چنين مراكزي خارج از اختيار دولت باشد.» حالا ببينيم رئيس جمهور مي­شوي يا نه! مرحوم ناصرالدين شاه هم وقتي گلوله­ي ميرزا رضا كرماني خورد بهش گفت: اگر زنده بمانم مي­دانم چطور بر شما حكومت كنم!!!!!!! حالا زود است براي اين حرف­ها!

تو رو خدا ولمون كن  ِ هفته

            رضايي جان، محسن خان، آخر مگر همين حالا اين­طوري نيست؟! اگر نيست، باشد، حرف شما درست! ولي وقتي همين الآنش هم آن­طوري است، شما ديگر مي­خواهي چه كار بكني؟! آخر چرا مي­آيي و مي­گويي: «مصمم هستيم که اگر دولت دراختيار ما قرار گرفت آن را دراختيار مرجعيت و روحانيت حوزه هاي علميه بگذاريم.»؟! حالا خوب است كه قرار است خودت رابط باشي! مي­توانيم انتظار انفجاري شبيه به آميا را در حوزه­ي علميه داشته باشيم!!!! خلاصه اينكه محسن آقا، با اين چيزها راي جمع نمي­شود! برو اجازه بده باد بوزد!!!!

دعواي خانوادگيه، شما دخالت نكن  ِ هفته

آنچنان كه از شواهد و قراين بر مي­آيد و مامور مرزي عراق به خبرگزاري فرانسه گفته است، هليكوپترهاي ايراني، شنبه­ي گذشته به منطقه­ي پنجوين استان سليمانيه­ي عراق حمله كرده­اند. آن هم نه يك بار، سه بار! البّته مي­دانيد، آن مامور اشتباه كرده است. نبايد اين حرف­ها را در مجامع بين­المللي بگويد. خوبيّت ندارد. به هر حال حمله­اي بوده كه به عراق شده است. عراق هم كشور دوست و برادر. ما هم خوب برادرشانيم ديگر. گوشت هم را بخوريم، استخوان يكديگر را كه دور نمي­اندازيم. عراقي­ها هم مردم با جنبه­اي هستند. مي­بخشند كه هليكوپترهايمان رفته­اند و اشتباهي به جاي پايگاه پژاك، منطقه­ي مسكوني را زده­اند! بعد از اين حمله، دولت خودمختار عراق، حسن كاظمي قمي، سفير ايران در بغداد را احضار كرد، يقه­اش را گرفت و گفت: آخه باوفا، «حملاتي كه ممكن است به روابط دو كشور لطمه بزند» رو انجام نده! البّته يك نكته­ي ديگري در ارتباط با اين حمله وجود دارد كه بد نيست به آن اشاره كنيم. آن نكته اين است كه اصولاً بي­خيال كردها! وقتي كه نشانه­ي بزرگ خدا ( آيت­الله العظمي ) هاشمي رفسنجاني زمان جنگ گفت كه اگر كرمانشاه را هم گرفتند مهم نيست. اين يعني چه؟! يعني بود و نبود كرد جماعت براي ما كه نظام مقدّس باشيم مهم نيست! چه بسا نبودشان بهتر از بودشان! معهذا اين بار بهانه­ي حمله، هجوم پژاك به پاسگاه داخل ايران بود، دفعه­ي بعد بي­بهانه مي­رويم سرويسشان مي­كنيم! قصد اين بوده كه حمله­اي شده باشد، كه بحمدالله شد! تا مرتبه­ي بعد خدا بزرگ است و بهانه براي پيدا كردن و موجّه نشان دادن سركوب و كشتار كردها، زياد!!!

ما اينيم، حالتونو مي­گيريم، مي­ديم بچّه محلّا هم حالتون رو بگيرن  ِ هفته

            خوب كاري كردي «نسناس» ( «نـيروي سـركوب نـظام اسـلامي» معادل با نيروي انتظامي سابق ) جان! پدرشان را آوردي جلوي چشمشان! اصلاً چه معني دارد كارگر حرف بزند؟! كارگر مگر بايد حرف بزند؟! كارگر همانطور كه از اسمش معلوم است فقط بايد كار كند. آن­قدر كار كند تا جانش در بيايد. نسناس جان، اگر كار نكردند بفرستشان هفت تپّه، آن­جا كار كردن را يادشان مي­دهند. من شنيده­ام هيئت مديره­ي نيشكر هفت تپّه يك سري افسر شوروي سابق را كه در اردوگاه­هاي كار اجباري سيبري خدمت مي­كرده­اند را استخدام كرده تا به كارگرها ياد بدهند كه فقط بايد كار كنند. ولي نسناس، بين خودمان بماند ها، سريع سر و ته­شان را هم آوردي! به هر حال جمعه بود و خلوت! از شانس تو امسال روز كارگر افتاده بود جمعه! كارگر جماعت هم كه خدا لطف كرده زده پس كلّه­اش. بندگان خدا صبح آمدند راهپيمايي، ظهر نشده هفتاد تايشان از صدقه سري تو رفتند بازداشتگاه! همان كه گفتم، طيّب طيّب الله، احسنت بارك الله به اين سركوب!

            حالا كه بحث كشيد به گرفتن حال كارگرها در روز جهاني كارگر، شما محمود جان، يك نكته­اي را از من بشنو! بالاغيرتاً بيا مردانگي كن، نه به خاطر من، آبروي خودت را بخر حداقل! مي­گفتم، يا داد سخن حمايت از حقوق كارگران سر نده، يا به نسناس­ها بگو كمي ملايم­تر برخورد كنند! بارك الله محمود جان، گوش كني ها!!!

برو ليستتو بذار دم كوزه آبشو بخور  ِ هفته

            همين كه مقر منحوست در آمريكاي جهان­خوار است هفت كه سهل است، هفتصد پشت شجره­ي خبيثه­ات را مشخص مي­كند. حالا مي­آيي كه مثلاً بگويي چه؟! بگويي در ايران آزادي نيست؟! خيلي هم هست! در ايران آزادي هست، از همه جورش. آزادي بيان هم داريم، ولي بين خودمان باشد، آزادي بعد از بيان نداريم!!! آخر حرف حسابت چيست؟! يك ليست داده­اي بيرون كه يك آرم Freedom House خورده پايش و مثلاً از طرف تو آمده! داخل آن ليست نوشته­اي ايران از لحاظ آزادي مطبوعات از بين 195 كشور، رتبه­ي 181 را دارد! خب داشته باشد! به شما مربوط است؟! مي­خواهي چه چيزي را ثابت كني؟! كشور ما مهد آزادي است. كدام كشور مي­آيد طي سه ماه بيست هزار نفر را آزاد كند؟! ما اين كار را كرديم! روحشان را آزاد كرديم بروند خوش باشند! يادت نيست؟! نبايد هم يادت باشد! سن تو به تابستان 67 كه قد نمي­دهد. برو بچّه، همان شيطان بزرگ هم هيچ غلطي نمي­تواند بكند، چه برسد به توي فسقل بچّه!  

