A Beautiful Mind

وقایع نگاری لحظه به لحظه‏ی یک بدرقه‏ی حماسه‏وار

kzblog — Mon, 21 Dec 2009 18:32:06 GMT

پیش‏نوشت بسیار مهم: لطفاً اگر به جغرافیای قم آشنا نیستید، ابتدا صبر کنید تا تمامی عکس‏ها کاملاً نمایش داده شوند و بعد وقایع را بخوانید.

شب ساعت یازده و نیم، دوازده بود. شاید هم یک. تلفن را برداشتم و زنگ زدم به «هـ.». قرار شد صبح روز بعد ساعت هفت و نیم همدیگر را در میدان شهید مطهّری ببینیم. حدود بیست دقیقه بعد از قطع تلفن، رفتم سراغ کتابخانه. چهار جلد کتابی را که شادروان شش ماه و ده روز پیش به من هدیه داده بود را در آوردم. ورق‏ زدم‏شان و چند خطّی و چند صفحه‏ای از هر کدام خواندم. ساعت یک و نیم، بیست دقیقه به دو که بود، سررسید سبز و تقریباً کوچکم را آوردم. بعد از چند ماه ننوشتن هیچ خاطره‏ای، شروع کردم به نوشتن. نوشتم که درست شش ماه و ده روز بعد از آن ملاقات، آیت‏الله العظمی منتظری دار فانی را وداع گفته. این‏که آن روز، یکشنبه، رفته بودم به دفترش و هر کاری کرده بودم که حاج احمد، پسرش، را ببینم و شخصاً تسلیت بگویم نشده بود. و این‏که بابت فردا مانده‏ام گیج و گنگ که چه خواهد شد؟!

ساعت را کوک کرده بودم که پنج و نیم بیدارم کند. نکرده بود! شش و نیم که بیدار شدم، دست و رو نشسته زنگ زدم به «هـ.» که از خواب بیدارش کنم. رفتم توی اتاق، پارچه‏ی سبز را برداشتم و گذاشتم توی جیب پیراهن راه راهم. راه راه سبز و سفید. آمدم صبحانه را خوردم و راه افتادم. ساعت هفت شده بود. هفت و پنج دقیقه، ده دقیقه، میدان بودم. ایستادم تا هفت و نیم. «هـ.» نیامد که نیامد. آن چند دقیقه‏ای که آن‏جا ایستاده بودم دو تا از رفقا را دیدم که داشتند می‏رفتند پی کار و کاسبی خودشان. وقتی به هر کدام‏شان گفتم که قرار است بروم تشییع، هر دو تعجّب کردند!!! و من علی‏رغم تعجّبشان، از آن‏ها برای حضور در مراسم دعوت کردم. ساعت حدوداً هفت و بیست و پنج دقیقه بود که آقایی با دختر کوچک‏اش آمد و پرسید که حرم کجاست؟ آدرس را که دادم، پرسیدم: برای مراسم تشییع تشریف آوردین؟! گفت بله. و در پاسخ این پرسش که «از کجا؟»، گفت که دیشب ساعت سه بامداد از نجف‏آباد راه افتاده‏اند و تازه رسیده‏اند. آدرس حرم و منزل تازه در گذشته را که گرفتند، راهی شدند. و من باز هم ایستادم به انتظار «هـ.». چند دقیقه بعد که دیدم «هـ.» نیامد، راه افتادم سمت حرم. آن‏جا آن آقا و خانواده‏اش را دیدم. خودم را به آن‏ها رساندم و بقیه‏ی راه را تا بیت آیت‏الله العظمی منتظری را با آن‏ها بودم. وقتی داشتیم از خیابان کنار شبستان امام خمینی (؟) می‏گذشتیم، تعداد زیادی سپاهی و بسیجی دیدیم که داشتند از انتهای خیابان به سمت خیابان ارم می‏رفتند. تعدادشان حدوداً اندازه‏ی سه اتوبوس می‏شد!!! جمعیت از همان زمان جمع شده بود. بالاخره جناب «هـ.» زنگ زد! آدرس خانه‏ی آیت‏الله منتظری را که به‏اش دادم گفت به زودی آن‏جا خواهد بود.

ساعت تقریباً هشت بود که همدیگر را پیدا کردیم. از کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی رفتیم داخل و دو کوچه آن طرف‏تر وارد بلوار شهید محمّد منتظری شدیم و در انتهای خیل جمعیت قرار گرفتیم. شعارها از همان لحظه شروع شده بود. «الله اکبر» گفتیم. «یا حسین، میرحسین» که جزو شعارهای اصلی بود. و البتّه شعارهای «مرگ»دار! «مرگ بر دیکتاتور»! هر چه‏قدر گفتم: آقا، مرده باد و زنده باد نگین!!! رژیمی که با مرده باد و زنده باد بیاد رو کار، با مرده باد و زنده باد هم می‏ره! گوش ندادند که ندادند! آخرش ما هم به خیل ایشان پیوستیم و آن‏چنان «مرده باد» و «زنده باد» کردیم که بیا و ببین! البتّه اوّل‏اش می‏ترسیدیم. از وجود لباس‏شخصی‏ها، بسیجی‏ها و سپاهی‏های استتار کرده! کمتر شعار می‏دادیم. همین که «هـ.» گفت: پسر، پشت سرو! چه‏قد جمعیت جَم شده! بالای پشت‏بام‏ها زیاد بودند دیده‏بان‏ها! دوربین به دست‏ها. جمعیت منفجر شد: «ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما». صدای بلندگو هم‏چنان «الله اکبر» می‏گفت. دوربین به دست، دوربین‏اش را روی کول‏اش گذاشت و رفت! پارچه‏ی سبزی که دقایقی پیش با کمک «هـ.» روی مچ راستم بسته بودم، حالا توی هوا تکان می‏خورد. ساعت نزدیک نه شده بود. مرد بلندگو به دست پیام تسلیت حاج احمد آقا را خواند. بعد از آن هم پیام شفاهی‏اش را گفت. مضمون کلّی پیام شفاهی این بود که شعار سیاسی ندهید!!! تمام که شد، وانتی که چند متری عقب‏تر از ما بود شروع کرد به پخش قرآن. مردم بی‏وقفه شعار می‏دادند. قرآن که شروع شد، کمی ساکت شدند. خانم میانسالی که کنار من ایستاده بود غرغری کرد که: این هم از نقشه‏هایشان است! شروع کرد به سر دادن شعار. خانم دیگری به او توپید که: مگر مسلمان نیستی؟! قرآن دارد خوانده می‏شود! این کشمکش ادامه داشت تا این‏که کمتر از پنج دقیقه بعد، مردم حلقه‏ای خالی کردند و یک نفر وسط آن حلقه سینه می‏زد. آن بخش از جمعیت یک‏صدا فریاد می‏زد: قرآن سر نیزه همینه، همینه! قرآن سر نیزه همینه، همینه! سرم را که گرداندم، توانستم بلندگوی قرآن‏پخش‏کن را ببینم که داشت تکان می‏خورد. مردم به آن وانت حمله کرده بودند! جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می‏شد و عقربه‏ها لحظه به لحظه به ساعت نه نزدیک‏تر. نه و پنج دقیقه بود که پیکر آن فقیه عزیز را آوردند.

پارچه‏نوشته‏ای بر سردر کوچه بود که آن را فوراً پایین انداختند. عدّه‏ای تلاش کردند که نگذارند حفاظ فلزّی پارچه‏نوشته توی سر مردم بخورد! دستشان درد نکند! سیل جمعیت جاری شد. صداها لحظه‏ای خاموش نمی‏شدند:«عزا عزاست امروز، روز عزاست امروز، ملّت سبز ایران صاحب عزاست امروز.»، «منتظری زنده است، رهبر پاینده است.» و «یا حجّت‏ابن‏الحسن، ریشه‏ی ظلمو بکن!» بیشترین همنوایی‏های مردم بودند. چند متری جلوتر از کوچه‏ی ایشان، باز هم دوربین‏به‏دست‏ها پرسه می‏زدند! فریاد سر دادیم:«ننگ ما، ننگ ما، صدا و سیمای ما.» صدایی از سمت چپم آمد که مردم را به سکوت فرا می‏خواند و آن‏ها را تشویق می‏کرد که شعارهای سیاسی ندهند. نگاه‏اش که کردم دیدم عمادالدّین باقی است! به «هـ.» گفتم: هی، عماد!!! و رفتیم طرف‏اش. با آقای باقی که دست دادم، باز هم توصیه و تأکید کرد که شعارهای سیاسی ندهیم! و این‏که روز عزاست امروز!!! چند قدمی جلوتر کسی را دیدم که خبر داشت کروبی و موسوی قم هستند!!! کوچه‏ی بن‏بستی بین کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی و شادروان آیت‏الله العظمی منتظری است که فکر کردیم شاید موسوی آن‏جا باشد. وقتی که سعی کردم از زنجیره‏ی انسانی جلوی کوچه بگذرم، «هـ.» سقلمه زد که: بیا برویم! آن طرف‏تر گفت که: چند تایی از کسانی که آن‏جا بودند، سپاهی بوده‏اند و آن‏ها را به اسم می‏شناسد!!! سر چهار راه رسیده بودیم که شعارها باز هم سیاسی شد! گفتم: شعار سیاسی ندین! آقای باقی اون طرف‏تر، چن متر بالاتر گفتن شعار سیاسی ندین! خانمی با تعجّب نگاهم کرد و پس از گفتن یک «وا»ی جانانه، اضافه کرد: هفته پیش آقای باقی‏و دیدم! چرا شعار ندیم؟! و پیش از این‏که علّتی را که شاید می‏خواستم توضیح دهم، گوش کند، دور شد!!! دوستم گفت به خاطر قیافه‏ی شبه‏اطلاعاتی‏ام بوده!!! راست می‏گفت!!! ته‏ریشم را نزده بودم. اذیت می‏کرد، ولی به حرمت آن عزیز تازه در گذشته نزدم‏اش. و با آن سر و وضع، کاپشن سیاه تقریباً بلند و پوستری که نیمی از صورتم را پوشانده بود، به آن خانم حق می‏دهم!

