سكانس هفتم: روايتي از فراموشي

-          هي مرد، به چيت مي­نازي؟

-          اوّل تو بگو...

-          ساكت شو... دست رو ناموست بلند مي­كني بي­غيرت؟!

-          بي­غيرت همه...

-          ببند دهنت رو... اين غيرته؟!

-          غيرت نيست پس چيه؟!

-          اگه غيرته پس حاشا به غيرتت... يادت نيست ديروز رفتي جبهه اجازه ندي عراقيا دست رو ما بلند كنن؟! حالا خودت... از اون­ها... حاشا به غيرتت... حاشا به شرفت...

-          ...

سكانس هشتم: روايتي از نامردي

-          نالوطي، اين رسمشه؟!

-          چي؟! با كي هستي؟! چي مي­گي؟! رسم چي؟!

-          ده آخه پست فطرت، اگه مي­خواي تو روي زن و بچّه­ي مردم وايسي اين دودوزه بازي­ها چيه؟!

-          دودوزه باز تويي و هر كي با توئه!

-          منم؟! نذا بگم كيه...

-          بگو... چي مي­خواي بگي؟! من پاك پاكم...

-          آي ايّها الناس... اين يارو لباس شخصيه... آي مردم... اين لباس شخصيه زير پيرهنش كلت داره...

-          ...

سكانس نهم: روايتي از هم­دردي

-          دخترم چرا رو زميني؟!

-          ولم كن آقا...

-          تو جاي دختر من هستي، چي شده؟

-          چي بگم؟ نامردها...

-          گريه نكن... پاشو... پاشو... دختر منم الآن بين جمعيته...

-          خدا خيرت بده حاج آقا...

-          نمي­دوني الآن كجا تظاهراته؟!

-          براي چي؟

-          منم مي­خوام برم شعار بدم...

-          ...

سكانس چهارم: روايتي از ننگ و رنگ

-          هي... روزگار... پير شديم... ديروز مي­رفتيم رو ديوار شعار مي­نوشتيم، ميومدن پاكش مي­كردن... هه... ما مي­گفتيم ننگ با رنگ پاك نمي­شود... امروز... اي خدا... اون سري ما انقلاب كرديم و گفتيم پاك كردنتون الكيه، الآن خودمون شديم پاك كن... هــــــي...

سكانس پنجم: روايتي از اتّحاد

-          من تنها اينجا نيستم...

-          نه داداش... منم كنارتم...

-          آقايون منم پشتتون هستم...

-          آبجي دمت گرم... صفاتو...

-          شما خيلي لطف كرده­ايد آمده­ايد... اتّحاد ما را ضربه ناپذير مي­كند...

-          آره دادا تو راس مي­گي... خدا بيامرز بابام مي­گفت سي سال پيش هر جا ميرفتن گروهي ميرفتن و از هم جدا نميشدن...

-          آگا ايلده اينجا كجاس؟!

-          ميدون آزاديه عزيز... از كجا اومدي؟

-          مهمّه؟! ما همه­مون ايراني هسيم...

-          نه دادا اينطوري كه تو ميگي اصن مهم نيست...

-          خواهر وقتشه بلند شو...

-          ما قبل از تو بلند شديم برادر...

-          ...

سكانس ششم: روايتي از استبداد

-          مهم نيست... من مخالف جمهوريم... من فقط موافق اسلامم... من مخالف هر كسي هستم... من فقط موافق خودم هستم... ما ابرقدرت هستيم... ما اوّل و آخر دنياييم... و «من» رئيس جمهور اين «ما» هستم... من... من... من...

سكانس اوّل: روايتي از وطن

-          عزيز من، چرا مي­زني؟!

-           چون... ساكت... بايد بزنم...

-          من و تو چي هستيم؟!

-          دشمن!

-          نه!

-          پس چي؟!

-          برادر...

-          ساكت شو... با اين حرف­ها وجدان من رو به درد نيار، من بايد تو رو بزنم...

-          اصلاً اشتباه كردم... برادر نيستيم...

-          پس قبول كردي كه دشمنيم؟!

-          نه...

-          پس چي هستيم؟!

-          هم­وطن...

-          ...

سكانس دوم: روايتي از دانش

-          زور بزن... يا الله...

-          كم نياريد بچّه­ها... الآنه مي­شكنه

-          آقا ببخشيد اين­جا كجاست كه داريد درش رو مي­شكنيد؟!

-          من خبر ندارم... فقط بهم گفتن بيا...

-          آقا ببخشيد، اين همكارتون جوابمو نداد، در كجا رو داريد مي­شكنيد؟!

-          در دانشگاهه...

-          خب چرا داريد اين كار رو مي­كنيد؟!

-          چون توش دانشجوئه...

-          مگه دانشجو بده؟!

-          دانشجو... بد؟!... هه... دانشجو مزدور بيگانه است...

-          نه... دانشجو سازنده­ي اين مملكته...

-          اصلاً انگار قيافه­ات به دانشجو مي­خوره... برادر محسن بيا دستگيرش كن...

-          ...

سكانس سوم: روايتي از آرمان

-          آقا نزن... خواهش مي­كنم نزن... دردناكه...

-          خفه شو، ما بايد بزنيم...

-          آقا شما لطف كن نزن... اين همكارت كه كوتاه نمياد...

-          حق داره كوتاه نياد، مي­زنيمت تا ديگه از اين غلط­ها نكني...

-          كدوم غلط­ها؟ مگه چي كار كردم؟!

-          نظام مقدّس رو به خطر انداختي...

-          مي­بخشيدا... من فرزند شهيدم...

-          ...