برلوسكوني حيا كن، خانوما رو رها كن ِ هفته

            عزيز دل من، پولدار، صاحب A.C. Milan، قدر قدرت، قوي شوكت، بيا و از خير Playboy بازي بگذر سر پيري! از تو سنّي گذشته جانم! زن داري! بهتر است بگويم داشتي. طلاقش را گرفت ديگر. ديدي چه بلايي سرش در آوردي كه مهرش را حلال كرد و جانش را آزاد. خجالت نمي­كشي؟! ناسلامتي هفتاد و دو سه سالت است، مي­روي شماره به دختر هجده ساله­ي مردم مي­دهي؟! مي­روي مانكن و مدل سابق را مي­كني رئيس سازمان ملّي جوانان خودتان؟! خوب محمود ما چطور رفته از حوزه يك فقره ملّا آورده و رئيس كرده، تو هم بزنم به تخته به رم نزديكي، مي­رفتي يك كشيشي، اسقفي، راهبي، راهبه­اي را مي­آوردي و رئيسش مي­كردي! اين شعر را هم ديشب گفته­ام براي تو كه حيا كني! هر چند مي­دانم شعر من كه هيچ، كليسا هم تو را به خاطر ضعف در مقابل زنان زيبا سرزنش كرد و افاقه نكرد. بگذريم، اين تو و اين شعرم!

برلوس ديگه بال و پر نداري

                                    داري پير مي­شي و خبر نداري

 برلوس، وقتي به چشمون غزل­خون مي­رسي خودتو نگه­دار

                                    برلوس، وقتي به گيسوي پريشون مي­رسي خودتو نگه­دار

نمايشگاه بين­المَمَلي كتاب  ِ هفته

            راه رسيدن به آن­جا از هزار كوچه­ پس كوچه مي­گذرد! ماشين را بايد در چند ده كيلومتري آن پارك كرده، به سوي مقصد راهي شويد!

            در ابتداي در ورودي آن نقشه­هايي از كيوسك­هايي به نام «از من بپرس» توزيع مي­شوند كه شما را دچار سردرگمي كرده، نهايتاً شما را گم مي­كنند.

            صفي بس طويل مي­بينيد. متعجّب به آن­سو نظر كرده، مي­پرسيد: اون صف كدوم انتشاراته جناب؟! شخصي كه از او سئوال كرده­ايد نگاهي به آن طرف كرده، پاسخ مي­دهد: ساندويچ و سيب­زميني سرخ كرده!

            از هر ده نفري كه از جلو مي­آيند، هشت­ تايشان بستني مگنوم به دست دارند و دو نفر محض حفظ پرستيژ كلّ نمايشگاه به اصطلاح بين­المللي، دو سه عدد پلاستيك به دست دارند كه مثلاً كتاب خريده­ايم.

            به طرف سالني مي­رويد كه مثلاً مربوط به كودكان و نوجوانان است! آن­قدر شلوغ است كه تنها كساني كه كتب را نمي­بينند، كودكان و ايضاً نوجوانان­اند!

            از خير هر چه كودك و نوجوان است گذشته، پا به سالن ناشران عمومي مي­گذاريد! به فهرست ناشران هر رديف نگاهي مي­كنيد و دايم زير لب از شلوغي مي­ناليد! چشمتان به نام انتشارات مي­افتد: اميركبير! كمي خوشحال مي­شويد! امّا وقتي شماره­ي آن را مي­بينيد يك شوك كوچك به شما وارد مي­شود چون مي­فهميد بايد تا ته سالن را گز كنيد!!!

            از همه­ي اين­ها گذشته، از شدّت شلوغي، گرما و نوع پوشش بعضي اشخاص، گاه امر بر شما مشتبه مي­شود كه اينجا نمايشگاه كتاب است يا لباس؟!

            ناراحت نشويد، تفريحات سالمي نيز در محوطه وجود دارند! شما مي­توانيد همان­طور كه داريد به طرف درب­هاي خروجي مي­رويد، براي عوض شدن روحيه­تان از جلوي ون­هايي كه مسافران را حمل مي­كنند جاخالي بدهيد!!! تا هم كمي كيف كرده باشيد، هم كمي ورزش و هم نمرده باشيد!

            قوانين مورد نياز شما در بيست و دومين نمايشگاه بين­المللي كتاب تهران:

1.       اگر كسي شما را هول داد، شما هم او را هول بدهيد!

2.       هدف، وسيله را توجيح مي­كند! تا مي­توانيد با تنه زدن و هول دادن، خود را به پيشخوان غرفه­ها نزيك كنيد. يادتان باشد، هدف شما فرهنگي است، فقط وسيله­تان غيرفرهنگي!

3.       به ياد داشته باشيد كه كتاب را هميشه مي­شود خريد و فاسد شدني و البتّه تمام شدني نيست، امّا سيب­زميني سرخ­كرده ممكن است تمام شود!

4.       ناشران براي جلب مشتري هر نوع اشانتيوني مي­دهند! از هيچ­كدامشان در نگذريد! حتّي اگر شما يك مرد پنجاه و چند ساله­ي موسفيد هستيد و اشانتيون مربوطه، يك تاج كاغذي با تصاوير سيندرلا و زيباي خفته!!!!!

5.       در بعضي مواقع ممكن است فرصت طلايي دست دهد. در آن صورت، هر تعداد كتاب كه مي­توانيد برداريد و پا به فرار بگذاريد! مسلماً مسئول غرفه، به دنبال شما نمي­آيد تا باقي كتب غرفه­اش هم دزديده شوند! براي رهايي از عذاب وجدان به بند 2 رجوع شود! (هدف، وسيله را توجيح مي­كند)

6.       شما به نمايشگاه مي­رويد تا كتاب­ها را ببينيد! پس با صبر و دقت دانه دانه­ي آن­ها را از نظر بگذرانيد و براي هر غرفه حداقل 5 دقيقه وقت صرف كنيد. حتي براي غرفه­هايي كه كتبي همچون «رنگ آميزي كودكان 3» را عرضه مي­كنند. به ياد داشته باشيد كه اصلاً مهم نيست پشت سر شما ده نفر كودك 5 تا 8 سال منتظرند تا بعد از رفتن شما، همان كتاب را ببينند!

اميد است كه با رعايت اصول و قوانين بالا، بازديد خوبي از بيست و دومين نمايشگاه بين­المللي كتاب تهران داشته باشيد!