از آن چهار راه رفتیم به سمت میدان شهداء (بیمارستان) و در طول راه هم‏چنان شعار دادیم! «یا حسین، میرحسین» اصلی‏ترین شعار این قسمت از مسیر بود! حالا پوستر آیت‏الله العظمی منتظری را گذاشته بودم توی کاپشنم تا یکی از دست‏هایم آزاد باشد. ساعت حدود نه و بیست دقیقه، نه و نیم بود که رسیدیم به میدان بیمارستان و رفتیم سمت حرم. نمی‏دانم چه شد که مردم یاد آن شصت و سه درصد افتادند و شروع کردند به گفتن «دروغگو، دروغگو، شصت و سه درصدت کو؟!» و هم‏چنین نمی‏دانم از کجا عکس خمینی را دیدند که گفتند «اونی که تقلّب کرده، عکسا رو پاره کرده!» در مسیر رفت مصباح عزیز را هم مورد عنایت قرار دادیم:«ما اشک تمساح نمی‏خوایم، دولت مصباح نمی‏خوایم!» رسیدیم به ساختمان کتابخانه‏ی آیت‏الله العظمی مرعشی نجفی که دو تا بیلبورد بزرگ، یکی بنیان‏گزار کبیر و دیگری فرزانه‏ی معظم و معزز از دیوار بلند‏ش آویزان بود! خواندیم«محمود خائن، آواره گردی، خاک وطن را، ویرانه کردی، کشتی جوانان وطن، اللّه اکبر، کردی هزاران در کفن، اللّه اکبر» و این شعر را با چهار فریاد «مرگ بر تو» که آخری‏اش بلندتر از بقیه بود ادامه دادیم! وقتی این «مرگ بر تو» ها را می‏گفتیم، دست‏هایمان را نشانه رفته بودیم طرف معظّم! جلوتر که رفتیم، سپاهی‏ها و بسیجی‏هایی که گله به گله بالای بام‏ها بودند، مردم را به صرافت آن انداختند که یک‏‏صدا فریاد بزنند:«بسیجی واقعی، همّت بود و باکری» و با همین شعارها ادامه دادیم تا رسیدیم به حرم.

تازه رسیده بودیم که صدای بلندگو در آمد که می‏خواست پیام تسلیت معزز را بخواند! اوّلین کلمه‏ای که به مغزم رسید «عقده‏ای» بود! ولی فوراً با مردم هم‏صدا شدم! همگی رهبر معظم و معزز انقلاب، عالم فرزانه و فقیه بزرگوار را هو کردیم!!! همین‏طور داشتیم شعار می‏دادیم که یک عنصر معلوم‏الحال ذوب در ولایت از میان جمعیت رد شد! و ملّت بدرقه‏اش کردند و گفتند:«مزدور برو گمشو»! چند دقیقه بعد هم نماز میّت را خواندیم. ساعت حدود ده و ده دقیقه یا ده و ربع بود. شعارها بلافاصله بعد از نماز شروع شد! عدّه‏ای رفتند به طرف سه راه بازار. صدای بلندگو آمد که از مردم درخواست می‏کرد متفرق شوند! خندیدم! همان‏جا به شعار دادن ادامه دادیم تا حدود ده و نیم، یا ده و چهل و پنج دقیقه. چند نفری آمدند و گفتند برگردید طرف بیت! ماندیم دو دل! گفتیم نکند می‏خواهند تفرقه بی‏اندازند؟! نکند می‏خواهند جدایمان کنند؟! به هر ترتیب بود راهی بیت آن بزرگوار شدیم. سپاهی‏هایی با چهره‏های بس معلوم‏الحال جلوی شبستان ایستاده بودند. از آن‏جا که رد می‏شدیم همگی فریاد می‏زدیم:«بسیجی واقعی، همّت بود و باکری» سرعت جمعیت در حال برگشت گویا کمتر از سرعت جمعیت در حال رفت بود!!! مسیری را که یکی دو ساعت پیش رفته بودیم داشتیم بر می‏گشتیم، ولی کندتر! شعارها جدیدتر شده بودند!!! «نه غزّه، نه لبنان، جانم فدای ایران» را هم بالاخره گفتند! سر همان خیابانی که کنار شبستان بود و صبح سپاهی‏ها را در انتهایش دیده بودیم، تعدادی علاقه‏مندان آقا ایستاده بودند به شعار دادن! پاسخ‏شان را دادیم:«مزدور برو گمشو!» بعضی‏ها پول در آوردند و پول به دست شعارشان را دادند! معظّم را هم رأساً مورد خطاب قرار دادیم:«تجاوز، جنایت، مرگ بر این ولایت!» و احمدی‏نژاد را هم بردیم زیر سئوال:«اون که می‏گن عادله، دروغ می‏گه، قاتله!». یادی هم از آن روانشاد کردیم:«دیکتاتور ننگت باد، منتظری روحت شاد.» خیلی از این شعار خوشم آمد.

کمی جلوتر، من که دلم هوای شعارهای تند کرده بود فریاد زدم «سیّد علی پینوشه، ایران شیلی نمی‏شه»! «هـ.» و آقایی که جلوی من راه می‏رفت برگشتند و با تعجّبی همراه با کمی ترس نگاهم کردند! با خنده نهیبم زدند که در لفافه بگو، نه این‏قدر مستقیم. صدایمان گم شد بین «یا حجّت‏ابن‏الحسن، ریشه‏ی ظلمو بکن». ساعت حدود یازده و نیم، یازده و بیست و پنج دقیقه بود که رسیدیم مقابل پاساژ قدس! دی‏وی‏دی پرت می‏کردند هوا! نصیب ما که نشد!!! اگر نصیب شما شد و دیدید به ما هم بگویید چه بود! گویا مردم خیلی به آن شعر «محمود خائن» علاقه داشتند! چون حداقل بیست بار آن را خواندند! «هـ.» با این‏که گلوی‏اش گرفته بود، «مرگ بر تو»ی آخری را بلندِ بلند می‏گفت! من همه‏اش را می‏گفتم!!!

نزدیکی‏های میدان بیمارستان بودیم که با خودم گفتم: واویلا، عزاداری آن عزیز است و ما همه‏اش شعارهای دیگر می‏دهیم!!! فریاد زدم «عزا عزاست امروز...» بخش دوم‏اش یادم رفته بود!!! آقای جلویی گفت:«روز عزاست امروز» و من ادامه دادم «ملّت سبز ایران، صاحب عزاست امروز». حالا ملّت همراهی می‏کردند. همین برای من بس بود که دوباره یاد آن بزرگوار را برای عزادارن و معترضان زنده کنم. «ش.» زنگ زد! «هـ.» موبایل را توی هوا گرفت! گفتم به «ش.» بگو جای‏اش خالی! گفت و دوباره گوشی را گرفت توی هوا! بعد آن را داد به من و من فریاد زنان آن موبایل را بالا گرفتم تا «ش.» بشنود. کمی جلوتر که رفتیم این شعار افتاد سر زبان‏ها:«تجاوز، جنایت، مرگ بر این ولایت.» تا چند دقیقه‏ای این شعار را فریاد زدیم و بعد دوباره شعر «محمود خائن» را خواندیم!

از میدان بیمارستان که به طرف بیت آن شادروان می‏رفتیم، باز هم یکی از آن ذوب‏شدگانِ در ولایت، نزدیکی‏های «خانه‏ی کتاب» با یک پوستر ایستاده بود و فریاد می‏کشید!!! ملّت پاسخ‏اش را داد! جلوتر فریاد زدند:«نیروی انتظامی، تشکّر، تشکّر!» به کناردستی‏ام گفتم: اگه می‏تونستن می‏زدنمون‏ها!!! خندید. تقریباً رسیده بودیم به چهارراه که فریاد زدم:«دیکتاتور، دیکتاتور، این آخرین پیام است، جنبش سبز ایران، آماده‏ی قیام است.» ملّت همراهی کرد. تقریباً رسیده بودیم جلوی کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی. دوباره شعارهای روحانی‏محور اوج گرفت:«روحانی واقعی، منتظری، صانعی» و «صانعی، صانعی، تسلیت، تسلیت!». شعاری که طی یک ساعت گذشته چند دقیقه به چند دقیقه می‏آمد و نقل زبان‏ها می‏شد و می‏رفت «ایرانی می‏میرد، ذلّت نمی‏پذیرد» بود و مردم باز این شعار را سر دادند. ساعت حدود یازده و نیم بود. «هـ.» رفت چند تایی عکس بگیرد! ناکام ماند! دوربین‏اش خراب بود. به من گفت که حالش بد شده. دلش درد می‏کند. باید جایی بنشیند و آبی به سر و صورتش بزند. دستش را گرفتم و از وسط آن ازدحام، کشیدمش طرف بیت آن مرحوم.به زور رفتیم داخل. رفت و آبی به سر و صورتش زد. در همان فاصله‏ای که «هـ.» نبود، آقای ادیب را آن‏جا دیدم. دست دادیم و به به و چه چه و زنده کردن خاطرات و تحویل گرفتن‏ها همگی در کوتاه‏ترین زمانی که می‏شد انجام شد! گفتم: آقای ادیب منو به جا می‏آرین؟! گفت: بله... توی ستاد خدمتتون بودیم. گفتم: خدمت از ما بود. لطف داشتین. یک گردنبد طبّی بسته بود. نگران‏اش شدم، فکر کردم نکند بعد از انتخابات برده‏اندش و این حاصل همان دستگیری است؟! آقای ادیب مسئول ستاد موسوی در استان بود. وقتی «هـ.» آمد بیرون و نشسته بود، آب جوش می‏خورد، من پرس و جو کردم. فهمیدم حاج احمد آقا توی آن اتاق آخری هستند. در زدم و رفتم داخل. گفتم حاج آقا، من همانم که شش ماه و ده روز پیش مزاحم‏تان شدم. شناخت من را، از این‏که شناختم خوشحال شدم. تسلیت گفتم و تشکر کردم که آن موقع من را پذیرفته. آمدم بیرون و «هـ.» را دیدم. که نشسته بود. گفت: سئوالتو پرسیدی؟! گفتم: نه! فقط تسلیت گفتم! دوباره خواستم بروم داخل و از او درباره مراسم هفتم بپرسم که نزدیک نماز ظهر بود. صبر کردم تا از اتاق بیاید بیرون. پرسیدم که مراسم هفتم کی برگزار می‏شود و آیا عاشوراست؟! گفت بله. باز هم تشکر کردم و تسلیت گفتم و با «هـ.» زدیم بیرون. قبل از این‏که بیرون برویم، نماز ظهر به امامت حاج احمد آقا شروع شده بود.