مال خودش، مال خودش، مال همه، مال خودش  ِ هفته

          آخر عزيزان، شما هم زيادي شلوغش كرده­ايد. بايد درك كنيد. شهرداري است ديگر! هزار و يك جور مشكل دارد. بنده­ي خدا همين­طوري روزانه چقدر فحش مي­خورد، شما ديگر تحملش كنيد! كوتاه بياييد ديگر! مگر چه شده؟! برداشته­اند خاوران را شخم زده­اند، اجساد عزيزترين كسانتان را منتقل كرده­اند! خوب بي­خودي كه نكرده­اند! لابد مي­خواهند آن­جا موسسه­اي، پاركي، شهربازي يا ايستگاه مترويي بسازند! اصلاً حالا كه گير داده­ايد بدانيد و آگاه باشيد كه نظام مقدّس خودش آن بيست هزار نفر را كرده است زير خاك، خودش هم از زير خاك در مي­آورد و هرجاي ديگري كه بخواهد مي­برد! حالا اگر شكايت داريد، بفرماييد! راه باز است، جادّه هم دراز! ديگر هم از اين جيمبولك بازي­ها در نياوريد، در مجامع بين­المللي خوبيّت ندارد!!!

اي بي صفت، تو هم آره نامرد  ِ هفته

            واقعاً كه نمي دانم چه بگويم! «خيلي نامردي، ديوونه اش كردي!» با اين كارهايت چه چيزي را مي خواهي ثابت كني؟! هان؟! جدّاً هدفت چيست؟! چرا اين قر و قميش ها را براي رئيس جمهور منتخب و مردمي مي آييِ؟! همه اش براي اين است كه خودي نشان بدهي و بگويي «ما هم بلديم»؟! «برو، برو، برو ديگه نگاش نكن، محمود جون هم صداش نكن!» حنايت ديگر رنگي ندارد جناب مجلس، بهارستان، يا هر چيزي كه مي خواهي باشي! برو و برنگرد! حالا كه داري مي روي بالاغيرتاً صبر كن كه چند تا سئوال دارم! هنوز دقّ دلي ام را سرت خالي نكرده ام! كجا داري مي روي؟! بگو ببينم اصلاً شما را به طرح هدفمند سازي يارانه ها چه كار؟! چرا ردّش كرديد؟! قرار بود قيمت ها زياد شود! خوب تصويبش مي كرديد! مگر قيمت ها كم بالا رفته؟! خب اين […] مثقال هم رويش. به جايي بر نمي خورد. حالا آن هدفمند سازي هيچ، اين چه گربه رقصاني جديدي است كه آمده ايد و دوباره پرونده ي سفر هاي استاني را باز كرده ايد؟! حالا گيريم ده ميليارد تومان ناقابل صرف دور اوّل سفرها شده و بسياري از مصوبات استاني عملي نشده باشد، بر فرض محال كه همه ي اين ها درست باشد باز هم به محمود جان ربط ندارد! ها؟! چه؟! مي گوييد ربط دارد؟! حالا كه بحث را كشيديد به اينجا و چاك دهن من را باز كرديد صبر كنيد و بشنويد: محمود جان قربانش برويد همگي تان روي ناصرالدين شاه را سفيد كرده با اين سفرهايش! دارندگي و برازندگي! دستش توي جيبش و ايضاً صندوق ذخيره ارزي است و بضاعت مالي دارد، خوب سفر هم مي رود! پايش بيفتد ماه هم خواهند رفت ايشان تا انقلاب را به معناي واقعي كلمه صادر كرده باشند! همين است كه هست، مي خواهيد بخواهيد، نمي خواهيد هرّي! اين هم به عنوان كلام آخر: اگر با ديگرانت هست ميلي    چرا جام محمودو مي شكني خيلي؟! 

اين خوك هاي پدر در آر ِ هفته

           نيستيد و نمي دانيد چه خبر است در چهار گوشه ي عالم! البته قطعاً از يكي از گوشه هايش خبر داريد! آن گوشه هم همين ايران خودمان باشد كه به زعم پرزيدنت عزيزتر از جان جزو ابرقدرت هاست! بگذريم و برسيم به آن سه گوشه ي ديگر! از آن سه گوشه يك گوشه اش چين است كه طي هفته ي گذشته خبر آنچنان مهمي نداشت! البته ما راديوهاي چين را گرفتيم، ولي گويا دعوا داشتند و مدام جيغ مي كشيدند. اينطور شد كه خبر خاصي دستگيرمان نشد. گوشه ي سوم اروپا و اتحاديه ي خبيثانه اش است كه ايشان هم به ياري دعاهاي شرّ ملّت مسلمان هميشه در صحنه، به زمين گرم خورده و مردم آن جا طبق خبر هاي تله ويزويزون كرور كرور در حال تلف شدن هستند البته به دليل گرسنگي و اينكه « توان مالي خريد » شان كاهش يافته! مي ماند گوشه ي چهارم و همان آخري كه همان موضوع بحث ماست! خدا زده پس كلّه ي گوشه ي چهارم و همگي بالاتفاق آنفولانزاي خوكي گرفته اند! خوك ها فعلاً آمريكاي جهان خوار كه هيچ، قارّه ي آمريكا را زمين گير كرده اند! اخبار واصله حكايت از آن دارد كه شيوع آنفولانزاي خوكي آن قدر بالاست كه رنگ قرمز كم ياب شده است! حال علّت كم ياب شدن رنگ قرمز چيست؟! مي گوييم برايتان: چون آمريكاي خاك بر سر ِ ناتوان از هرگونه غلط، با آنفولانزاي خوكي دست به يقه شده و مدام هشدار ها و وضعيت هاي قرمز اعلام مي كند اين رنگ ناياب گرديده! با توجه به آنچه گفته شد از تمام خوك هاي ميهن عزيزمان تقاضا داريم براي سرنگوني هر چه سريعتر مادر امپرياليسم، شيطان بزرگ، آمريكاي جهان خوار عازم اين كشور شوند! بي شك بيمار كردن شهروندان آمريكايي توفيقي است كه نصيب خوكان خاص و خالص مي گردد! 

چقدر خودكشي زياد شده ي  ِ هفته

              امان امان امان اي روزگار! مي بينيد چه بر سر جوانان ما آورده است اين زمانه ي نامرد؟! دانه دانه نخبگان و تيزهوشان گرامي مان دارند خودشان را مي كشند! البته هيچ مهم نيست كه اكثر اين خودكشي ها در بندهاي سياسيون و زير نظر بسيج و امثالهم رخ مي دهد! به نظر من كه مهم نيست!!! به نظر شما هست؟! القصه اينكه آن عاليجنابان خاكستري كه به «خودكشي دادن» دكتر زهرا بني يعقوب متهم شده بودند، براي دومين بار تبرئه شدند! من كه داستانشان باورم شد! شما هم بشنويد، يعني بخوانيد، و خودتان قضاوت كنيد! داستان از اين قرار است كه زهرا خانم بني يعقوب بيستم مهر ماه سال هشتاد و شش هنگام صحبت كردن با نامزدش در يكي از پارك هاي همدان توسط گشت «ستاد امر به معروف و نهي از منكر» دستگير شد و هنگامي كه خانواده ي ايشان چهل و هشت ساعت بعد به نيروي انتظامي مراجعه كردند با خبر خودكشي زهرا خانم مواجه شدند! اصولاً خانم بني يعقوب انگيزه هاي ذهني خودكشي شان بالا بوده است! وقتي يك نفر با رتبه ي بيست و شش در كنكور سراسري قبول شود، مي توانيد تصور كنيد چه مقدار فشار رواني تحمل مي كند، اين چنين «شكستي»(!!!!!!!) حتماً در آينده ي دور يا نزديك خودكشي در پي دارد! البته پزشكي قانوني اعلام كرده كه خانم بني يعقوب به علت كمبود آلات خودكشي، آنقدر خودشان را به در و ديوار كوبيده اند تا جان به جان آفرين تسليم نموده اند و كوفتگي ها، كبودي ها و زخم هاي روي بدن ايشان به علت اين تلاش بي وقفه ي منجر به مرگ بوده است كه البته همگي بعد از مرگ پديد آمده اند!!!!! از آنجا كه خودكشي در اسلام نهي شده است، دولت دستور عدم پيگيري پرونده ي «خودكشي» دكتر بني يعقوب شد اما با پيگيري خانواده ي ايشان متهمان دوبار دادگاهي شدند و البته هر دو بار تبرئه!!! اين بود قصّه! ما گفتيم، حال خواه پند گير خواه ملال!!! 

اين بغض عجيب غريب  ِ هفته

           مي گويند «مرد گريه نمي كند» امّا به نظر من اين عبارت چيزي كم دارد. بهتر است بگوييم: مرد گريه نمي كند امّا امان از وقتي كه گريه كند! گريه ي مرد دردناك است. مرد كم ميگريد امّا به واقع «امان از وقتي كه گريه كند»! گريستن مرد... گريستن... خيلي به سبك شدن كمك مي كند. خيلي زياد. امّا به راحتي اتفاق نمي افتد. چه بشود كه دل يك مرد آن قدر پر شود كه به چشمش بزند و اشك هايش بريزند. اگر هم آن طور بشود مرد اشك هايش را پنهان مي كند. در تنهايي مي ريزدشان و همانجا راحت مي شود. آرام مي شود و دوباره به آغوش زندگي باز مي گردد تا چه بشود كه دوباره اشكش در بيايد. معمولاً هنگام هر بار گريستن آن قدر از دفعه ي گذشته مي گذرد كه يادش نيايد. چون مرد گريه نمي كند امّا...

        همه ي اين را گفتم كه بگويم بغض بد چيزي است. وقتي بيخ خِرَت را چسبيد، يا خفه ات مي كند يا صورتت را خيس مي كند با آب چشم! بغض چيز خوبي است. بغض نفس كشيدن را سخت مي كند امّا بعد از آن كه مي شكند، آسان مي كند زندگي را. تحمل سختي را. با همه ي اين اوصاف گريه ي مرد... شما چه فكر مي كنيد؟! 

اندر حكايت مكتب  ِ هفته

          آنچنان كه از جميع احوال بر مي آيد جماعت اناث در سنه ي مستقبل به مكتب خانه هايي خواهند رفت كه مشتمل بر دو بخش اندروني و بيروني باشد! از آنجا كه بچّه را چه به بيرون بودن، پنجشنبه ها نيز تعطيل رسمي مي گردد و تاسيس نماز ظهر پنجشنبه در حوزه ي علميه در حال بررسي است. جماعت نسوان به از شنبه تا چهار شنبه به اندروني داخل مي شوند و از آن رو كه طرح حذف پيش دانشگاهي و دوره ي سه ساله ي راهنمايي در حال بررسي است، مي توانيم اميدوار باشيم كه با اين روال، كم كم باقي دروس و سال ها و روز ها نيز محذوف گشته، دانش آموزانمان به مكتب و بعد از آن، انشاالله تعالي در سال 1404 به مسجد رفته، گرد مي نشينند و استاد آمده، روزي يك صفحه قرآن كار مي كند! اين است ايران در حال توسعه و البته همانطور كه بالاتر گفته شد، يكي از ابر قدرت هاي جهاني!!! 

خودتو ناراحت نكن خانوم  ِ هفته

             هيلاري خانم بگذار ببينم چرا اينقدر به پر و پاي ما مي پيچي؟! هان؟! بگذار حدس بزنم! حالا چون آمده اي شده اي وزير امور خارجه فكر كرده اي شق القمر مرتكب شده اي؟! ما خودمان يك فقره از همين مقام شما داريم، خيلي هم بهتر و گردنش به مراتب كلفت تر است، اسمش هم منوچهر است! خودش تنهايي ده تاي شما را حريف است! صداي دست هايي كه در ژنو مي زد، ملّت هميشه در صحنه در تهران شنيدند آن وقت جنابعالي آمده اي درباره ي اين صابري خانم بحث مي كني؟! حرف حسابت چيست؟! شنيده ام كه خبرگزاري ها گفته اند كه گفته اي: «ما به طور مکرر، پاسخ‌های متناقضی از دولت ایران دریافت می‌کنیم. » اگر اينطور گفته اي بدان و آگاه باش كه اصلاً نظرات متناقضي درباره ي ركسانا صابري خانم وجود ندارد! اگر منظورت اين است كه اوّل تابعيت آمريكايي صابري را قبول نداشتند و بعد قبول كردند، خب اين كه دليل نمي شود! اگر مي گويي قرار بوده دو ماه بعد آزاد شود امّا به هشت سال زندان محكوم شده، خب اين هم دليل نيست! خواهر من اين ها براي شما آن ور آبي هاي نديد بديد عجيب است! بيا ده سال در نظام مقدّس زندگي كن، عادت مي كني! شما اگر راست مي گويي برو جلوي شوي ات را بگير كه با مونيكا نپرّد! فاطمه خانم ما را نگاه كن از او ياد بگير! آقايش هزار تا شغل دارد، در هر كدامشان با هزار تا خانم بشين و پاشو دارد، ولي يك فضاحت مثل شوهر شما كه حالا يك پرزيدنتي بود و نبود، بالا نياورده! حالا بيا، خودم به منوچهر مي گويم كار هايت را درست كند بيايي اينجا، بروي زير نظر فاطمه خانم، درس هايت را كه خوب ياد گرفتي برگردي ممكلت خودت «‌اوباما معجزه ي هزاره ي سوم» بنويسي!!! ديگر نشنوم بگويي سخنان دولت ايران درباره ي صابري متناقض است! خوب؟! 