حزب‏اللهی‏ها در حال اجتماع بودند. سبزها کم شده بودند. و پلیس‏ها، سپاهی‏ها و اعضای یگان ویژه به طور محسوسی زیاد شده بودند. حزب‏اللهی‏ها وسط خیابان نمازشان را خواندند. بیشترشان یک پوستر بزرگ و رنگی از معزز و تحفه در دست داشتند. رفتیم سمت بانکِ سر چهارراه. آن‏جا قدری نشستیم. «هـ.» به «ش.» زنگ زد. بعد موبایل را داد دست من که گزارش کامل را به «ش.» بدهم! بعد از این‏که صحبت کردیم، «هـ.» خداحافظی کرد و رفت خانه. من هم دوباره راهی بیت شدم. حالا لباس‏شخصی‏ها، بسیجی‏ها و حزب‏اللهی‏ها که تعداد متنابهی‏شان از مدرسه حجّتیه آمده بودند، جو را در اختیار داشتند. جلوی کوچه‏ی آیت‏الله العظمی صانعی فریاد می‏زدند:«اگه بسیجی نبود، الآن ناموسِت نبود!» از این شعارشان چندشم شد! کوچه‏ی ایشان را که رد کردم و کوچه‏ی بن‏بست را، چند متری مانده به کوچه‏ی آیت‏الله العظمی منتظری یکی از یگان ویژه‏ای‏ها هشدار داد که برگردم و به آن طرف نروم! دورش زدم! چند متری رفتم عقب، وارد خیابان شدم و به جمعیت حزب‏اللهی‏های جلوی کوچه پیوستم! فریادهایی می‏زدند مبنی بر رهبر بودن خامنه‏ای! امیدم این بود که از وسط جمعیت آن‏ها خودم را به بیت براسنم. ناکام ماندم. وسط آن شلوغی‏ها، وقتی توی کوچه بودم، بین آن‏ها و در حال له شدن، شنیدم که یکی گفت: بریم دفترشو بگیریم! اندکی جلو رفته بودیم که نمی‏دانم چه کسی هل‏مان داد عقب! اگر نیروی انتظامی بود، واقعاً «تشکّر، تشکّر»! برگشتیم! از آن‏ها جدا شدم. رفتم سمت چپ. یگان ویژه خیابان را سد کرده بود! با سپر و باتوم و کلاه! لباس گروه‏های ضد شورش! راهم ندادند بروم! رفتم سمت دیگر خیابان! آن‏جا بدتر بود! برگشتم طرف کوچه آیت‏الله العظمی صانعی. بسیجی‏ها شعار می‏دادند: «مرگ بر دیکتاتورِ بی‏بی‏سی!» توی کوچه آخرین گروه سبزها داشتند شعار می‏دادند. وقتی شعارهایشان را شنیدم، خوشحال شدم! زیر لب گفتم: سلام همسنگرا! از ته کوچه رفتم سمت بیت. وارد بیت که شدم، خیلی شلوغ بود. داشتند غذا می‏دادند. چند دقیقه‏ای نشستم به خستگی در کردن. خواستم بروم که شنیدم دو طرف کوچه را حزب‏اللهی‏ها و نیروهای نظامی بسته‏اند! محبوس شده بودیم! در اصلی بیت باز بود. که آن را هم چند دقیقه بعد بستند. نشسته بودم بین آن ازدحام. رفتم به سمت انتهای ساختمان. آن‏جا خلوت‏تر بود. توی راهرو نشستم. غذایی گرفتم و همین‏طور دنبال قاشق می‏گشتم، که کسی از بلندگو اعلام کرد کسانی که بخواهند، می‏توانند با آرامش، بدون دادن شعار و با امنیت از سمت انتهای کوچه خارج شوند.

نهارم را که خوردم، راه افتادم که بروم. از یکی از آقایان پرسیدم: حاج آقا سعید کجا تشریف دارن؟! گفت که توی کوچه است. حاج آقا سعید پسر بزرگ‏تر مرحوم آیت‏الله العظمی منتظری بود. توی کوچه دیدم‏اش. فکر می‏کردم معمّم باشد! ولی نبود! ریش پروفسوری کم پشت داشت و عینک فتوکرومیک زده بود! بر خلاف برادرش احمد نسبتاً چاق بود و یک کت و شلوار سرمه‏ای به تن کرده بود. داشت با کسی حرف می‏زد. تا من به‏اشان برسم صحبت‏اش تمام شد و آن مرد رفت. سلام کردم و دست دادیم. تسلیت گفتم. از او درباره‏ی مراسم سوم و هفتم پرسیدم. گفت: اصلاً معلوم نیست بذارن...! در صدای‏اش لحن غم‏انگیزی بود. رفتم طرف انتهای کوچه. از آن‏جا رفتم سمت چپ و از کوچه‏ی بعدی آمدم توی بلوار شهید محمّد منتظری. تا حرم آمدم، از پل آهن‏چی گذشتم و سوار اوّلین تاکسی که آمد، شدم.

امروز، وسط آن مراسم پرشور ناگهان یادم افتاد که امشب، شب یلداست! طولانی‏ترین و سیاه‏ترین شب سال. ولی به خودم امید دادم... فردا، صبح دیگری خواهد دمید.

شِمای کلّی منطقه

Grand Ayatollah in Diary + Good Early Days + Picassoic Mind

kzblog — Sat, 19 Dec 2009 20:05:18 GMT

فوری: آیت‏‏الله العظمی منتظری به ملکوت اعلی پیوست.‏‏‏

آیت‏‏الله العظمی منتظری دار فانی را وداع گفت... به ملکوت اعلی پیوست... رخ در نقاب خاک کشید... مُرد! آخ که دلم برای‏اش تنگ شده... آه... آه و آه... انگار همین دیروز بود که رفتم و دیدم‏اش. پذیرفتم... چه آسان. و چه آسان شوخی کرد با من... و چه ساده پذیرفت که جلوی دوربینم بنشیند... نه... نه... چه آسان اجازه داد که دوربینم و خودم جلوی او چهارزانوی ادب بزنیم!!! انگار نه انگار روزی قائم مقام رهبری بوده. انگار نه انگار که اصلی‏‏ترین ایدئولوگ ولایت فقیه بوده. انگار نه انگار چند دهه از من بزرگ‏‏تر بود. انگار نه انگار در زمانی که خیلی‏‏ها هنوز «این‏طرفی» نبودند، بیرق را برافراشت. هنوز یادم نرفته بعد از شش ماه... و مطمئنم دیگر از یادم نخواهد رفت.

خبر را که شنیدم اوّل باورم نشد... گفتم لابد از همان شایعاتی است که شش ماه پیش هم مطرح شد. و قبل از آن باز هم مطرح شده بود. همان موقعی که رفتم حضرت آیت‏الله را ببینم، به یکی از کسانی که در بیت‏شان کار می‏کرد پرسیدم: شایعه شده حضرت آقا مُردن! خندید و گفت: از این شایعات همیشه بوده. امروز هم که شنیدم، اوّلش گفتم کاش باز هم از آن شایعات باشد. ولی... کمتر از دو دقیقه‏ی بعد... «آیت‏الله منتظری درگذشت.» باز هم سعی کردم باور نکنم!!! سعی کردم حرص نخورم. سعی کردم عصبانی نشوم. غمگین هم. شماره دفترش... آخرین پرتو امید... مشغول بود... مشغول بود... مشغول بود.

- سلام آقا، دفتر حضرت آیت‏الله منتظری؟!

- بله بفرمایید.

- ... خبر... درسته...؟!

- بله. آیت‏الله منتظری به ملکوت اعلی پیوستند. مراسم تشییع فردا صبح ساعت نه از منزل ایشون به طرف حرم مطهره...

و بوق اشغال ماند و کوهی از اندوه. و خاطره‏ای از او... خاطره‏ای که خوشبختانه چند دقیقه‏ایش را ضبط کرده‏ام...

پی‏نوشت: آقای فرزانه‏‏ی معظّم و معزز انقلاب، آقای معجزه‏ی هزاره‏ی سوم، آقای مطهری زمان، نظام مقدّس جمهوری اسلامی، تبریک می‏گویم...

تصویر: یک عکس از فیلمی که در دیدار با شادروان آیت‏الله العظمی منتظری از ایشان گرفتم.

آخ که دلم لک زده...

نمی‏دانم چرا از وقتی که قرار شد تصویرت را در ذهنم نگه دارم، قابت کنم به دیوار فکرم، ذهنم شده شبیه پیکاسو! اجزای چهره‏ات تغییر می‏کنند... جا به جا می‏شوند... کوچک و بزرگ نیز. ولی... تو همیشه اسکارلتی، حتّی اگر از نظرت اسکارلت زشت باشد! و من همیشه رت (با دو تلفظ. یکی به کسر «ر» و دیگری به فتح همان حرف) هستم. و البتّه با این نظرت مخالف... که اسکارلت زشت بود. ولی واقعاً نه تو اسکارلتی و نه من رت... تو همانی که گفتم «والاتر از همه»... و من همانم که هنوز هم نمی‏دانم کی‏ام!؟

تصویر: بخشی از تابلوی «The Reader» اثر «ژان اونوره فراگونارد».