تب ِ تند ِ گوزنهاي  ِ هفته

-          وقتی رفتی نفهمیدم کی داره می‌ره، حالا که اومدی فهمیدم کی اومده، هنوزم کم حرف می‌زنی، هنوزم ماتی، هنوز تو چشات عشقه.

دنيايي دارند براي خودشان سيّد و قدرت و فاطي و دسته سفيد زنجاني! كم فيلمي نبود! چقدر شنيده بودم كه «گوزنها، گوزنها» امّا هرگز حتّي يك صحنه، يك ثانيه اش را هم نديده بودم. امّا وقتي ديدم... مجذوبش شدم. يحتمل به زودي درباره اش خواهم نوشت. اگر بشود... 

پرتقال هاي كوكي  ِ هفته

-          بيا بيا بيا بيا بيا... خـــــــــُــــــب!!

               صدايي كه شنيديد، مربوط به تخليه ي بار پرتقال هاي اسرائيلي در يكي از ميوه فروشي هاي سطح تهران بود. آنچنان كه به نظر مي رسد مقدار چند هزار كيلو ناقابل پرتقال توليد رژيم اشغالگر قدس آمده و در بازارهاي ميوه و ميادين ميوه و تره بار تهران بزرگ پخش شده است كه به قول حاج آقا صفايي، مدير عامل سازمان ميادين ميوه و تره بار شهرداري تهران :« با هوشیاری ناظران سازمان میادین حتی یک عدد از این نوع پرتقال در میادین شهرداری عرضه نشد. »البته از شواهد امر آن طور بر مي آيد كه يك عدد كه چه عرض كنيم، چند تني از اين پرتقال ها پخش و به احتمال قريب به يقين، پيش از خبردار شدن ناظران سازمان ميادين، راهي خندق بلاي پاي تخت نشينان شده اند! صفايي خان تاكيد نموده اند: «سازمان میادین به عنوان مهمترین شبکه عرضه میوه و تره بار شهر تهران به مردم شریف اطمینان می دهد که با دقت و حساسیت این قبیل موضوعات را پیگیری کرده و اجازه نخواهد داد عده ای سودجو آموزه های دینی و انقلابی مردم مومن تهران را نادیده بگیرند.» ما كه عادت كرده ايم! اصولاً در نظام مقدّس هر وقت هر جا نياز بود هر كاري را كه شايسته ديد انجام مي دهد! وقتي كه نيروي انتظامي به چكمه پوشيدن گير مي دهد نبايد تعجب كرد كه «سازمان ميادين ميوه و تره بار» حافظ آموزه هاي ديني و انقلابي مردم مومن شود!!! 

خاطر اين خانومه رو كيا كه نمي خوان  ِ هفته

            در هفته گانه ي هفته ي قبل نوشتيم برايتان و ليستي تهيه كرديم از كساني كه به خاطر ركسانا صابري به تكاپو افتاده اند. ليست هفته ي گذشته شامل بعضي اسامي مهم مثل اين ها مي شد:

باراك حسين اوباما – رئيس جمهور منتخب و مردمي آمريكاي جهانخوار

محسني اژه اي – قرنيه ي چشم بيناي نظام يا به عبارتي وزير اطلاعات

محمود جان – معجزه ي هزاره ي سوم

هاشمي شاهرودي – آقاي كنفرانس هاي «... كشورهاي اسلامي»!

            به اين ليست عجيب و جالب توجّه نام «قربانعلي درّي نجف آبادي» را هم اضافه كنيد! آقاي دري كه در گذشته به شغل شريف وزير اطلاعات شاغل بودند بنا بر مسايلي مثل عواقب يك سري قتل هاي عادّي روشنفكران و دگر انديشان، مجبور به استعفا شد و بعد از آن تا به حال دادستان كلّ كشور هستند. ايشان خطاب به ركسانا خانم صابري گفته اند اگر آزادي مي خواهي از رهبر معظّم انقلاب طلب عفو كن! يا يك همچون چيزي! اگر ايشان جاسوس است خب چرا اعدامش نمي كنند؟! اصلاً اين خانم شعورش نمي رسد كه با اين اتهام به اين كلفتي تا به حال بايد خودكشي مي كرد؟!؟!؟!؟! قربانعلي جان، شما خودت را قاطي اين مسايل نكن، خوبيّت ندارد! 

كن سولوقون  ِ هفته

            فستيوال فيلم كن هم به خوشي و مباركي اسامي فيلم هاي دوره ي شصت و دوم خود را منتشر كرد! در ميان فيلم هاي امسال حضور پر رنگ آثاري با رگه هايي از سينماي وحشت به چشم مي خورد كه در كنار كمتر بودن آثار آمريكايي، اين دوره را از سال هاي گذشته برجسته تر ساخته است! به شخصه كه منتظرم ببينم فيلم لارس فون تريه و كوئنتين تارانتينو و بهمن قبادي را! اوّلي بنا بر شنيده ها قرار است موهاي بدنمان را 45 درجه صاف كند! دومي كه به قول كارگردانش « يك وسترن اسپاگتي در زمان جنگ جهاني دوم است»!!! و سومي به خاطر كارگردانش و سوابقش و البته داستاني كه تا به حال از فيلم لو رفته جذاب به نظر مي رسد!

            بعد از اين سخنان جا دارد كه از همين تريبون به عبّاس جان تسليت بگويم! عبّاس عزيزم، غم آخرت باشد! غصه به دلت راه نده! اين كني ها تو را نمي فهمند! بيا همين كن سولوقون فيلمت را نمايش بده! 

شرمنده­تم باوفاي  ِ هفته

   اين پست را بخوانيد.

   تا آن حد كه نه، ولي من امشب شرمنده شدم... 