برادر ارتشي، خدايي آخرشي!

kzblog — Sun, 13 Dec 2009 23:07:18 GMT

1. ميليتاريزه كردن آخرين تير تركش؟

جوّ كشور بنا به دستور سردم‌داران حكومت در حال ميليتاريزه شدن است. اين نظامي‌سازي و امنيتي كردن فضا هر روز سريع و سريع‌تر مي‌شود. و البتّه در قالب‌هاي مختلف خود را نشان مي‌دهد. چه با انتصاب سردار «نقدي» با آن كارنامه‌ي درخشان به فرماندهي بسيج و چه با پست‌هاي ايست و بازرسي بعد از نيمه‌شب در سطح شهر. جدا شدن معاونت اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامي و تبديل شدن‌اش به «سازمان» اطلاعات هم يكي ديگر از وجهه‌هاي اين حركت است. حتّي رئيس سازمان مذكور، «حسين طائب»، نيز با آن سابقه‌ي پرافتخارش يكي از نشانه‌هاي اين حالت مي‌باشد. در رده‌هاي بالاتر و آن‌ها كه بيشتر در معرض ديد عموم‌اند ما سردار «وحيدي» خوش‌سابقه را داريم كه شده است وزير دفاع و البتّه جناب «نجّار» كه در دوره‌ي دوم وزارت خود، وسايل‌شان را از وزارت دفاع جمع كرده‌اند و كوچيده‌اند به وزارت كشور!

اين وضع در دور قبل رياست جمهوري دكتر هم وجود داشت. منتهي به اين حد ملموس و محسوس نبود. طرح ارتقاي امنيت اجتماعي با آن پيامدها كه ديديم و شنيديم و خوانديم و وزير كشوري كه پيش از اين سردار بوده، هر دو از نشانه‌هاي اين حركت در چهارساله‌ي نخست رياست جمهوري «معجزه‌ي هزاره‌ي سوم»‌اند!

به هر روي اين حركت در حال تسريع است. امّا آن‌چه واضح است، افزايش سرعت ايجاد شكاف بين اعضاي اين قشر است كه رابطه‌ي مستقيمي با سرعت خود روند ميليتاريزه‌كردن دارد. استفاده از بسيج دانش‌آموزي و زمزمه‌هاي تشكيل «بسيج نونهالان»، هم‌چنين عدم هماهنگي منش و رفتار نيروهاي مختلف نيروهاي مسلّح نسبت به هم‌ديگر و البتّه پرطنين‌تر از هر چيزي، بيانيه‌ي اخير جمعي از ارتشيان به خوبي اين شكاف در حال عمق يافتن را بين نيروهاي مسلّح به نمايش مي‌گزارد.

جواهر لعل نهرو در كتاب «نگاهي به تاريخ جهان» مي‌گويد كه هر گاه حاكمي در سراشيب سقوط قرار مي‌گيرد، سرعت انجام اشتباهات‌اش افزايش مي‌يابد و هر تصميمي مبني بر رفع اشتباه پيشين مي‌گيرد، منجر به اشتباهي ديگر مي‌شود كه اين اقدامات اشتباه در پايان موجب سقوط آن حكومت خواهد شد. نهرو توضيح مي‌دهد كه حاكم، از آن‌جا كه مي‌بيند هر تصميم او اشتباه از آب در مي‌آيد، بنابراين مشوّش‌تر از پيش، تصميمي اشتباه‌تر مي‌گيرد تا اين‌كه بالاخره خود، قرباني اشتباهات خويش خواهد شد.

2. پارچه‌ي سبز روي مچ راست!

طرف‌دار موسوي نبودم! مي‌گفتم «سگ زرد برادر شغال است»! البتّه اذعان داشتم كه «هر سگ زردي، بهتر از اين شغال است»! ولي مچ‌بند سبز نمي‌بستم. تا پيش از انتخابات و حتّي بعد از آن. تحريمي بودم! اين كه نبايد رأي بدهيم!!! و اين‌كه اگر رأي بدهيم، بنا به گفته‌ي سيّد علي، اوّل نظام را تأييد كرده‌ايم و بعد در وهله‌ي دوم به كانديداي مورد نظر رأي داده‌ايم! معترض بودم!!! البتّه هنوز هم هستم! بحث آن روزها را مي‌كنم. انتخابات رفت و رو سياهي به تحفه و جنّتي و فرزانه و بقيه‌شان ماند! ولي من هنوز هم سبز نبودم! چرا؟! چون پارچه‌ي سبز نبود!!! حالا مي‌خواستم سبز شوم. سبز يعني معترض. سبز شده بود نماد معترض و معترض سبز شده بود. گذشت و گذشت و گذشت. معترض ماندم. معترض‌تر شدم. ولي سبز نشدم! يعني قضيه‌ي همان نبودن و نشدن است! سعي مي‌كردم روحيه‌ي اعتراضي‌ام را حفظ كنم. البّته نيازي به سعي نداشت! روز به روز بيش‌تر خونم به جوش مي‌آمد. هر وقت مي‌ديدم كه برادرم را در دياري كتك زده‌اند و خواهرم را در شهري كشته‌اند عصباني‌تر مي‌شدم. من طبق تعريفم از سبز، از نظر ذهني سبز بودم ولي چيزي كم بود. چيزي كه به هم‌رزمان بگويد اين هم‌سنگر شماست، نه مخالف شما و به دشمنان بگويد اين مخالف شماست، نه معاند شما! يادم نمي‌رود شبي پيش از انتخابات، يكي از رفقا يكي از آن مچ‌بند‌هاي سبز را آورد و من به عزيز ديگري رو كردم و گفتم: Deceiving Tool. ولي حالا، بعد از انتخابات، وقتي ديدم آن Deceiving Tool براي گول زدن نبوده، نظرم عوض شد. و حالا كه يكي از عزيزان پارچه‌ي سبزي به من داده، با ذوق و شوق آن را مي‌بندم تا اعلام كنم كه... ما بي‌شماريم.

پي‌نوشت1: دكتر شريعتمداري حرف بانمكي زد. گفت: آقاي مهندس موسوي يه تيكّه از حرف‌اش رو يادش رفته بگه. جمهوري اسلامي نه يك كلمه زياد نه يك كلمه كم... دوام نمي‌آورد! اين دوام نمي‌آورداش رو يادش رفته بگه!

پي‌نوشت2: يكي از آشنايان گفت: الآن پارچه سبز مي‌بندي؟! حيف كه نمي‌داند سبز بودن مربوط به امروز و ديروز و فردا نيست. حيف كه نمي‌داند سبز، همان مجاهد خلق تابستان گرم 67 است. حيف كه نمي‌داند سبز، قائم مقام رهبري، آيت حق منتظري است. حيف كه نمي‌داند سبز بوده و هست و خواهد بود، تا زماني كه اين دوال‌پا¹ رخت از اين خانه بر بندد.

پاورقي:

1: دوال‌پا موجودي افسانه‌اي است كه در شكل شخصي فقير و بي‌نوا ظاهر مي‌شود. او در مسير مسافران مي‌نشيند و از آنان تقاضاي كمك مي‌كند. هنگامي كه مسافر مي‌خواهد به اين موجود كمك كند، دوال‌پا كه پاهاي بسيار درازي دارد و آن‌ها را زير خود پنهان كرده، روي شانه‌ي شخص بي‌چاره پريده و او را اسير خويش مي‌سازد. و بعد از آن، شخص بايد هر آن‌چه دوال‌پا مي‌گويد انجام دهد و هر جا كه دوال‌پا مي‌خواهد برود.

نقّاشي زير اثري است از يك نقّاش اوكرايني‌الاصل ارمني به نام «ايوان آيوازوفسكي». اين اثر «نهمين موج» نام دارد. به اين نقّاشي دقّت كنيد. رنگ موج بزرگ را نظاره كنيد. و آن بي‌چارگان مانده بر تخته‌پاره را كه هم خودشان و هم ما مي‌دانيم به زودي غرق خواهند شد.

سوراخي در ديوار

kzblog — Sun, 06 Dec 2009 02:00:18 GMT

يكم: چند شب پيش كه زنگ زدم به آقاي فيلمي، ساپورت‌كننده‌ي عزيز فيلم‌هايمان، گفتم: توي پوستر محاكمه در خيابان نوشته 27اُمين فيلم مسعود كيميايي. اون 26تاي بقيه‌اش رو دارين؟ و معلوم شد كه بله! آن 26تاي بقيه‌اش را دارند! حداقل 20تاي‌اش را مطمئن است كه مي‌تواند به من برساند. چه خبر خوبي!!! كيميايي را دوست دارم. به خاطر روح كارهايش. به خاطر ديالوگ‌هايي كه خوره‌ي ذهن مي‌شوند. به خاطر شخصيت‌هاي زخم‌خورده‌ي به تهِ خط رسيده‌اش. به خاطر دسته‌سفيد‌هايش و پاشنه وَر كشيدن‌هايش! خيلي انتقاد مي‌كنند به او كه دارد خودش را تكرار مي‌كند. من به خاطر اين تكرار او را دوست دارم. شايد به آن صورت خيانتي نديده باشم، ولي خيانت‌ديده‌هاي رنج‌برده‌اش را دوست دارم. شايد به خاطر هم‌ذات‌پنداري شديدي كه با شخصيت‌هاي فيلم‌هاي‌اش دارم اين‌قدر از كيميايي خوشم مي‌آيد. شايد... به هر حال هر چه هست، دارد من را وا مي‌دارد كه 26 تا فيلم را يك‌جا بخرم! البتّه قيصر و گوزن‌ها را كه دارم! مي‌شود 24تا! مانده‌ام كه بعد از ديدن بي‌وقفه‌ي آن 26تا، آن هم به ترتيب زماني، چه بر سرم خواهد آمد. ترس گنگي دارم! از جنس همان ترسي كه پيش از خواندن كمدي الهي نسبت به‌اش داشتم. ولي چه لذّتي بود خواندن آن سه جلد و مطمئنم كه بس لذيذ خواهد بود ديدن اين فيلم‌ها.

دوم: امشب تستي دادم با اين پرسش كه «شبيه كدام سياستمدار معروف هستيد؟» (البتّه اين پرسش را داخل سايت ننوشته! آن‌جا فقط نوشته Famous Leader Test و در صفحه‌ي تست هم نوشته Leader Personality Test ). تست در چند نوع بود و تفاوت انواع آن در تعداد پرسش‌ها. بيشترين تعداد پرسش را انتخاب كردم تا ببينم بيشتر شبيه چه كسي هستم! البتّه در ابتداي تست تأكيد شده بود كه اين يك تست جدّي و معتبر نيست. امّا به هر روي، بعد از ديدن پاسخ غيرمنتظره‌ي تست بسيار حيرت‌زده شدم.

از الطاف خداوندي بود كه بنيان‌گزار كبير، رئيس‌جمهور مردمي يا نائب امام زمان نشدم!!!

لطفاً اگر شما نيز اين تست را گذرانديد نتيجه را به من هم بگوييد.

سوم: گويا مادرم مي‌داند كه من به چه دردي مبتلا هستم! امروز وقتي يكي از آشنايان محترم كه مدرك فوق‌ليسانس ادبيات دارند، از ايشان تقاضا كرده‌اند كه به بنده‌ي حقير فقير سراپا تقصير بگويند كه همين‌طوري صحبتي بكنيم با هم، مادر عزيز پاسخ داده‌اند كه: چه خوب! بيچاره (من را مي‌گويند) از بي‌هم‌زباني لال شده! اي قربان آن حديث گهربارت مامان جان. حداقل به من فهماند كه حالا اگر سرم را زمين بگذارم و رخ در نقاب خاك بكشم، مشمول بيت درخشان شيخ اجل نمي‌شوم كه:«بس گرسنه خفت و كس ندانست كه كيست/ بس جان به لب آمد كه بر او كس نگريست» حداقل فهميدم كه مادرم مي‌داند كسي حرف من را نمي‌فهمد. همين خودش خيلي است.

چهارم: عزيزاني كه اين سطور را مي‌خوانيد، اگر در سرتاسر اين نِت‌آباد، نسخه‌اي غير از آن نسخه‌ي نيمه‌عكس گرفته شده‌ و نيمه‌ اسكن شده‌ي كتاب «ماه نو» را سراغ داريد، مرحمت فرموده در اختيار ما نيز قرار دهيد. باور كنيد دعاي خير حداقل دو نفر پشت سرتان خواهد بود!

تصويري از نسخه‌ي سوهان روح كتاب!

پنجم: اين مكلّف‌نويسي دارد خفه‌ام مي‌كند! چرا نمي‌توانم محاوره‌اي بنويسم؟! اصلاً اين كار من خوب است؟! نبايد آن طوري بنويسم؟! بايد بنويسم؟! بايدي در كار نيست... دلم مي‌خواهد آن‌طور بنويسم ولي نمي‌توانم! سختم است! اين‌طوري هم تقريباً راحتم. ولي باز هم سختم است!!! خلاصه اين‌كه در نيمه‌راه زندگي خود را در جنگلي تاريك يافته‌ام!!!

ششم: اميدوارم شانزدهم به خير بگذرد.

هفتم: اين پست تا حد بسيار زيادي وصف حال من است، با اندك تغييراتي. از آن عمده تغييرات مي‌توانم به سال چاپ اشاره كنم. البتّه تا به حال نشده كه يك كتاب را به خاطر سال چاپ‌اش بخرم، ولي شده كه از خير خريد كتابي به خاطر سال چاپ‌اش بگذرم! داشتن بينوايان با تاريخ چاپ 2536 يكي از ماحصل‌هاي همين سخت‌گيري در زمينه‌ي سال چاپ است!

هشتم: مرسي حامد جان كه اين را از قول بودلر به من گفتي: مردم زندگی می‌کنند برای آن‌که زندگی کنند، و ما افسوس! زندگی می‌کنیم برای دانستن... روان خود را می‌کاویم، چون دیوانگانی که می‌کوشند تا دیوانگی خود را دریابند و هر چه بیشتر در این مقصود پای می‌فشارند جنون آنان افزون‌تر می‌گردد....

نهم: چندي است گاه و بي‌گاه ياد رفقاي قديمي مي‌افتم كه مدّت‌هاست ازشان بي‌خبرم. حس ملسي است! كمي شاد، كمي غمگين و كمي از باقي حس‌هاي موجود به مقدار لازم!!!

دهم: چند روزي است، شايد يك هفته، كه با اين آهنگ زندگي مي‌كنم. ديوانه‌ي آن قسمتم كه مي‌خواند:«تمرين مرگ مي‌كنم تو گود اين پياده‌رو» و آن يكي كه مي‌گويد:«زخما دهن وا مي‌كنن وقتي دِل از دشنه پُره!»

يازدهم: دو به‌ظاهر بي‌ربط:

بي‌ربط1: متأسفانه از اميلي ديكنسون چيزي نخوانده‌ام. بايد به زودي بروم سراغش.

بي‌ربط2: نقّاشي پايين، پرتره‌ي كنستانس مونتي پرتيسياري است از يك نقّاش تقريباً مهجور ايتاليايي قرن نوزدهمي به اسم فيليپو آگريكولا.

در عبري: عشق/ معشوق...

kzblog — Tue, 01 Dec 2009 20:42:18 GMT

به جاي مقدّمه:

همه‌ي دختران بايد شعري از آن خود داشته باشند

براي والري

همه‌ي دختران بايد

شعري داشته باشند، كه براي آنان نوشته شده باشد.

حتّي اگر لازم باشد براي اين كار

آسمان به زمين بيايد.

نيومكزيكو

16 مارس 1969

(شعري از ريچارد براتيگان، برگرفته از كتاب «دري لولا شده به فراموشي»)

در عبري: عشق/معشوق...

براي ماريا

ماه شب چهارده من

مقدّس

يك، به اندازه‌ي چهارده تن

بدري تو

مي‌جنگم برايت

در اطرافت¹

و مي‌نوشم از آن‌چه هستي

خِضرِ خَصراء مي‌شوم تا ابد²

اي هميشه بهار

اي مهربان، اي نازدار

اي اورفئوس³ من

كه بي تو ياراي گذرم نيست

از وادي هزارها هزار زيباروي بدنهاد⁴

اي مظهر همهْ نيكي‌ها

اي اوفِليا⁵

اي دِسدِمونا⁶

اي كوردليا⁷

والاتر از همه

خودِ تو

ماريا⁸

چرا منِ كور دِلِ پير چشم

نااميدم و جز

«بودن يا نبودن»⁹ نگويم؟!

از چه روي توانم هست

كه ندا سر دهم «همه از نحوست ماه است.»¹⁰

حالا كه ماهِ درخشان‌تر از خورشيدي تو

نه، نه، نه

عزيزتر از آني كه اين باطل‌ها را به حريمت راه دهم

بر شاخه خواهمت بوييد¹¹

اي شادابْ معجزه‌ي طبيعت

«تو

خصال نيكويت

را من غنيمت مي‌شمرم»

«چه شگفت‌آور است

كه به رغم سردي» بي‌اعتنايي‌ات

«عشق من تا پايگاه پرستشي

آتشين بر انگيخته مي‌شود.»¹²

درخت اعجازي¹³

و گَر معجزه نيست

كه دَهري¹⁴ را به نماز ايستاند

به ركوع كشاند

و به سجده افكند

پس چه تواند بود؟!

اي دليل بي‌دليلي

چشمانت لعل

كنيز خانه‌ات ليلي

بي تو نيستم جز عليلي

آخرين حرفم جز اين نيست

«من تو رو خيلي...

عاشقتم!¹⁵»

پاورقي:

1: اشاره به غزوه‌ي بدر كه در اطراف چاه بدر بين مكّه و مدينه و در رمضان سال دوم هجري رخ داد.

2: خِضر نام پيامبري است كه به اتّفاق ذوالقرنين و الياس، دو پيغمبر ديگر، به جست‌وجوي چشمه‌ي آب حيات رفت. در پايان خضر و الياس از آب حيات نوشيدند، امّا ذوالقرنين هرچه گشت سرچشمه را نيافت و آذوقه‌‌اش به اتمام رسيد. او بازگشت تا بار ديگر راهي سفر شود، امّا پيش از راهي شدن فوت كرد.

3: بر اساس اساطير يونان، هنگامي كه جيسون و آرگونات‌ها در جست‌وجوي پشم زرّين بر آرگو، كشتي عظيم خويش، نشستند به ديار سيرن‌ها رسيدند. سيرن‌ها پريان دريايي خوش‌صدايي بودند كه با آواز دل‌فريب خود ملوانان را فريفته مي‌ساختند و آن بخت‌برگشتگان خود را به آب مي‌افكندند. از اين رو هيچ كشتي توانايي عبور از قلمرو آنان را نداشت. اورفئوس چنگ نوازي چيره‌دست بود كه آن‌چنان آوازي سر داد كه جيسون و آرگونات‌ها توجّهي به نواي سيرن‌ها نكردند و بدين سان اورفئوس كسي بود كه با هنر خود، آرگو و مسافرانش را از مرگ حتمي رهايي بخشيد.

4: اشاره به سيرن‌ها. به پاورقي 3 رجوع شود.

5: نام معشوق هملت، در نمايشنامه‌ي هملت اثر ويليام شكسپير.