اين خانومه چقدر خاطرخواه داره­ي  ِ هفته

در شنبه ي هفته ي قبل، اوّلين خبري كه دريافت داشتم درباره ي ركسانا خانم صابري بود. قوّه ي غذاييه (قضاييه ي سابق) پس از كش و قوس هاي فراوان و گربه رقصاني هاي دو چندان، حكم زندان تعزيري هشت ساله ي صابري به جرم جاسوسي را صادر كرد. ولي ماجرا به اينجا ختم نشد. آنچه كه پس از اعلام حكم صابري در هفته ي پيش رخ داد اثبات كرد كه اين حكم و اين محكوم، كم مهم نيستند! چرا كه يك روز پس از اعلام حكم، رئيس جمهور منتخب و مردمي و صاحب هاله ي نور، محبوب فائو و منكر داخائو، دكتر محمود جان نامه اي رسمي به قوّه ي مذبور فرستاد و در آن خواهان اجراي عدالت به طور دقيق در مورد صابري شد. پس از اين نامه، فرمانده­ي نه چندان گمنام سربازان گمنام آقا امام زمان (عج)، جناب آقاي محسني اژه­اي، اعلام كرد كه نامه ي احمدي نژاد، دليلي بر اجرا نشدن عدالت نيست! همان روزي كه وزير محترم وزارت فخيم اطلاعات اين را گفت، رئيس همان قوّه (غذاييه) نيز اعلام داشت ما درباره ي صابري بسيار دقيق عمل مي كنيم. اواخر هفته يك استاد دانشگاه اعلام كرد اگر صابري را جاسوس مي دانيد، من نيز جاسوسم! بعد از آن هم بهمن خان قبادي، كارگردان سينما و نامزد صابري، نامه اي درباره ي صابري منتشر كرد. اين ها خاطرخواهان داخلي صابري بودند. خارجي هايشان را كه مي شناسيد. حسين آقا و هيلاري خانم. حسين آقا اوباما باز هم پافشاري داشت بر نظر خودش كه صابري جاسوس نيست. هيلاري خانم هم كه گويا ديگر قضيه برايش وارد مرحله ي بحراني و گيس و گيس كشي شده، اعلام كرد تحريم ها را عليه ايران تشديد خواهيم كرد. با اين توصيفات معلوم مي شود ركسانا خانم كم خاطر خواه ندارد!

يك نكته ي قابل توجه و بانمك درباره ي پرونده ي صابري وجود دارد و آن اينكه قوّه ي غذاييه ابتدا تابعيت آمريكايي صابري را قبول نداشت، ولي در اواخر هفته اعلام كرد كه صابري تبعه اي ايراني- آمريكايي است. 

كي ميگه توي ايران حقوق بشر رعايت نميشه­ي  ِ هفته

اصلاً چه كسي مي خواهد به سيستم دادگاهي و قانون گزاري ايران اعتراض كند كه حقوق بشر، به خصوص حق اقليت ها و زنان در آن رعايت نمي شود؟ هركسي اين كار را بكند خر است! همانطور كه بنيان گذار كبير انقلاب اسلامي فرموده­اند «اقتصاد براي خر است» دخالت در اين مسايل نيز از آن جماعت حمار صفت است ايضاً! خيلي هم قضّات خوبي داريم! آمريكا قربانشان برود الهي! حالا مهم نيست كه چندي پيش ريخته اند و دراويش گنابادي را زده­اند و خانه خرابشان كرده اند! مهم است از نظر شما؟ خب مي خواستند درويش نشوند. مي خواستند بيايند بروند حوزه ي علمّيه تا بشوند مبّلغ و هر ماه به سفر بروند و يك ميليون تومان دريافت كنند. يا آن خانم نقاش شمالي، دل آرا دارابي، مي خواست جدّي جدّي بزند آن يكي خانم را بكشد وقتي هفده سالش بوده تا الآن بي خود و بي جهت نرود بالاي دار! حداقل يك نفر را كشته باشد! مشكل از سيستم غذايي (منظورم همان قضايي است) نيست كه مقتول به وسيله ي ضربات چاقو با دست راست به قتل رسيده، ولي دل آرا چپ دست است، اين ها همه مشكل وكيل او است! اصلاً مي دانيد چيست؟! چهار ديواري، اختياري! مال خودشان است! هم جان و هم مال! جان را كه مي گيرند و مال را هم كه مي ستانند! ابداً هم به هيچكس مربوط نيست كه زر نباريد از آسمان به سرشان... يا خودشان دزد بوده اند يا پدرشان! اصلاً يك لحظه بگذاريد ببينم... ما كه داريم وارد مسايل اقتصادي مي شويم و «اقتصاد براي خر است»! پس بهتر آنكه تا بهمان انگي نچسبانده اند سخن را كوتاه كنيم! 

حالشو گرفتين بي شرفا؟ بچه كه زدن نداره­ي  ِ هفته

غصّه به دلت راه نده! نمي فهمند! ببخششان! بزرگ مي شوي يادت مي رود! اي اسرائيل به قربانت! محمود جان، اي شيمون پرز فدايت، حالا طرف خامي كرده، گوجه اضافه آورده، پرت كرده گوشه ي سن، تو چرا به خودت مي گيري عزيزم؟! حالا يك عده اي هم پا شدند رفتند بيرون! خب لابد گلاب به روي مثل ماهت، دستشويي داشته اند! اين ژنو هم من شنيده ام دستشويي عمومي هاي زيادي دارد! آن بابايي هم كه آمده بود سرش رنگي رنگي بود، قصدش اين بود ادا اطوار در بياورد انرژي بگيري عزيزم! بهشان فكر نكن! من شنيده ام عدّه اي آن بالا به فحش و فضاحتت كشيدند! آن ها خودشان مشكل خانوادگي دارند! لپ كلام اينكه ناراحت نشوي ها! الهي آهت دامنشان را بگيرد جزّ جگر بزنند! آمين يا رب المحمود يك طرف و العالمين يك طرف! 

فقط همينو كم داشتيم  ِ هفته

به خوشي و مباركي رحيم خان رضايي هم آمد و اعلام كرد كه به عنوان يكي از سران حكومت حاكم بر ملّت هميشه در صحنه، هميشه در همه ي صحنه ها و به خصوص صحنه ي انتخابات حاضر خواهد بود! البته ملّت يحتمل يادشان رفته كه محسن جان در صحنه ي انفجار آميا هم حضور پر رنگي داشت! همين حضورهاست كه بچّه هايش پر رو بار آمده اند و بي اجازه ي بابا راه افتاده اند رفته اند آمريكا و پشت كرده اند به نظام مقدس! حالا محسن جان شما خودت را ناراحت نكن! مگر چه شده؟! همه اش يكي دو باري تحت تعقيب اينترپل قرار گرفته اي و چند باري هم هشدار هاي قرمز درباره ي دستگيري ات داده اند! ولي مطمئن باش رئيس جمهور بشوي، عمراً كاري ات ندارند! چه كسي جرئت مي كنند به رئيس سابق سپاه پاسدارن انقلاب اسلامي و دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام حال حاضر حرفي بزند؟! برو خدا پشت و پناهت! 

بيا بازم مثل قديم با هم بريم سفر  ِ هفته

هفته گانه ي هفته ي اوّل اردي بهشت پنج تا بيشتر نشد چرا كه در حال رفتن به سفر هستم! دو تاي بقيه اش را هم تلگرافي داشته باشيد !

-          جي جي بالارد نويسنده ي « امپراطوري خورشيد » به رحمت خدا رفت!

-          افشين امپراطور، چشم حسوداشم كور، سر مربي تيم ملّي شد! 

 اصولاً اگر بخواهم همينطور به تنبلي ادامه بدهم و ننويسم و به همين «... ِ هفته» و « چندگانه هاي بيگانه » و اخيراً به لطف بلاگفا، پست هاي چند موضوعي اكتفا كنم، بايد قيد نوشتن را بزنم! خودم خيلي خيلي خوب مي دانم كه ننوشتن، آفت نوشتن و تنبلي دشمن قلم است، امّا لذتي كه در ننوشتن وجود دارد، در تنبلي و تن پروري پيدا مي شود، در فعاليت نيست. ولي همين نوشتن است كه كليد جاودانگي است! پس اگر مي خواهم نامم بماند، بايد راحتي را بدرود گويم و با آغوش باز پذيراي نوشتن و كار شوم. امّا اين كار بس سخت است ... دعايم كنيد!!!

خدا خفه ات نكنه، چقدر ما رو خندوندي  ِ هفته

نيك آهنگ كوثر طنز پردازي بود در داخل كشور كه چند سالي است مقيم كانادا شده. حتماً كاريكاتورهاي سياسي نيك آهنگ را ديده ايد. او در راديو زمانه صفحه اي مخصوص به خود دارد و هر شب برنامه اش با عنوان كلاغستون از اين راديو پخش مي شود. كلاغستون برنامه اي طنز است كه خبر هاي روز را به طنز مي كشد و مخاطب را گاهي بدجوري مي خنداند. بد نديدم پيشنهاد بدهم تا شما هم برويد و بخوانيد و بشنويد و بخنديد!

بخشي از برنامه ي در سنه ماضي اتفاق افتاد - 1 را در ادامه مي خوانيد : با افزایش میزان تعرض مسوولان به خواهران در محیط‌ها آموزشی، از این پس این مراکز به محیط‌های "آمیزشی" تغییر نام خواهند یافت. وزارت آمیزش و پرورش اعلام کرد برادران و مسوولان عزیز دانشگاهی البته بهتر است برای رفع حاجات لازمه به خانه‌های عفاف در بیرون دانشگاه تشریف ببرند تا حواس دانشجویان زیادی پرت نشود. وزارت بهداشت درمان و آمیزش پزشکی(آموزش پزشکی سابق) از کلیه مقامات دانشگاه که قصد تعرض به دانشجویان را دارند تقاضا کرد مسائل بهداشتی را رعایت کنند. این وزارت‌خانه قرار است دستورالعمل تعرض بهداشتی در محیط‌های دانشگاهی را به تمامی مدیران ارسال کند. از خواهران گرامی نیز درخواست می‌شود برای رفع هر گونه سو تفاهم، قبل از رفتن به اتاق مسوولان دانشگاه و غیره، حتما لباس جنگی و کلاه‌خود و سپر و غیره همراه خود داشته باشند!

از اين كتابا هنوزم ميشه پيدا كرد  ِ هفته

در هفته اي كه گذشت سه كتاب به دست گرفتم كه بنا به دلايلي هر سه نصفه و نيمه رها شدند. اوّلي «سلوك» از محمود دولت آبادي بود كه چون با نثر و شيوه ي نگارش آن كنار نيامدم، كنارش گذاشتم. دومي «اسپارتاكوس» بود كه پنجاه صفحه ي اوّل آن را هم خواندم ولي به دليل تنبلي و كارهاي پيش آمده، آن هم رها شد و امّا سومين كتاب. كتاب «براي تاريخ» به قلم «عماد الدّين باقي» كه محور آن وزارت اطلاعات و شخص «سعيد حجاريان» است. البته از سومين كتاب هم عجالتاً فقط حدود شصت صفحه خوانده ام، امّا بخش اوّل آن كه مصاحبه اي است با برادر اندكي خشن دهه ي شصت، آقاي حجاريان، اطلاعات جالبي درباره ي «سعيد امامي» و وزارت خانه و نحوه ي تشكيل آن و وزير معروف آن «علي فلاحيان» در خود دارد. حال بايد تا آخر بخوانم و ببينم ديگر چه گفته شده در اين كتابي كه در دست دوم فروشي پيدايش كرده ام.

دل من منتظر شما بود  ِ هفته

حنا حنا، خانوم حنا
چه اسمیه اسم شما
ناز آهنگ بهاره
صدای نرم زمزمه
میون بارون و گله
بوی عاشقونه داره
عروسی ستاره ها تو اوج چشمای شما
یه افق منظره داره
برای پرواز دلم رو به حیات عاشقا
چشمتون پنجره داره
حنا خانوم دل من یه جای رويان انگار منتظر شما بود
پشت در انستيتو اون همه بيا و برو
به خاطر شما بود

با اندكي دخل و تصرّف!

به مناسبت به دنيا آمدن حنا خانوم، اوّلين بز شبيه سازي شده ي ايراني در موسسه ي رويان.

خدا خيرت بده اخوي عزيز دل  ِ هفته

شنبه ي اين هفته، همين هفته اي كه گذشت، مصادف بود با گرفتن اوّلين خبر درست و حسابي بعد از مدت هاي مديد از برادر ناديده ام! ميليون ميليون بار از تو متشكرم داداشي عزيز كه خبرم كردي! كه برگشتي!

اي داداشي شاد باش و دير زي ...

اينم گربه رقصوني جديدشونه، ميگي نه نگاه كن  ِ هفته

هنوز انگ هاي «مفسد في الارض» و «محارب» بودن در ياد و خاطره ي بسياري كسان كه شاهد اعدام هاي گسترده و بي حدّ آيت الله العظمي خلخالي بوده اند زنده است. امّا با گذشت ساليان نه چندان متمادي و حدود سي ساله، گويا حنا ( نه حنا خانومي كه بالا ذكر شد ) ي فساد في الارض و محاربه رنگ خودش را از دست داده، چرا كه اخيراً با اتهام «برانداز نرم» بسيار برخورد مي كنيم.