6: نام همسر و معشوق اتللو، در نمايشنامه‌ي اتللو اثر ويليام شكسپير.

7: نام كوچك‌ترين دختر شاه لير. و هم‌چنين همسر پادشاه فرانسه در نمايشنامه‌ي شاه لير اثر ويليام شكسپير.

8: يكي از نام‌هاي مريم، مادر عيسي، است. در فارسي آن را مريم مي‌خوانند و در عبري ميريام. ماريا به زبان عبري معني عشق و معشوق مي‌دهد.

9: بخشي از معروف‌ترين مونولوگ شخصيت هملت در نخستين صحنه‌ از سومين پرده‌ي نمايشنامه‌ي هملت.

10: بخشي از ديالوگ اتللو در صحنه‌ي دوم از پرده‌ي پنجم نمايشنامه‌ي اتللو.

11: اشاره به ديالوگ اتللو در صحنه‌ي دوم از پرده‌ي پنجم نمايشنامه كه مي‌گويد:«... هرگاه من گلي بچينم، ديگر نمي‌توانم شادابي زندگي را بدو باز دهم، و ناچار خشكيدني است؛ پس همان بر شاخ درخت خواهمش بوييد!»

12: ديالوگ پادشاه فرانسه در نخستين صحنه از اوّلين پرده‌ي نمايشنامه‌ي شاه لير.

13: پاسخي است به اين شعر:

درخت معجزه نیستم

چه بیهوده دخیل می بندی.

تنها آیه ای هستم

نشان ناچیزی

از حجمی گره خورده در آغوش سرد خاک.

دخیلت

بر شانه های کوچک من درد تازه ایست

بگشای درد

از تن خسته ام

بگذار

فارغ از تو و شرم اجابت دیرینه حاجتت

در نسیم غوطه ور شوم.

14: دهری .[ دَ ] (ص نسبی ) منسوب به دهر. منسوب به روزگار. || منکرالوهیت که دهر را عامل شمارد. طبیعی مذهب . آنکه خدایی جز روزگار نداند. فرقه ای که دهر را خدا دانند. (یادداشت مؤلف ). کسی که عالم را قدیم داند و به حشر و نشر و قیامت قائل نباشد. (ناظم الاطباء( از لغت‌نامه‌ي دهخدا

15: ديالوگي از فيلم حكم ساخته‌ي مسعود كيميايي.

تصوير: بخشي از تابلوي «بوسه» اثر «فرانسيسكو هايز».

Taxi Driver-1976

kzblog — Wed, 18 Nov 2009 15:18:18 GMT

پيشنوشت1: معذرت ميخواهم. معذرت ميخواهم كه خبر نميگيرم، كه خبر نميدهم، كه خبر نميكنم، كه خبر را پيگيرم، نه آن خبر را كه به تو مربوط است. نه آن خبر را كه تويي. معذرت ميخواهم... معذرت ميخواهم...

پيشنوشت2: از تو خواستم درخواستم را فراموش نكني... اميدوارم كه حافظهي خودم هم نخوابد مثل ساعتم! اميدوارم من نيز... تو را... فراموش... نكنم...

پيشنوشت3: ببين، هميشه ميگفتي چرا آخر از همه؟! ببين... بعد از اين همه مدّت و... اوّل از همه... اوّل از همه!

عكس مربوط: Romeo And Juliet

پيشنگارش: جرئت نميكردم كه «راننده تاكسي» را دوباره ببينم! ميترسيدم از فيلم و اين از من بعيد بود! از كمتر فيلمي اينچنان وحشتي داشتهام. و راننده تاكسي يكي از آن معدود آثار است. ولي بالاخره دوباره ديدمش. لذّت بخش بود. خيلي زياد. مخصوصاً پس از فاصلهاي چند ساله. و تغييراتي كه در اين مدّت رخ داده.

كابوي نيمهشب¹

«مارتين اسكورسيزي» كارگردان كمنظيري است چون فيلمهاي كمنظيري ميسازد. اغلب آثار اسكورسيزي تكرار ناشدني هستند و اين تقريباً به مشخصّهي كارهايش تبديل شده. از آنجا كه تار فيلمهاي او در پود معضلات و مشكلات اجتماعي جامعهي آمريكا تنيده شده و از آن نظر كه اين مسائل روز به روز در حال تغيير و دگرگونياند، از اين جهت بازسازي فيلمي نظير فيلمهاي اسكورسيزي مشكل است. اگر كارگرداني روزي بخواهد تقليدي صرف از آثار او بكند مشخصّاً با شكست روبهرو خواهد شد چرا كه حرفهايي كه آن روزها و در زمان ساخت فيلم داغ بودهاند، ديگر قديمي شدهاند و فقط بانگ اعتراضي از آن باقي مانده كه تا ابد پژواك آن به گوش خواهد رسيد. و از همين رو است كه نظاير «راكي»، هرچند اسكاربرده، تاريخ مصرف دارند و امثال راننده تاكسي، هر چند مظلوم و بينصيب، ماندگارند و تكرارناشدني و صد البتّه شما ميتوانيد مطمئن باشيد كه هرگز شش قسمت از راننده تاكسي را نخواهيد ديد!!!

در ابتداي فيلم ابري از بخار فاضلاب را ميبينيم. ناگهان يك تاكسي زردرنگ مشهور نيويوركي ابر را ميشكافد و از آن ميگذرد. لحظاتي بعد، بخار دوباره جاي اوّليهي خود را باز مييابد و موسيقي هراسانگيزي به گوش ميرسد. آن ابر و بخار نماد جامعهي متشنج آمريكايي اواخر دههي 60 و 70 ميلادي است. جامعهاي كه با جنگ در خارج از كشور، گروههاي زيرزميني ضدّجنگ در داخل كشور، ترور رؤساي جمهور و فرمانداران ايالت و اشخاص سرشناس و دروغگويي رئيسجمهورش سرگرم بود! به همان اندازه كثيف و درهم و شلوغ است كه آن بخار معلق. امّا از ديد آمريكاييها قضيه طور ديگري است. اكثر آنها در گيجي و مستي وهمآلودي به سر ميبرند. وقايع مختلف را ميبينند و فقط نظارهگرند. كلوزآپي كه از چشمهاي «رابرت دنيرو» گرفته شده، همان چشمهاي ملّت آمريكاست. رنگهاي مختلف به شدّت بر آن ميتابند، امّا تصويري كه يك شهروند آمريكايي ميبيند از پشت شيشههاي خيس است. تصويري كه ميبيند تصويري غيرواقعي است و اغراق شده. در واقع جامعهي آمريكا از خارج همان تودهي بخار است و از داخل يك تصوير موهوم و سرگرم كننده. موسيقي «برنارد هرمن» به القاء اين حس كمك شايان كرده است. در لحظاتي كه ما شاهد كلوزآپ چشمهاي «تراويس» هستيم موسيقي ملايمي به گوش ميرسد كه آن حس آرامش موهوم را تقويت ميكند و هنگامي كه نماهاي مديوم شات و لانگ شات خيابان و ابر بخار را ميبينيم، موسيقي حالتي ترسناك و تهديدكننده به خود ميگيرد.

فيلم پس از آغاز شدن با اين مقدّمهي كوتاه، بلافاصله داستان دگرديسي تدريجي تراويس را بيان ميكند. حركتي تدريجي كه مرحله به مرحله و آهسته آهسته شكل ميگيرد. اساساً انتخاب نام تراويس (Travis) براي شخصيّت اصلي فيلم نيز از همين تغيير و دگرديسي نشأت ميگيرد. Travis به Travel شباهت لغوي فراواني دارد و Travel به معناي سفر كردن و جابهجايي است.

مرحلهي نخست: از شخصيتي بيهدف، به كسي با هدف اشتباه!

تراويس كسي است كه بيخوابي دارد. تصوّر او اين است كه با كار كردن ميتواند بيخوابياش را التيام دهد و به خواب رود. تراويس در اينجا نماد ملّت آمريكاست. ملّتي كه با مشكلاتي در پسزمينهي ذهن خويش درگير است و اين مشكلات، مشكلات جديدي برايش فراهم آوردهاند. مشكل اصلي جنگ ويتنام است و البته تراويس كهنهسرباز جنگ ويتنام است، و مشكلات ديگر، درگيريهاي داخل كشور. مشكل اصلي تراويس مشكلات جامعهاش است و مشكل فرعي او بيخوابياش. ملّت آمريكا و در اينجا تراويس براي سرپوش گزاشتن بر مشكلات، متوسل چارهاي ميشوند و به كار كردن پناه ميبرند. به هر قيمتي و در هر جايي كار ميكند تا از مشكلش فرار كند. وقتي مسئول پذيرش كمپاني تاكسيراني از تراويس ميپرسد:«ميخواي شبا كار كني؟ برانكس جنوبي؟ هارلم؟» تراويس پاسخ ميدهد:«من هر وقتي و هر جايي كار ميكنم.» و وقتي باز با تأكيد بيشتر ميپرسد:«تو تعطيلات يهوديها هم كار ميكني؟» پاسخ تراويس عوض نميشود:«هر زماني، هر جايي.» تراويس، كهنهسرباز ولگرد، هدفي پيدا ميكند: پايان دادن دردهايش. و براي اين كار تصميم ميگيرد خود را مشغول كند. استخدام ميشود و به رانندگي ميپردازد. امّا او اشتباه كرده است. در جايي از فيلم تراويس در دفتر يادداشتاش مينويسد:«12 ساعت كار ميكنم و هنوز نميتونم بخوابم. لعنتي!» و همين نشاندهندهي آن است كه تراويس در تعيين هدف دچار اشتباه شده است. كار كردن براي تراويس هدف است. امّا او پس از كار كردن ميفهمد كه هدف اصلي او رسيدن به آرامش بوده است و نه كار كردن. و در اينجاست كه او ديگر نميتواند تاكسياش را كنار بگزارد. «جادوگر»، يكي از آشنايان تراويس، در جايي از فيلم به او ميگويد:«تو يه شغل داري، بعد تبديل به اون ميشي.» و تراويس تبديل به شغلش شده است. او با مردم آشنا شده است و معضلات شهر را كاملاً حس ميكند.

مرحلهي دوم: از هدف اشتباه به پختگي اوّليه!

حال كه تراويس ساعتها با تاكسياش در نيويورك به گردش ميپردازد، معضلات اصلي را فهميده است و ميخواهد آنها را حل كند. در جايي از فيلم او ميگويد:«توي شب همهجور حيووني بيرون مياد. فاحشهها، بدكارهها و عوضيها، معتادها، عمليها. مرض! فساد!» او در همين حين با «بتسي» آشنا ميشود. تصميم ميگيرد كه با بتسي صحبت كند و بيشتر با او آشنا شود. او براي كانديداي انتخاباتي محبوب و منتخب بتسي، «چارلز پلنتاين»، شروع به تبليغ ميكند. امّا در نهايت گويا تصميم دارد كه بتسي را به همان فاحشههايي كه هر شب ميبيند تبديل كند. تراويس او را به تماشاي يك فيلم مبتذل ميبرد و بتسي عصباني شده، به تراويس ميگويد:«اينجا آوردن من اين معني رو ميده كه به من بگي ميخواي با من سكس داشته باشي!» تراويس پس از اين شكست بيشتر و بيشتر در خود فرو ميرود. او حالا اوّلين مرحلهي پختگي خود را پشت سر گذاشته است. البّته با ارتكاب يك اشتباه ديگر.

مرحلهي سوم: از پختگي اوّليه به پختگي ثانويه!

تراويس پس از شكست خود در مسئلهي بتسي، هر چه بيشتر به جامعه نزديك ميشود. او قبلاً در يكي از يادداشتهاي روزانهاش نوشته است:«باورم نميشه يه نفر عمرشو صرف يه خودآگاهي آزار دهنده بكنه. باور دارم كه يه نفر ميتونه مثل بقيه باشه.» و تمام تلاش تراويس معطوف اين هدف ميشود كه عمر خود را صرف يك خودآگاهي آزار دهنده نكند و البتّه كاملاً معمولي باشد. مثل بقيه. براي همين تلاش است كه او سعي ميكند با «آيريس» ملاقات كند و در جايي از فيلم او را با تاكسي تعقيب ميكند. وقتي كه تراويس كم كم به انتهاي اين مرحله از تكامل و تحوّل شخصيت خود ميرسد در صحبت كوتاهي كه با مأمور مخفي و محافظ پلنتاين دارد، خود را كاملاً شخصي معمولي جا ميزند كه يك آدرس معمولي و يك كد پستي معمولي دارد. اين كه تراويس تلاش ميكند تا معمولي باشد، در جايي از فيلم به وضوح بيان ميشود. «جادوگر»، دوست و همكار تراويس، در سكانسي از فيلم كه پس از يك صحبت كوتاه متوجّه دغدغههاي تراويس ميشود به او پيشنهاد ميكند كه سخت نگيرد و مثل مردم معمولي رفتار كند. جادوگر به او ميگويد:«ادامه بده، دراز بكش، مست شو! هر چيزي! منظورم اينه كه همهي ما به گا رفتيم... كم و بيش... ميدوني كه!» امّا اين تلاشهاي تراويس براي معمولي بودن جواب نميدهد. او آهسته آهسته به فلسفهي وجودي خود پي ميبرد و ميفهمد كه تنهاست. تراويس مينويسد:«تنهايي همه جا تو زندگي دنبال من بوده. همه جا. تو كافهها، تو ماشينها، پيادهروها، فروشگاهها، همه جا... هيچ راه فراري نيست. من مرد تنهاي خدام!» با اين تغييرات ناشي از تنهايي، همه چيز آبستن حادثهاي است كه در حال شكل گرفتن است. حادثهاي كه تراويس در يادداشت هشتم ژوئن خود به آن اشاره ميكند:«سپس ناگهان يه تغيير ايجاد ميشه!» تراويس اسلحه خريداري ميكند و سعي ميكند كه خود به اصلاح جامعه بپردازد.

مرحلهي چهارم: از پختگي ثانويه به اصلاح ناموفق!

تراويس پس از خريداري اسلحهها به تمرينهاي بدني و تيراندازي ميپردازد. هدف تراويس ترور كردن چارلز پلنتاين است. از نظر تراويس، و به طور كلّيتر فيلم و فيلمساز، اين سياستمداران هستند كه باعث دامن زدن به فسادهاي جامعهي آمريكا در هر زمينهاي ميشوند. اين نقطهنظر بارها در طول فيلم بيان ميشود. در همان ابتداي فيلم وقتي تراويس ميگويد:«يه روزي يه بارون واقعي كثافتهاي توي خيابون رو ميشوره.» ما تصوير جادّهاي خيس را ميبينيم. امّا بر اساس گفتهي تراويس كثافتهاي واقعي همچنان هستند. اين يعني هر فعّاليتي كه تا به حال از سوي سياستمداران صورت گرفته، ناموفّق بوده و كثافتهاي واقعي همچنان بر جا هستند. به ضعيف عمل كردن سياستمداران بارها در طول فيلم اشاره ميشود. كاركنان ستاد انتخاباتي پلنتاين هيچ فعّاليّت بهخصوصي را انجام نميدهند و وقتي تراويس شخص پلنتاين را در تاكسياش مورد خطاب قرار ميدهد و از او ميخواهد كه كار بزرگي در اين زمينه انجام دهد، پلنتاين فقط تأييد ميكند كه اين مشكلات وجود دارند و از پاسخ سريع، صريح و قطعي طفره ميرود. او سعي ميكند كم كم به پلنتاين نزديك شود و در روز نهايي، سعي ميكند كه او را ترور كند. امّا اين ترور ناموفق ميماند. تراويس يك بار ديگر در رسيدن به هدفش شكست ميخورد. او از صحنه ميگريزد و تصميم به اصلاح در ردههاي پايينتر ميگيرد: كشتن و حذف عوامل فساد.

مرحلهي پنجم: از اصلاح ناموفق به كشتار موفق!

تراويس كه پس از اقدام ناموفق خود عصبانيتر شده است، تصميم ميگيرد تا غضب خود را بر مفسدين فرو ريزد. او در دفتر يادداشت خود مينويسد:«همهي زندگي من به يك هدف ختم ميشد.» سپس گلهاي خشكي كه نماد روزهاي دور او، زماني كه با بتسي آشنا شد، هستند را ميسوزاند. سوار تاكسي خود ميشود و به ساختماني ميرود كه آيريس در آنجاست. تراويس با خونسردي كامل به «متئو»، پا انداز آيريس، شليك ميكند. سپس ميرود و روي پلّهاي مينشيند. گويا او ديگر به قتل و كشتار عادت كرده است.

او بعد از آن وارد خانه ميشود به سمت صاحب ساختمان شليك ميكند. بعد از پلّهها بالا ميرود و پليسي را كه پيش آيريس بوده را نيز به قتل ميرساند. اين سه قتل ترتيبي و قربانيان آن نمادهاي مشخصي هستند. اينكه براي ريشهكن كردن فساد، ابتدا بايد عاملان و مفسدين را شناسايي و حذف كرد. سپس كساني كه به آنها جا و مكان ميدهند و پس از آن كساني كه از نظر قانوني آنها را ساپورت ميكنند. متئو نماد همان مفسدان است، صاحب ساختمان نماد كسي كه جا و مكان را اجاره ميدهد و پليس نماد حامي قانوني فساد است. امّا فاجعه آنجاست كه وقتي كسي اين عوامل را نابود كرد، خود مرتكب گناه شده است و نميتواند مورد تحسين قرار بگيرد. در پايان فيلم، هنگامي كه دوربين، از بالا تمام مناظر را نشان ميدهد، ما تراويس را و كلّ قتلگاه را در حالتي پست و خفيف مشاهده ميكنيم. امّا پايان چيز ديگري است. عمق فاجعه در پايان فيلم است. و آن انتخاب شدن يك قاتل بيرحم و نامتعادل از نظر رواني، تبديل به قهرمان آمريكا ميشود. قهرماني كه روزنامهها از او مينويسند. و اين پايان اسطورهي ناجي آمريكايي است. اين قهرمان تازه خود يك ضدّ قهرمان است و اينكه يك ضدّ قهرمان براي ملّتي قهرمان تلّقي شود، بسيار تأسفانگيز و نگرانكننده است.

مرحلهي ششم: از كشتار موفّق به پوچي!

در پايان، بعد از اينكه تراويس تمام نمادهاي فساد را نابود ميكند، بتسي را دوباره در تاكسي خود سوار ميكند. اينبار بتسي به سمت تراويس تمايل پيدا كرده است، امّا گويا بتسي جذّابيت خود را براي تراويس از دست داده است. تراويس كه از كشتار خونين و آنچنانياش تحت عنوان «هدف»غايي زندگي نام ميبرد، پس از رسيدن به آن هدف و كشتن آن اشخاص به بيهدفي اوّليهي خود دچار ميشود و اين دور باطل باز به سرگرداني تراويس منتهي ميشود. تراويس پس از قتل آن سه نفر ميخواهد خود را نيز بكشد، امّا چون نميتواند به آن بيهدفي و مستي موهوم مذكور دچار ميشود و اين پيام بسيار تلخ ديگري است! اينكه اگر جامعهي آمريكا از مفاسد پاك بشود، باز هم چيز زيادي حل نشده! فقط يك هدف ابتدايي مورد نظر بوده كه حل شده و باز بيهدفي و گنگي به سراغ ملّت ايالات متّحدهي آمريكا ميآيد.