كنترل و نظارت شديد بر روي اينترنت هم اخيراً شهودي و نيز طبق گفته هاي رسمي تا حد بسيار زيادي افزايش يافته است. شهودي اش را مي توان در موج جديد فيلترينگ ديد كه در داخل صفحه نوشته شده است :

در صورتي که اين سايت به اشتباه فيلتر شده است با پست الکترونيکي

بعد از مدّت ها يه فيلم ديدم، شما هم ببينيدش  ِ هفته

فيلم سينمايي The Jacket را بعد از مدتي طولاني فيلم نديدن و پس از يك فيلم به واقع آشغال ( Tomb Rider ) ديدم و همين باعث شد زيادي از آن خوشم بيايد. شايد واقعاً لايق اين همه خوش آمدن باشد، نمي دانم. داستان درباره ي سربازي بود به نام «جك استاركس» كه طي اتفاقاتي به يك آسايشگاه بيماران رواني راه پيدا كرد و آنجا، بر اساس روش نه چندان صحيح دكتري تحت درمان قرار گرفت و همين درمان هاي شكنجه وار، دريچه اي بود كه استاركس از طريق آن از سال نود و دو به دو هزار و هفت سفر مي كرد. ساختار جالبي داشت، بد نيست شما هم اين فيلم نسبتاً پيچيده را ببينيد. البته نه بعد از Tomb Rider !!!

ديدي چي شد ؟! حالا من چي كار كنم  ِ‌ هفته

خبر را كه شنيدم بهت زده شدم و به قول دوست كاشاني يكي از دوست هايم « وحشتم گرفت ! » ولي بايد بر خودم مسلّط مي شدم، خودم را كنترل مي كردم و به جاي اينكه به آشفتگي ذهني اش دامن بزنم، كمكش مي كردم و دلداري اش مي دادم. سخت بود ولي شد. خيلي خيلي سخت بود... ولي بالاخره توانستم افسار افكار و احساساتم را در دست بگيرم و رامشان كنم. خوشبختانه فعلاً همه چيز دارد سيكل عادي خود را مي گذراند و اينقدر در اين چند روز اميد و اميدواري از خودم ساطع كرده ام كه تعجب خويش را هم بر انگيختم !!!

اگه بگم سليطه، برانداز نرم حساب ميشم  ِ هفته

همسر الهام، سخنگوي دولت و ايضاً چند جاي ديگر، اصولاً سليطه است!!!!! بد نيست نگاهي به معني سليطه بيندازيم و بعد برويم سراغ بقيه اش!

سلیطه . [ س َ طَ ] (ع ص ) زن دراززبان . (منتهی الارب )(زمخشری ) (دهار). زن هرزه چانه و زبان دراز. (آنندراج ). چیره بر شوی . (یادداشت مؤلف ). زن غوغایی و فتنه انگیز و زبان دراز و چغاز. (ناظم الاطباء) - از لغت نامه ي دهخدا

مي گفتم، خانم رجبي از آن رو سليطه هستند كه اصولاً بدجوري مقاله و كتاب مي نويسند. آن از «احمدي نژاد معجزه ي هزاره ي سوم» شان و اين هم از مقالات آتشين شان در كوبيدن انواع و اقسام مخالفين از آن تندروهايشان تا همين مير حسين موسوي. در هفته ي گذشته خانم رجبي توپيده اند به موسوي كه : چرا شما كار آن طنز نويس را سرزنش كرديد ؟! شما با اين كارتان مردم را به ديدن و خواندن مطلب او تشويق كرديد و تا عمر دارم از شما نمي گذرم و الخ .

حالا طنز نويس كه همان نيك آهنگ كوثر باشد چه كرده ؟! در يكي از مطالبش شوخي تندي با رجبي و الهام كرده! مير حسين چه كرده ؟! به نيك آهنگ تشر زده كه چرا اينطور كرده اي و رجبي چه كرده ؟! ... و الخ. همان كه گفتم، رجبي سليطه گري در مي آورد!!!

اصلاحيه در ساعت هجده و سي و يك دقيقه ي عصر جمعه : عزيزي با نام «يك آشنا» گوشزد كرده اند كه طنازي كه سليطه را به طنز كشانده، نه نيك آهنگ و ابراهيم نبوي بوده است. با سپاس فراوان از «يك آشنا» به خاطر تصحيح اين نكته! ولي كاش يك ايميلي، آدرسي، چيزي از خودت به جا مي گذاشتي يك آشناي گرامي! باز هم سپاس.

به باد رفت، ز ياد رفت  ِ هفته

از آهنگ «سه راه آذري» نامجو زياد خوشم نمي آمد، امّا چندي پيش كه دوباره گوشش دادم، نتوانستم قطعش كنم و مدتي همينطور مدام مي شنيدمش و هنوز هم مي شنوم. بعضي بخش هايش بيشتر از باقي بخش ها به دل مي نشيند و از همه دل نشين تر آن بخشي است كه مي خواند : « نرو نرو نرو به زير كار و بار دلبران گران / خزان شدي و سست و زرد از كران تا كران / دلت چه شد، دلت چه شد / به باد رفت، تمام ايده ها و آرزو ز ياد رفت ». اميدوارم اگر نشنيده ايد بشنويد و لذتش را ببريد.

دلت به انتظار چشمهاست عدد بده
دلت به انتظار چشمهاست
ببین جهان چگونه کرده است راست

نرو به زیر کار و بار دلبران گران
نرو نرو نرو به زیر کار و بار دلبران گران
خزان شدی و سست و زرد از کران تا کران
دلت چه شد دلت چه شد
به باد رفت تمام ایده ها و آرزو ز یاد رفت

اين بابا كي بوده، شما مي شناسين  ِ هفته

بعضي وقت ها بدون هيچ دليل واقعاً منطقي و خاصي جذب يك سري شخصيت هاي تاريخي مي شوم. ميروم سراغشان و درباره شان مي خوانم و مي فهمم و مي گردم كه چه كساني بوده اند. ناپلئون، هيتلر، ماري آنتوانت، ماكسيميليان روبسپير، سعيد امامي، مائو، استالين، گاندي و اخيراً هنري آ. كيسينجر جزو اين دسته اند. حال اگر شما كتاب خوبي درباره ي اين آخري سراغ داشته باشيد بسيار خوشنودم مي كنيد اگر با من نيز درباره اش سخني بگوييد.

البته كتابي با نام « Kissinger: Portrait Of A Mind » سراغ دارم، امّا با توجه به سال چاپ آن، هزار و نهصد و هفتاد و سه ، درباره ي خريد آن دو به شك هستم. اگر شمايي كه مي خواني، اطلاعاتي داري ممنون مي شوم دريغ نكني !

مبارك مبارك تولّدت مبارك  ِ هفته

امير عزيز، زادروزت را به تو تسليت مي گويم و اميدوارم ساليان سال بتواني اين دنياي كثيف را تاب بياوري و خستگي به خودت راه ندهي و بوي گندش مشمئزت نكند !!!

با آرزوي همه ي چيز هاي منقرض شده و در حال انقراض، از جمله دايناسورها و خوبي براي تو !!!

مطلب بزرگ :

Viva ‍Che Guevara

باقي مطلب ِ بزرگ بماند فعلاً !!!!