كابوي نژادپرست

تراويس يك نژادپرست تمامعيار است. او از سياهپوستان متنفر است و اين به وضوح در فيلم نمايش داده ميشود. تراويس نسبت به دوست سياهپوست جادوگر بياعتنايي ميكند. اين حس منفي نسبت به سياهان به مرور در تراويس تقويت ميشود. هنگامي كه او در خيابانهاي نيويورك گشت ميزند، سياهپوستان به طرف ماشين او تخم مرغ، شيشه و چوب پرتاب ميكنند. و هنگامي كه او مسافري را سوار ميكند كه از خيانت همسرش صحبت ميكند، بيشتر از سياهان متنفّر ميشود. مرد مسافر به پنجرهي خانهاي اشاره ميكند كه سايهي زني در آن پيداست. او به تراويس ميگويد:«تو ميدوني اونجا خونهي كيه؟ ممكن نيست بدوني. من فقط ميگم. امّا تو ميدوني؟ اونجا خونهي يه كاكاسياهه!» در نماهايي ديگر هم تراويس را ميبينيم كه بيشتر و بيشتر از سياهان كينه به دل ميگيرد. او سياهپوستي را در حال رقص در تلويزيون ميبيند و اسلحه را به سمت تلويزيون نشانه ميرود. اين نفرت تا آنجا اوج ميگيرد كه تراويس بيمحبا و كاملاً آرام در سوپرماركتي به يك سياهپوست شليك ميكند و او را به قتل ميرساند. تراويس يك آمريكايي تمامعيار است. از آن آمريكاييهاي متعصب و ميهنپرست و البتّه ضدسرخپوست! متئو در طول فيلم چند بار او را كابوي صدا ميزند. تراويس حقّاً كه شبيه كابويهاست. تنها، خشن و سريع و مركب هميشههمراه كابويها را نيز دارد: تاكسي زرد رنگاش. و البتّه همين كابوي در انتهاي فيلم، متئو را كه سر و شكل سرخپوستها را دارد به قتل ميرساند. امّا آنچه در فصل پاياني كه كشتار كابوي در آن رقم ميخورد، قابل توجّه است، موي سر تراويس است. او كه كابوي لقب گرفته، موي سر خود را همانند جنگجويان قبيلهي سرخپوست تاماهاك تراشيده است و اين ميتواند انتقادي باشد به پارادوكسهاي شديد فرهنگ آمريكايي.

اشتباه در مصداق

تراويس اغلب هدف درستي دارد، امّا مصداق را اشتباه ميگيرد. او قصد كمك دارد، امّا اين كمك او به فاحشه شدن بتسي ميانجامد! او باز هم قصد كمك دارد و اين بار كمك او به يك سوءقصد نافرجام و يك قتلعام تمامعيار منتهي ميشود. در واقع تراويس در طول فيلم ميخواهد به دو نفر كمك كند. يكي بتسي و ديگري آيريس. سطح بتسي از تراويس بسيار بالاتر است، پس او تلاش ميكند كه بتسي را پايين بياورد و او را به فساد بكشاند. در سوي ديگر وضع آيريس بسيار بدتر از خود تراويس است و تراويس تمام تلاش خود را ميكند تا آيريس را از وضعي كه دارد نجات دهد. حتّي ديالوگهايي كه در اين ملاقاتهاي تراويس با آيريس و تراويس با بتسي ردّ و بدل ميشوند نيز گاه شبيهاند. اولين قرار ملاقات تراويس با هر يك از آن دو نفر در يك كافهي ارزان است. در دومين قرار تراويس، او يك صفحهي موسيقي براي بتسي ميخرد. بتسي از او ميپرسد:«چرا اين كار رو ميكني؟» و تراويس پاسخ ميدهد:«چه كاري به جز اين با پولم ميتونم بكنم؟» شبيه اين ديالوگ در اواخر فيلم تكرار ميشود و تراويس در كافه به آيريس ميگويد:«من هيچكاري بهتر از اين با پولم نميتونم بكنم.» به هرحال براي تراويس چه فرقي دارد؟ او در نهايت كار خود را انجام ميدهد و فيلم همانطور كه آغاز شد، پايان مييابد: با تصويري گنگ، غيرواقعي و اغراق شده از پشت شيشهي تاكسي.

پاورقي:

1: نام فيلمي از «جان شلزينگر» محصول 1969.

پينوشت1: تولّدت مبارك عمو مارتين!

پينوشت2: اين پست را بايد ديروز مينوشتم! امّا نشد...

پينوشت3: مرسي دوست و استاد عزيز كه اين كليپ فوقالعاده را به من دادي.

عزيزم روز ميلادت مبارك...!

من با تو مخالفم، امّا حاضرم جانم را فدا كنم تا تو آزادانه سخنت را بگويي. ولتر (شايد هم روسو!)

100%

kzblog — Fri, 02 Oct 2009 16:07:18 GMT

فوري: مرسي داداش هوار تا!

فوري2: dance me to the end of LOVE جزئي از زندگي من (؟) است!

[S] E L E C T I O N

پينوشت1: هر وقت اين جاهاي خالي كاملاً پر شوند، باز خواهم گشت. تا آن روز، فقط تكميل تدريجي را در پستها گزارش ميدهم.

پينوشت2: اوين صداشو خفه ميكرد تو ديوار

درد دخول و چندش از اين تكرار

پينوشت3: مهدي سحابي از در گذشت!

SHE was there... still closed

kzblog — Mon, 28 Sep 2009 14:39:18 GMT

-داري آداپته ميشي پسر!

مونولوگي كه پس از چند لحظه خروج از «آنجا» به خودم گفتم!

عكس شمارهي1: Waiting For A Promise To Come

عكس شمارهي2: To Sleep

اين عكس دوم رو يادته برات توضيح دادم حامد جان؟! بعيد ميدونم يادت نباشه...

پينوشت1: نشد كه اين پست را نزنم!

پينوشت2: هنوز بستهايم، ولي بر ميگرديم!

پينوشت3: مياي از دورتــريـن نقطهي ايمان

اونجا كه لحظههات پر شدن از ياسمن

مياي از سكوتِ شهر پر از ستاره

ميكشي دستامو...

Will Be Continued

kzblog — Thu, 24 Sep 2009 22:01:18 GMT

At the right moment, you have to do what no body expects!

فعلاً بسته
امّا
اميدوارم هرچه زودتر سرم خلوت شود و بتوانم برگردم

پينوشت1: «قرمز» از آن فيلمهاست كه پتانسيل «فيلم ِ زندگي» شدن را دارد.

پينوشت2: فانوسك ترانه، به ياد تو روشنه
قلبم يكي در ميون...
پينوشت3: برگشتنم حتمي است، اگر نميرم!

پينوشت4: سقف خونهام طلاي ناب

زير پاهام حصير سرد

تو دست من سيب گلاب

امّــا دلــم پــره ز درد

ميخوام ديــگـه رها بشم

سـاده و بيريا بشم

بذار

kzblog — Sat, 05 Sep 2009 16:29:18 GMT

چند روزي است يكريز آهنگ بذار گروه آبجيز را گوش ميدهم. باشد كه شما هم گوش دهيد:

ميدونم با اين حـرفـا، تلخ ميشه خـلـق خـوبـت

اين همه تو عمر كردي، همهاش ميشه حرومت

ميدونم فـكـر و ذكـرت بـا ايـنـا مـيـشـه شـلـوغ

بــه جــاش نـمـيبـنـدمـت بـه قـسـم، آيه، دروغ

نـمـيخـوام دعـوت كـنـي مـنـو بــاز بـه حـريـمـت

بـشـونـيـم مــنــو ســر ايــن ســفــرهي نـعـيـمـت

فــقــط مـيخـوام كـه مـن رو بـه حال خود بذاري

تــنـها قــسمـت مـيدم، دسـت از سـرم بـرداري

نـه لــطــف كــن و نـه خـوبــي، نـه مـحـبت به زور

و هـم نـه پـشـت سـرم، گـنــاهـامـو هـي بـشـور

اگــه گــنــاهــي كردم، تــقـاصـشـو پــس مـيدم

مـرســي از ايــن دلــســوزي، امّـــا نـشـو وكـيـلـم

شــايــد حــق بــا تــو بـاشه زندگي كـرده اخــمم

اگـــه دلــســوزي دارم، نـــمـــك نـپـاش رو زخـمـم

شــايــد تـــو آزاديتــو فــروخـــتــــي با بــنــدگــي

بـــــه ضـــمـانــــت هــمــــه، روال روزمـــــرگــــــي

شايـد بــيتــعــلّــقــي ميكــنــه تــو رو تــهــديــد

شــايــد تــو خـود ميترسي از حس شرم و ترديد

بـــذار مـــنــــم بـــمـــونــم، تــو غــفــلــت و رذالــت

بــذار شــب و روزمـــو، بــــفـــروشـــم بـه بــطــالت

بــذار بـــرم جـــهــــنــــــم و تـــا ابــــد بــــســـــوزم

بــذار بـــگــــن تــــا آخــــر، مــن هــمـيشـه رفوزهام

بــــذار بـــگــن مـــثـــل خـــشت، حقير و بي ارزشم

تــو چـــرا حــرص ميخوري؟ دردشـو مـن ميكشم

بذار... بذار... بذار... بذار...

بـــذار ولـــي بـــدونــــم، كــــه مــن نموندم تو خواب

بـدونــم اين خشت منم، نه ســـايــهاش تـوي آفتاب

بذار... بذار... بذار... بذار...

پينوشت1: قول، قول، قول! پست بعدي سينمايي!

پينوشت2: بازي Rise Of Legends هم بَدَك نيست!

پينوشت3: نيچه راست ميگفت كه دانايي رنج است! يا اصلاً همان شعر شهيد بلخي عزيزمان!

اگر غم را چـو آتــش دود بـودي

جهان تاريك ماندي جاودانه

در اين گيتي سراسر گر بگردي

خردمندي نيـابي شــادمانه